Auteurs

View All

Artikelen door Anne Cetas

Dingen om voor te danken

Sue wilde in geestelijk opzicht volwassener en dankbaarder worden en bedacht daarom iets dat ze haar ‘pot met dingen om voor te danken ‘ noemde. Elke avond schreef ze iets waarvoor ze God dankte op een klein papiertje, dat ze in de pot stopte. Op sommige dagen kon ze zo tien dingen opschrijven. Op andere dagen waarop alles moeizaam was gegaan, had ze er moeite mee om er zelfs maar één te bedenken. Aan het eind van het jaar gooide ze de pot leeg en las alle briefjes door. Toen kon ze niet anders dan God weer bedanken voor alles wat Hij gedaan had. Hij had eenvoudige dingen gegeven zoals een prachtige zonsondergang of een koele avondwandeling door het park, terwijl Hij op andere momenten kracht had gegeven om moeilijke situaties te doorstaan of een speciaal gebed had verhoord.

Onze bedekking

Als we over het geloof in Jezus praten, gebruiken we wel eens woorden die wij vanzelfsprekend vinden, maar die lastig uit te leggen zijn. Een zo’n woord is rechtvaardigheid. We zeggen dat God rechtvaardig is, en dat Hij mensen rechtvaardigt, maar dat is nog best een lastig begrip om precies te begrijpen.

En hoe zit het met jou?

Emily luisterde toe hoe een groep vrienden over de gebruiken rond Thanksgiving in hun gezinnen praatten. ‘We lopen samen door de kamer, en iedereen vertelt over iets waar hij of zijn dankbaar om is,’ vertelde Gary.

Masker

Patty doet erg haar best om ervoor te zorgen ze door iedereen bewonderd wordt. Ze doet zich bijna altijd zo vrolijk mogelijk voor, zodat het anderen zal opvallen en ze haar een compliment zullen geven. Van sommigen krijgt ze bevestiging omdat ze zien hoe zij mensen in de gemeenschap helpt. Maar af en toe komt de echte Patty naar boven, en die geeft toe: ‘Ik houd veel van de Heer, maar soms heb ik het gevoel dat mijn leven één grote schijnvertoning is.’ Achter veel van haar pogingen om goed over te komen zit haar eigen onzekerheid, en laatst vertelde ze dat ze het bijna niet meer kan opbrengen om haar masker op te houden.

Moet het echt?

Joy begon het kinderprogramma met gebed, en zong daarna met de kinderen een liedje. Emmanuel van zes zat te draaien in zijn stoel toen ze weer bad, nadat ze Aäron, de meester, had voorgesteld. Vervolgens begon en eindigde Aäron zijn praatje met gebed. Emmanuel klaagde: ‘Dat is vier keer bidden! Zo lang kan ik niet stilzitten!’

Belletjes

Laatst liep ik met mijn man Carl op het strand, toen een jongetje opeens langs rende en allemaal belletjes over ons heen blies. Dat was een grappig en luchtig moment tijdens een zware dag. We hadden onze zwager bezocht die in het ziekenhuis lag, en Carls zus geholpen die er veel moeite mee had om zelfstandig naar haar huisarts te gaan. Toen dat achter de rug was besloten we even op adem te komen en langs de zee te lopen, voordat alle zorgen van onze familie ons te veel werden.

Parade

In de zomer van 2015 wandelde Hunter (15) ruim 90 kilometer terwijl hij zijn broer Braden (8) droeg. Daarmee wilde hij het publiek bewust maken van de behoeften van mensen die aan hersenverlamming lijden. Braden weegt 27 kilo, en Hunter moest dan ook geregeld pauze houden zodat anderen hem konden helpen zijn spieren te strekken. Ook droeg hij een speciaal ontworpen harnas om het gewicht van Braden wat te spreiden. Hunter gaf aan dat het harnas wel hielp tegen het lichamelijke ongemak, maar dat hij het meeste had aan de mensen die hem onderweg hielpen en aanmoedigden. ‘Als er niet zo veel mensen waren geweest die een stukje moet ons meeliepen of ons toejuichten, dan zouden we het nooit gered hebben . . . Mijn benen deden pijn, maar mijn vrienden hebben me erdoorheen geholpen.’ Zijn moeder noemde de zware tocht de ‘hersenverlamming-parade’.

Samen staan we sterk

Haar dertig klasgenoten en al hun ouders keken toe hoe Mi’Asya zenuwachtige het podium beklom om tijdens de diploma-uitreiking een toespraak te houden. Nadat de directeur de microfoon aan haar lengte had aangepast, draaide Mi’Asya zich met de rug naar het ding en het publiek toe. Vanuit het publiek klonken aanmoedigende woorden: ‘Kom op, meisje, je kunt het wel.’ Maar ze gaf geen krimp. Toen liep een klasgenootje naar voren om naast haar te gaan staan. Met haar vriendin aan haar ene en de directeur aan haar andere zijde lazen ze met hun drieën de toespraak voor. Wat een mooi voorbeeld van hoe je iemand steunt!

Zeg me maar na

Toen Rebekka op het podium stond om een conferentie toe te spreken, galmde haar eerste zin via de geluidsinstallatie door de hele zaal. Het was wat ongemakkelijk om haar eigen woorden als echo terug te horen, maar ze moest zich gewoon aan het geluid van de installatie aanpassen en proberen de echo’s van alles wat ze zei te negeren.

Is Hij goed?

Een vriendin van me zei tegen me: ‘Ik geloof nooit dat God goed is.’ Ze had al vele jaren lang voor verschillende moeilijke dingen gebeden, maar er was geen spoortje vooruitgang te zien. Ze werd steeds bozer en meer verbitterd omdat God maar bleef zwijgen. Ik kende haar aardig goed, en voelde dat ze diep van binnen wel geloofde dat God goed was, maar de constante pijn die in haar hart en Gods schijnbare ongeïnteresseerdheid brachten haar aan het twijfelen. Boos worden was gemakkelijker dan alle triestheid dragen.

Verrast door genade

Een vrouw uit Grand Rapids in Michigan viel op de bank in slaap nadat haar man al naar bed was gegaan. Die nacht sloop een inbreker naar binnen door de schuifdeur die het stel vergeten was dicht te doen, en liep zachtjes door huis. Hij sloop de slaapkamer binnen waar de man van het stel lag te slapen en pakte de tv op die daar stond. De slapende man werd wakkeer, zag een donkere vlek in de kamer staan en fluisterde: ‘Kom je in bed, schat?’ De inbreker raakte in paniek, zette de tv neer, greep in het voorbijgaan een stapel geld die hij op een kastje zag liggen en rende het huis uit.

Vier manieren om te kijken

Joan worstelde met verschillende moeilijke vragen rond haar kinderen toen ze net voor het begin van de dienst op de kerkbank neerplofte. Ze voelde zich doodmoe en wilde het liefst haar ‘ontslag’ als moeder nemen. Maar toen begon de spreker van die ochtend bemoedigende woorden te spreken voor iedereen die het gevoel had het liefst op te willen geven. Die ochtend hoorde Joan vier gedachten die haar hielpen om vol te houden:

Related Topics

> Ons Dagelijks Brood

Lange schaduwen

Een jaar of wat geleden logeerde ik met mijn vrouw in een rustieke bed and breakfast in de afgelegen Yorkshire Dales in Engeland. We waren daar met vier Britse echtparen die we daarvoor niet kenden. Toen we na het avondeten samen koffie dronken in de zitkamer, kwam het gesprek al snel terecht bij de vraag ‘wat doe je voor werk?’ In die tijd werkte ik als voorzitter van het Moody Bible Institute, een bijbelschool in Chicago, maar ik ging ervan uit dat niemand dat kende of wist wie de stichter, D. L. Moody, was. Maar toen ik de naam van de school noemde, reageerden ze tot mijn verrassing meteen met: ‘Van Moody en Sankey . . . die Moody?’ Een van de gasten zei: ‘Thuis hebben we nog een liedbundel van Sankye, en we zingen daar vaak uit, samen rond de piano.’ Ik stond versteld. Het was meer dan 120 jaar geleden dat de evangelist Dwight Moody en zijn muzikant Ira Sankey bijeenkomsten op de Britse eilanden hadden gehouden. En nu bleek dat ze nog niet vergeten waren!

Leven vinden

De woorden van Ravi’s vader raakten hem diep. ‘Je bent een totale mislukking. Je bent een schande voor de familie.’ Vergeleken met zijn getalenteerde broers en zussen, werd Ravi als een waardeloze nietsnut gezien. Hij probeerde als sportman succes te hebben, en dat lukte ook wel, maar toch voelde hij zich nog een loser. Wat moet er van me worden, vroeg hij zich af. Kan ik dan helemaal niets? Is er een manier om uit het leven te stappen, liefst zonder pijn? Dit soort gedachten spookten door zijn hoofd, maar hij praatte er met niemand over. In zijn cultuur deed je dat gewoon niet. Hij had geleerd om ‘je privé verdriet privé te houden, het voor jezelf te houden als je wereld instort’.

Het dal van de zegen

De Franse kunstenaar Henri Matisse vond dat het werk dat hij in de laatste jaren van zijn leven maakte hem het best vertegenwoordigde. In die periode experimenteerde hij met een nieuwe stijl waarbij hij niet met verf werkte, maar met papier grote, kleurige werken maakte. Met die heldere afbeeldingen versierde hij de muren van zijn kamer. Voor hem was dat belangrijk omdat bij hem kanker was vastgesteld en hij vaak in bed moest blijven.