Auteurs

View All

Artikelen door James Banks

Denk eens terug

Onze zoon heeft zeven jaar met een drugsverslaving geworsteld, en in die periode hebben wij heel wat moeilijke dagen gekend. Terwijl we om zijn herstel baden en erop wachtten, hebben we geleerd met kleine overwinningen blij te zijn. Als er in een tijdsbestek van vierentwintig uur geen nare dingen gebeurden, dan zeiden we tegen elkaar dat het ‘een goede dag’ was. Die uitdrukking hielp ons om eraan te denken onze dankbaarheid jegens God te uiten voor de kleinste dingen waarmee Hij ons hielp.

Iemand om te eren

In veel afbeeldingen van de geboorte van Jezus zijn de wijzen te zien die samen met de herders bij de voerbak knielen. Volgens het evangelie naar Matteüs (de enige plek in de Bijbel waar over de wijzen verteld wordt) vond het bezoek van de wijzen evenwel op een later tijdstip plaats. Jezus lag al lang niet meer in een voerbak in een stal, maar woonde met zijn ouders ergens in een huis. Lees Matteüs 2:11 maar: ‘Ze gingen het huis binnen en vonden het kind met Maria, zijn moeder. Ze wierpen zich neer om het eer te bewijzen. Daarna openden ze hun kistjes met kostbaarheden en boden het kind geschenken aan: goud en wierook en mirre.’

God dienen met je gebed

God kiest er vaak voor om ons gebed te gebruiken om zijn werk te doen. Dat zie je als God tegen de profeet Elia zegt: ‘Ik zal weer regen op de aarde laten vallen’ (1 Kon. 18:1). Daarmee beloofde Hij een eind te maken aan de periode van droogte waardoor Israël drieënhalf jaar geteisterd was (Jak. 5:17-18). God had het beloofd, maar toch ging Elia naar de top van de Karmel, en daar ‘ging hij gehurkt op de grond zitten, met zijn gezicht tussen zijn knieën’ (1 Kon. 18:42). Zo bad hij God vurig om regen. En terwijl hij zo bleef bidden, stuurde Elia zijn knecht erop uit om te gaan kijken of er aan de horizon al iets van regen te zien was. Dat deed hij tot zeven maal aan toe (vers 43).

Stille gesprekken

Praat u wel eens in uzelf? Als ik aan het werk ben (meestal onder de motorkap van een auto), dan helpt het me soms om hardop te denken. Zo overweeg ik dan de mogelijkheden en zoek ik de beste manier om de reparatie uit te voeren. Het is wat ongemakkelijk als ik ‘betrapt’ word, ook al praten de meeste mensen elke dag wel met zichzelf.

Verlangen naar huis

Mijn vrouw kwam de kamer binnen en trof mij aan met mijn hoofd in de kast van opa’s oude staande klok. ‘Wat ben je aan het doen?’ vroeg ze. ‘Deze klok ruikt precies naar het huis van mijn ouders,’ antwoordde ik wat schaapachtig, terwijl ik het deurtje weer dichtdeed. ‘Je zou kunnen zeggen dat ik heel eventjes weer thuis was.’

Liefde die het nooit af laat weten

Laatst zat ik in een vliegtuig dat een wat ruwe landing maakte. Nog op de landingsbaan werden we behoorlijk heen en weer geschud. Sommige passagiers waren zichtbaar nerveus, maar de spanning brak toen twee kleine meisjes die op de rij achter mij zaten juichten: ‘Joepie, nog een keer!’

Antwoord op gebed

Waar ga je heen als je zorgen hebt? Houd je ze binnen of breng je ze bij de Heer?

Het beste moet nog komen

Liggen de beste jaren van uw leven achter je, of liggen ze nog voor je? Je kijk op het leven en het antwoord dat je op die vraag geeft kan met de tijd variëren. Als je jong bent dan kijk je vooruit en wil je graag volwassen zijn. Als je al wat ouder bent dan kun je terugverlangen naar hoe het vroeger was en zou je best wel weer jong willen zijn. Maar als je met God door het leven gaat dan moet het beste nog komen, hoe oud je ook bent!

Het geschenk en de gever

Het is maar een kettinkje. Vijf kleine blokjes die door een schoenveter bij elkaar gehouden worden. Mijn dochter gaf het me jaren geleden toen ze zeven was. Nu is de veter gerafeld en vertonen de blokjes allerlei beschadigingen, maar hun boodschap is er één die nooit veroudert: ‘I PAP’.

Welkom thuis!

Toen we met onze zoon een bijzonder lastige tijd doormaakten, werd ik na de dienst een keer door een vriend van ons aangeschoten. ‘Ik wil graag dat je weet dat ik elke dag voor jou en jullie zoon bidt,’ zei hij. Daarna voegde hij eraan toe: ‘Ik voel me zo schuldig.’

Wachten op een antwoord

Toen onze dochter 15 jaar oud was, liep ze weg. Ze bleef meer dan drie weken spoorloos, de langste drie weken van ons leven. We zochten overal, en riepen de hulp in van de politie en van vrienden. Tijdens die slopende weken leerden mijn vrouw en ik hoe belangrijk het is om in gebed op God te wachten. We waren aan het eind van onze krachten en wisten niet hoe het verder moest. We konden niet anders dan op God vertrouwen.

Related Topics

> Ons Dagelijks Brood

Lange schaduwen

Een jaar of wat geleden logeerde ik met mijn vrouw in een rustieke bed and breakfast in de afgelegen Yorkshire Dales in Engeland. We waren daar met vier Britse echtparen die we daarvoor niet kenden. Toen we na het avondeten samen koffie dronken in de zitkamer, kwam het gesprek al snel terecht bij de vraag ‘wat doe je voor werk?’ In die tijd werkte ik als voorzitter van het Moody Bible Institute, een bijbelschool in Chicago, maar ik ging ervan uit dat niemand dat kende of wist wie de stichter, D. L. Moody, was. Maar toen ik de naam van de school noemde, reageerden ze tot mijn verrassing meteen met: ‘Van Moody en Sankey . . . die Moody?’ Een van de gasten zei: ‘Thuis hebben we nog een liedbundel van Sankye, en we zingen daar vaak uit, samen rond de piano.’ Ik stond versteld. Het was meer dan 120 jaar geleden dat de evangelist Dwight Moody en zijn muzikant Ira Sankey bijeenkomsten op de Britse eilanden hadden gehouden. En nu bleek dat ze nog niet vergeten waren!

Leven vinden

De woorden van Ravi’s vader raakten hem diep. ‘Je bent een totale mislukking. Je bent een schande voor de familie.’ Vergeleken met zijn getalenteerde broers en zussen, werd Ravi als een waardeloze nietsnut gezien. Hij probeerde als sportman succes te hebben, en dat lukte ook wel, maar toch voelde hij zich nog een loser. Wat moet er van me worden, vroeg hij zich af. Kan ik dan helemaal niets? Is er een manier om uit het leven te stappen, liefst zonder pijn? Dit soort gedachten spookten door zijn hoofd, maar hij praatte er met niemand over. In zijn cultuur deed je dat gewoon niet. Hij had geleerd om ‘je privé verdriet privé te houden, het voor jezelf te houden als je wereld instort’.

Het dal van de zegen

De Franse kunstenaar Henri Matisse vond dat het werk dat hij in de laatste jaren van zijn leven maakte hem het best vertegenwoordigde. In die periode experimenteerde hij met een nieuwe stijl waarbij hij niet met verf werkte, maar met papier grote, kleurige werken maakte. Met die heldere afbeeldingen versierde hij de muren van zijn kamer. Voor hem was dat belangrijk omdat bij hem kanker was vastgesteld en hij vaak in bed moest blijven.