Auteurs

View All

Artikelen door Keila Ochoa

Luisteren naar God

Mijn zoontje vindt het heerlijk om mijn stem te horen, behalve wanneer ik zijn naam luid en streng roep en daarop de vraag ‘waar ben je?’ laat volgen. Als ik dat doe is het meestal omdat hij iets uitgevreten heeft en probeert zich voor mij te verstoppen. Wat ik wil, is dat hij luistert naar wat ik zeg omdat zijn welzijn me aan het hart gaat en ik niet wil dat hem iets overkomt.

De schat in graf 7

In 1932 ontdekte de Mexicaanse archeoloog Alfonso Caso ‘graf 7’ in Monte Alban in de provincie Oaxaca. Daar trof hij meer dan vierhonderd voorwerpen aan, waaronder sieraden van vóór de Spaanse tijd die hij de ‘schat van Monte Alban’ noemde. Het is een van de belangrijkste archeologische vindplaatsen van Mexico. Je kunt je goed voorstellen hoe opgewonden Caso geweest moet zijn toen hij een drinkbeker van pure jade in zijn handen hield.

Brood!

Ik woon in een stadje in Mexico waar je iedere ochtend en avond een karakteristieke kreet kunt horen: ‘Brood!’ Een man met een enorme mand op zijn fiets biedt de inwoners een grote variëteit aan zoete en zoute broodwaren te koop aan. Vroeger woonde ik in een veel grotere stad waar ik de deur uit moest om bij de bakker brood te gaan kopen. Ik vind het dan ook geweldig dat ik nu vers brood bij de voordeur afgeleverd krijg.

Leren tellen

Ons zoontje leert momenteel tot tien te tellen. Hij telt alles wat los en vast zit, van speelgoed tot bomen. Hij telt dingen waar ik al lang niet meer over nadenk, zoals de bloemen in het gras op weg naar school of de tenen aan mijn voeten.

Goed bezig, houden zo

Mijn zoon houd veel van lezen. Als hij meer boeken leest dan de school van hem vraagt, krijgt hij een extra certificaat. Die kleine stimulans moedigt hem aan om te blijven lezen.

Een aangename geur

Een zekere parfum-specialiste beweert dat ze bepaalde combinaties van geuren kan reuken, en dan weet welke parfumeur er achter een bepaald geurtje zit. Ze ruikt er even aan en zegt dan: ‘Dat is het werk van die en die.’

Alles komt uit Gods hand

Ik was 18 toen ik mijn eerste baan kreeg, en in die tijd leerde ik een belangrijke les op het gebied van spaarzaamheid. Ik werkte had en zette alles wat ik niet nodig had opzij tot ik genoeg had om een jaar naar school te kunnen. Toen moest mijn moeder een noodoperatie ondergaan, en drong het tot me door dat ik genoeg geld op de bank had staan om die te betalen.

Blijf wakker

Vanuit ons raam kan ik een 1700 meter hoge heuvel zien die de Cerro del Borrego genoemd wordt, de ‘heuvel van het lam’. In 1862 was een Frans leger Mexico binnengevallen. Terwijl de vijand in het centrale park van Orizaba gelegerd was, nam het Mexicaanse leger posities op de top van de heuvel in. De Mexicaanse generaal vergat echter de weg naar de top te laten bewaken. Terwijl de Mexicaanse troepen sliepen, vielen de Fransen aan en doodden 2000 van hen.

Omdat ik van hem houd

De dag voordat mijn man van een zakenreis zou thuiskomen zie onze zoon: ‘Mam, ik wil dat papa thuiskomt!’ Ik vroeg waarom hij dat zo graag wilde, en verwachtte dat hij iets zou zeggen over de cadeautjes die zijn pappie vaak meebracht, of over het samen voetballen dat hij miste. Maar met een serieuze blik zei hij ietwat plechtig: ‘Ik wil dat hij thuiskomt omdat ik van hem houd!’

Vrij van angst

Angst sluipt ongevraagd mijn hart binnen. Hij schetst een plaatje van hulpeloosheid en hopeloosheid. Hij pakt me mijn rust en concentratie af. En waar ben ik dan bang voor? Ik ben bezorgd om de veiligheid van mijn gezin of de gezondheid van de mensen van wie ik houd. Ik raak in paniek als ik mijn baan kwijtraak of een relatie stukloopt. Angst richt mijn aandacht naar binnen en brengt een hart aan het licht dat het soms moeilijk vindt om te blijven vertrouwen.

De taal van de liefde

Toen mijn grootmoeder als zendeling naar Mexico ging, kostte het haar veel moeite om Spaans te leren. Op een dag gingze naar de markt. Ze liet haar boodschappenlijstje aan het meisje zien dat haar hielp. ‘Het staat er in twee talen op’,’ zei ze (lenguas, tongen). Maar wat ze bedoelde was dat het in twee idiomas opgeschreven was. De slager hoorde wat ze gezegd had en nam aan dat ze twee koeientongen wilde kopen. Mijn grootmoeder kreeg het pas door toen ze weer thuis was. Ze had nog nooit eerder koeientong klaargemaakt!

Jezus dienen

Ik werk als secretaris,’ vertelde een vriendin mij. ‘Als ik dat tegen de mensen zeg, dan kijken ze me soms wat meewarig aan. Maar wanneer ze horen voor wie ik als secretaris werk, dan worden hun ogen groot van bewondering!’ Oftewel: in de samenleving worden sommige banen als minder belangrijk gezien dan andere, tenzij er een of ander verband is met rijke of beroemde personen.

Related Topics

> Ons Dagelijks Brood

Lange schaduwen

Een jaar of wat geleden logeerde ik met mijn vrouw in een rustieke bed and breakfast in de afgelegen Yorkshire Dales in Engeland. We waren daar met vier Britse echtparen die we daarvoor niet kenden. Toen we na het avondeten samen koffie dronken in de zitkamer, kwam het gesprek al snel terecht bij de vraag ‘wat doe je voor werk?’ In die tijd werkte ik als voorzitter van het Moody Bible Institute, een bijbelschool in Chicago, maar ik ging ervan uit dat niemand dat kende of wist wie de stichter, D. L. Moody, was. Maar toen ik de naam van de school noemde, reageerden ze tot mijn verrassing meteen met: ‘Van Moody en Sankey . . . die Moody?’ Een van de gasten zei: ‘Thuis hebben we nog een liedbundel van Sankye, en we zingen daar vaak uit, samen rond de piano.’ Ik stond versteld. Het was meer dan 120 jaar geleden dat de evangelist Dwight Moody en zijn muzikant Ira Sankey bijeenkomsten op de Britse eilanden hadden gehouden. En nu bleek dat ze nog niet vergeten waren!

Leven vinden

De woorden van Ravi’s vader raakten hem diep. ‘Je bent een totale mislukking. Je bent een schande voor de familie.’ Vergeleken met zijn getalenteerde broers en zussen, werd Ravi als een waardeloze nietsnut gezien. Hij probeerde als sportman succes te hebben, en dat lukte ook wel, maar toch voelde hij zich nog een loser. Wat moet er van me worden, vroeg hij zich af. Kan ik dan helemaal niets? Is er een manier om uit het leven te stappen, liefst zonder pijn? Dit soort gedachten spookten door zijn hoofd, maar hij praatte er met niemand over. In zijn cultuur deed je dat gewoon niet. Hij had geleerd om ‘je privé verdriet privé te houden, het voor jezelf te houden als je wereld instort’.

Het dal van de zegen

De Franse kunstenaar Henri Matisse vond dat het werk dat hij in de laatste jaren van zijn leven maakte hem het best vertegenwoordigde. In die periode experimenteerde hij met een nieuwe stijl waarbij hij niet met verf werkte, maar met papier grote, kleurige werken maakte. Met die heldere afbeeldingen versierde hij de muren van zijn kamer. Voor hem was dat belangrijk omdat bij hem kanker was vastgesteld en hij vaak in bed moest blijven.