Auteurs

View All

Artikelen door Lawrence Darmani

Leg je last neer

Een man in een pick-uptruck kwam op een plattelandsweg een vrouw tegen die een zware vracht droeg. Hij stopte en bood haar een lift aan. Ze vrouw bedankte hem en klom achterin de bak.

Een andere kant van troost

Het thema van ons kamp voor volwassenen was ‘Troost mijn volk’. De ene spreker na de andere bracht een mooie boodschap van bemoediging. Met de laatste spreker echter werd de toon drastisch anders. Als tekst had hij Jeremia 7:1-11 gekozen, en als thema ‘Wakker worden’. In onbedekte termen maar met liefde riep hij ons op om uit de slaapstand te komen en ons van de zonde af te wenden.

Luister aandachtig

Ik zat in de kerkzaal met mijn gezicht naar de predikant. Mijn blik bleef op hem gericht. Uit mijn houding zou je opmaken dat ik alles wat hij zei nauwlettend in me op nam. Plotseling hoorde ik hoe iedereen om me heen lachte en in zijn handen klapte. Verrast keek ik om me heen. Kennelijk had de spreker iets grappigs gezegd, maar ik had niet het flauwste benul wat dat zou kunnen zijn. Het had geleken of ik goed zat op te letten, maar in werkelijkheid waren mijn gedachten heel ver afgedwaald.

Waakzaam en alert

Mijn bureau staat vlak naast een raam dat over de buurt uitkijkt. Ik heb het voorrecht dat ik van achter mijn bureau naar de vogels kan kijken die in de bomen zitten. Soms komen ze naar mijn raam toe om de insecten die daar vast zitten te pakken.

Ik sta naast je

Toen ik als stagiair voor een christelijk tijdschrift werkte, schreef ik een verhaal over iemand die christen geworden was. Het was een echte ommezwaai toen hij afscheid nam van zijn vroegere leven en zich aan zijn nieuwe Heer wijdde: Jezus. Een paar dagen na het verschijnen van het bewuste nummer werd ik door een anonieme beller bedreigd: ‘Voorzichtig, Darmani. We houden je in de gaten! Je leven loopt gevaar in dit land als je zulke verhalen schrijft.’

Sterven voor anderen

Ik ben gek op vogels. Daarom kocht ik zes vogels in een kooi en nam ze mee naar huis voor onze dochter Alice, die de dagelijkse zorg voor ze op zich nam. Op een gegeven moment werd er eentje ziek en hij ging dood. We vroegen ons af of de vogels het niet beter zouden doen als ze niet in een kooi zaten. Daarom lieten we de andere vijf vrij en keken we toe hoe ze blij wegvlogen.

Goed voor de gezondheid

Gevaarlijk rijgedrag, woede-uitbarstingen en gevloek en geschreeuw onder een deel van de taxien minibuschauffeurs vormen een doorlopende bron van gevechten in het verkeer in de grote stad Accra bij ons in Ghana. Maar één incident waarvan ik getuige was nam een heel andere wending. Een onoplettende taxichauffeur reed bijna tegen een bus aan. Ik verwachtte dat de buschauffeur boos zou reageren en tegen de ander zou gaan schreeuwen, maar dat deed hij niet. In plaats daarvan ontspande de buschauffeur zijn strenge gezicht en glimlachte breed naar de schuldig kijkende taxichauffeur. Die glimlach werkte wonderwel. Met een opgestoken hand verontschuldigde de taxichauffeur zich, glimlachte terug en reed door. De spanning was in één klap verdwenen.

Geef het door

Ik kijk graag naar estafettewedstrijden. De kracht, snelheid en vaardigheid en het uithoudingsvermogen van de renners verbazen me telkens weer. Maar er is een cruciaal moment in de wedstrijd waar ik altijd extra op let en zelfs zenuwachtig om ben. Dat is het moment waarop het stokje aan de volgende doorgegeven moet worden. De kleinste aarzeling, een miniem misstapje kan ervoor zorgen dat je verliest.

Doen wat Hij zegt

Ik had een ondergrondse watertank nodig en wist precies hoe ik hem wilde hebben, en dus gaf ik de man die hem zou aanleggen duidelijke instructies. Toen ik de volgende dag ging kijken, irriteerde het me dat hij zich daar niet aan had gehouden. Hij had het ontwerp aangepast en daardoor ook veranderd hoe de tank er straks uit zou zien. De reden die hij gaf voor de wijzigingen was al even ergerlijk als het feit dat hij zich niet aan de opdracht had gehouden.

Waardig leven

Tijdens een beroemd geworden toespraak wist een gerespecteerd leider en staatsman de aandacht van zijn volk te trekken door te verklaren dat de meeste van de ‘respectabele’ parlementsleden (MP’s) helemaal niet zo ‘respectabel’ waren. Met verwijzingen naar hun corrupte levensstijl, hooghartige houding, onkuise taal en meer van dergelijke ondeugden, wees hij de MP’s terecht en drong er bij hen op aan dat ze zouden veranderen. Zoals te verwachten was vielen zijn opmerkingen bij hen niet zo goed, en kaatsten ze de bal van kritiek terug.

De Vader weet het

Ik was pas vier jaar oud en lag samen met mijn vader op een matje op de vloer. Het was een stikhete zomernacht. (Mijn moeder had pas een baby gekregen en lag op dat moment in haar eigen kamer.) Dit was in Noord-Ghana, waar er een doorgaans droog klimaat is. Het zweet stond overal op mijn lichaam en door de hitte was mijn keel kurkdroog. Ik had zoveel dorst dat ik mijn vader wakker schudde. Midden in die hete, droge nacht stond hij op en schonk wat water uit een kan in een glas voor me. Net als die nacht heeft hij me mijn hele leven lang het goede voorbeeld als zorgende vader gegeven. Hij gaf me wat ik nodig had.

Misplaatst vertrouwen

Ik mag graag naar vogels kijken. Dat is een hobby die ik al had tijdens mijn jeugd in een bosdorp in Ghana, waar een oneindig aantal vogelsoorten te vinden was. In de buitenwijk van de stad waar ik tegenwoordig woon deed ik laatst een waarneming van het gedrag van een aantal kraaien, die ik erg interessant vond. Toen ze naar een boom vlogen die zijn meeste bladeren al was kwijtgeraakt, besloten ze daar een tijdje uit te rusten. Je zou denken dat ze op de stevige takken zouden landen, maar in plaats daarvan zochten ze een plekje op de verdroogde, zwakke takken, die dan ook al snel afknapten. Ze fladderden zich in veiligheid, maar deden vervolgens weer precies het zelfde. Kennelijk leerde hun vogel-intuïtie ze niet om de stevigere takken op te zoeken, die een veel betrouwbaardere en veiligere rustplek waren.

Related Topics

> Ons Dagelijks Brood

Lange schaduwen

Een jaar of wat geleden logeerde ik met mijn vrouw in een rustieke bed and breakfast in de afgelegen Yorkshire Dales in Engeland. We waren daar met vier Britse echtparen die we daarvoor niet kenden. Toen we na het avondeten samen koffie dronken in de zitkamer, kwam het gesprek al snel terecht bij de vraag ‘wat doe je voor werk?’ In die tijd werkte ik als voorzitter van het Moody Bible Institute, een bijbelschool in Chicago, maar ik ging ervan uit dat niemand dat kende of wist wie de stichter, D. L. Moody, was. Maar toen ik de naam van de school noemde, reageerden ze tot mijn verrassing meteen met: ‘Van Moody en Sankey . . . die Moody?’ Een van de gasten zei: ‘Thuis hebben we nog een liedbundel van Sankye, en we zingen daar vaak uit, samen rond de piano.’ Ik stond versteld. Het was meer dan 120 jaar geleden dat de evangelist Dwight Moody en zijn muzikant Ira Sankey bijeenkomsten op de Britse eilanden hadden gehouden. En nu bleek dat ze nog niet vergeten waren!

Leven vinden

De woorden van Ravi’s vader raakten hem diep. ‘Je bent een totale mislukking. Je bent een schande voor de familie.’ Vergeleken met zijn getalenteerde broers en zussen, werd Ravi als een waardeloze nietsnut gezien. Hij probeerde als sportman succes te hebben, en dat lukte ook wel, maar toch voelde hij zich nog een loser. Wat moet er van me worden, vroeg hij zich af. Kan ik dan helemaal niets? Is er een manier om uit het leven te stappen, liefst zonder pijn? Dit soort gedachten spookten door zijn hoofd, maar hij praatte er met niemand over. In zijn cultuur deed je dat gewoon niet. Hij had geleerd om ‘je privé verdriet privé te houden, het voor jezelf te houden als je wereld instort’.

Het dal van de zegen

De Franse kunstenaar Henri Matisse vond dat het werk dat hij in de laatste jaren van zijn leven maakte hem het best vertegenwoordigde. In die periode experimenteerde hij met een nieuwe stijl waarbij hij niet met verf werkte, maar met papier grote, kleurige werken maakte. Met die heldere afbeeldingen versierde hij de muren van zijn kamer. Voor hem was dat belangrijk omdat bij hem kanker was vastgesteld en hij vaak in bed moest blijven.