Categorie  |  Ons Dagelijks Brood

De goede aarde

Toen de Apollo 8 in 1968 om de maan cirkelde, omschreef astronaut Bill Anders het landschap dat hij onder zich voorbij zag trekken. Hij noemde het ‘een onheilspellende horizon . . . een grimmige, onaantrekkelijk ogende plek’. Vervolgens las de bemanning om beurten uit Genesis 1:1-10 voor, terwijl de hele wereld toekeek. Toen gezagvoerder Frank Borman vers 10 (‘en God zag dat het goed was’) gelezen had, eindigde hij met de opmerking: ‘God zegene jullie allemaal, daar op de goede aarde.’

Een troostende hand

‘Patiënt is strijdlustig,’ stond er in het rapport van de verpleegkundige.

Een goede afloop

De zaal werd donker en we maakten ons klaar om de film Apollo 13 te zien. ‘Zonde dat ze allemaal doodgingen,’ fluisterde mijn vriendin. Vol spanning keek ik naar de film over de ruimtevlucht van 1970, wachtend op de tragedie die moest plaatsvinden. Pas toen de aftiteling bijna zou beginnen drong het tot me door dat ik voor de gek was gehouden. Daarvoor wist ik totaal niet meer hoe het verhaal in werkelijkheid afgelopen was. De astronauten hadden het zwaar gehad, maar ze waren uiteindelijk weer veilig en wel thuisgekomen.

Denk na voordat je spreekt

Chung was boos op zijn vrouw. Ze was vergeten de route naar het bekende restaurant te checken waar ze wilden gaan eten. Het gezin was van plan hun vakantie in Japan af te ronden met een heerlijke maaltijd voordat ze weer naar huis zouden vliegen. Maar nu werd het steeds later en zouden ze hun bezoek aan het restaurant missen. Gefrustreerd bekritiseerde Chung zijn vrouw omdat ze het zo slecht gepland had.

Een tweede kans

‘Hoe kun je nu zo vriendelijk tegen me zijn; je kent me niet eens!’

Ons gebed, Gods timing

Soms neemt God de tijd om ons gebed te verhoren, en voor ons is dat niet altijd gemakkelijk te vatten.

Vreugde en gerechtigheid

Tijdens een conferentie in Azië had ik binnen een paar uur tijd twee gesprekken die echte eye-openers waren. Het eerste was met een predikant die vertelde dat hij vrijgesproken was nadat hij elf jaar onschuldig in de gevangenis had gezeten vanwege een moord die hij niet gepleegd had. Daarna vertelde een groep gezinnen hoe ze een fortuin hadden uitgegeven om aan de vervolging in hun vaderland te ontsnappen, maar verraden waren door de mensen die ze betaald hadden om het land uit te komen. Na jaren in een vluchtelingenkamp vroegen ze zich af of ze ooit nog een nieuw thuis zouden vinden.

Fameuze glimlach

Toen mijn vrouw en ik het geluk hadden dat we het Louvre in Parijs konden bezoeken, belde ik na afloop onze kleindochter Addie van elf op. Toen ik vertelde dat we het beroemde schilderij Mona Lisa van Leonardo da Vinci gezien hadden, vroeg ze: ‘En, glimlacht ze?’

Een krachtige baby

Toen ik hem voor het eerst zag, moest ik huilen. Hij zag eruit als een perfecte pasgeboren baby die vredig in zijn wiegje lag te slapen. Maar we wisten dat hij nooit meer wakker zou worden. Tenminste, niet voor Hij in Jezus’ veilige armen was.

Anoniem leven

Jaren geleden heb ik een artikel uit het tijdschrift The Writer geknipt, dat ik sindsdien talloze malen gelezen heb. Het is geschreven door Jane Yolen en gaat erover hoe je als schrijver kunt leren je werk met ‘anon.’ (anoniem) te ondertekenen. ‘De beste schrijvers,’ zo luidt haar stelling, ‘zijn zij die er diep van binnen werkelijk naar streven om met “anoniem” te ondertekenen. Het is het verhaal dat verteld wordt, waar het om gaat, en niet degene die het vertelt.’

Wie is hij toch?

‘Maak allemaal je bureau leeg, en pak een vel papier en een pen.’ Toen ik nog studeerde waren dat de gevreesde woorden die aankondigden dat er een proefwerk aankwam. Tijd voor een test!

Het verhaal van Ruth

Ruth kan haar verhaal niet vertellen zonder dat er tranen in haar ogen komen. Ze is halverwege de tachtig en niet zo mobiel meer, en ze komt niet direct over als een centrale figuur in het leven van onze gemeente. Ze is van anderen afhankelijk om haar overal naar toe te brengen, en omdat ze alleen woont heeft ze slechts een kleine invloedssfeer.