Categorie  |  Ons Dagelijks Brood

Iemand om te eren

In veel afbeeldingen van de geboorte van Jezus zijn de wijzen te zien die samen met de herders bij de voerbak knielen. Volgens het evangelie naar Matteüs (de enige plek in de Bijbel waar over de wijzen verteld wordt) vond het bezoek van de wijzen evenwel op een later tijdstip plaats. Jezus lag al lang niet meer in een voerbak in een stal, maar woonde met zijn ouders ergens in een huis. Lees Matteüs 2:11 maar: ‘Ze gingen het huis binnen en vonden het kind met Maria, zijn moeder. Ze wierpen zich neer om het eer te bewijzen. Daarna openden ze hun kistjes met kostbaarheden en boden het kind geschenken aan: goud en wierook en mirre.’

Luisteren naar God

Mijn zoontje vindt het heerlijk om mijn stem te horen, behalve wanneer ik zijn naam luid en streng roep en daarop de vraag ‘waar ben je?’ laat volgen. Als ik dat doe is het meestal omdat hij iets uitgevreten heeft en probeert zich voor mij te verstoppen. Wat ik wil, is dat hij luistert naar wat ik zeg omdat zijn welzijn me aan het hart gaat en ik niet wil dat hem iets overkomt.

Liefde vermenigvuldigd

Een vrouw uit de gemeente van Karen werd met ALS gediagnosticeerd, en het zag er somber uit. Het is een nare ziekte die de zenuwen en spieren aantast, en uiteindelijk tot verlamming kan leiden. De verzekering van de familie dekte geen thuiszorg, en de man van de getroffen vrouw kon het idee niet verdragen om haar naar een verzorgingshuis te laten gaan.

Niet wat het lijkt

Don is een bordercollie en woont op een boerderij in het Schotse South Lanarkshire. Op een dag ging hij met zijn baasje Tom erop uit die bij een aantal dieren wilde kijken hoe het met ze ging. Ze reden samen in een klein vrachtwagentje zoals je die vaker op boerderijen ziet. Toen ze op hun bestemming waren aangekomen, stapte Tom uit, maar vergat hij de wagen op de handrem te zetten. Don was inmiddels op de chauffeursstoel gaan zitten, toen het voertuig van de helling begon af te rollen. Hij reed dwars over een drukke tweebaansweg heen voordat hij stopte. Voor de bestuurders die op de weg reden, moet het geleken hebben dat de hond het vrachtwagentje bestuurde! De dingen zijn niet altijd wat ze lijken . . .

Het perfecte cadeau

In sommige delen van de wereld zijn de weken na Kerst de tijd van het jaar waarin winkeliers het drukst zijn met alle spullen die de mensen gekregen hebben, maar die ze willen ruilen voor iets dat ze nog liever willen. Maar kent u ook van die mensen die altijd het perfecte cadeau lijken te kunnen vinden? Bijzonder hoe ze precies weten wat voor de ander waardevol is en wat op dat moment het goede geschenk is. Hoe duur iets is heeft daar niks mee te maken. Wel dat je goed naar de ander luistert en persoonlijke belangstelling hebt voor wat iemand belangrijk vindt en waarvan hij of zij geniet.

Dingen om voor te danken

Sue wilde in geestelijk opzicht volwassener en dankbaarder worden en bedacht daarom iets dat ze haar ‘pot met dingen om voor te danken ‘ noemde. Elke avond schreef ze iets waarvoor ze God dankte op een klein papiertje, dat ze in de pot stopte. Op sommige dagen kon ze zo tien dingen opschrijven. Op andere dagen waarop alles moeizaam was gegaan, had ze er moeite mee om er zelfs maar één te bedenken. Aan het eind van het jaar gooide ze de pot leeg en las alle briefjes door. Toen kon ze niet anders dan God weer bedanken voor alles wat Hij gedaan had. Hij had eenvoudige dingen gegeven zoals een prachtige zonsondergang of een koele avondwandeling door het park, terwijl Hij op andere momenten kracht had gegeven om moeilijke situaties te doorstaan of een speciaal gebed had verhoord.

Nu is het moment

Onze kleindochter Maggie, een peuter, en haar zus Katie die kleuter is, sleepten samen dekens naar de achtertuin, waar ze er een tent mee bouwden om in te spelen. Ze waren al een tijdje buiten aan het spelen toen hun moeder hoorde hoe een van haar dochters haar riep.

Een tijd alleen met God

Het was een drukke ochtend in de kerkzaal waar ik meehielp. Meer dan tien kinderen zaten er te spelen en te kwebbelen. Het was zo druk dat het zaaltje erg warm werd, daarom zette ik een deur open. Een jongetje zag dit als een kans om te ontsnappen, en toen hij dacht dat er niemand keek glipte hij de deur uit. Ik ging achter hem aan, en het verbaasde me niet toen ik zag dat hij recht naar de armen van zijn vader liep.

Zegelring

Toen ik voor het eerst kennismaakte met een nieuwe vriend uit het buitenland, viel me zijn bekakte Engelse accent op, en ook het feit dat hij een ring om zijn pink droeg. Later hoorde ik dat dit niet zomaar een sieraad was; het was oud en zijn familiewapen stond erop.

Gekluisterd aan de liefde

In juni 2015 verwijderde de gemeente Parijs 45 ton aan hangsloten van de railing van de Pont des Arts, een voetgangersbrug in de Franse hoofdstad. Als romantisch gebaar krasten stelletjes hun initialen op een slot, bevestigden dat aan de railing, sloten het en gooiden de sleutel in de Seine. Toen dit ritueel duizenden keren herhaald was, kon de brug het gewicht van zoveel ‘liefde’ niet langer dragen. Omdat de gemeente vreesde dat de railing van de brug zou storten, besloot ze de ‘liefdessloten’ weg te halen.

De kracht van een eenvoudig woord

Aan het schorre gelach kon je horen dat mijn vader bezoek had, toen hij in het ziekenhuis lag: twee oude vrachtwagenchauffeurs, een vroegere countryzanger, een ambachtsman, twee vrouwen van naburige boerderijen en ikzelf.

Op tijd

Ik maak wel eens de grap dat ik een boek ga schrijven dat Op tijd heet. Wie mij een beetje kent moet erom lachen, want die weet dat ik vaak te laat kom. Dat verklaar ik dan met de opmerking dat het door mijn optimisme komt, niet doordat ik het niet probeer. Ik houd me optimistisch vast aan de overtuiging dat ik ‘dit keer’ in staat zal zijn om in minder tijd meer dan ooit voor elkaar te krijgen. Natuurlijk lukt dat nooit, en als puntje bij paaltje kom verontschuldig ik me dan maar omdat het weer niet gelukt is om op tijd te komen.