Versterk je hart

De sportschool waar ik jarenlang naar toe ging om mijn oefeningen te doen sloot afgelopen maand de deuren, zodat ik een nieuwe moest zoeken. De oude plek was een warme vriendelijke ruimte waar veel mensen kwamen die onder het sporten graag een praatje maakten. Het ging er vrij relaxed aan toe. Mijn nieuwe sportschool is een veel serieuzere aangelegenheid, vol mannen en vrouwen die er vooral op uit zijn om hun lichaam sterker te maken. Ik zie hoe ze zweten en hun best doen. Hun lichaam ziet er sterk uit, maar soms vraag ik me af of hun hart ook door genade gesterkt wordt.

Hoo-ah!

Hoo-ah’ (spreek uit ‘hóe-aa’) is een kreet die in het Amerikaanse leger veel gebruikt wordt, een soort keelklank waarmee de troepen aangeven dat ze het ergens mee eens zijn. De exacte oorsprong ervan is onbekend, maar sommigen beweren dat het van een oud acroniem ‘HUA’ komt: ‘Heard, understood and acknowledged’ (gehoord, begrepen en erkend). Hoe dan ook, ik hoorde het voor het eerst toen ik mijn militaire basistraining kreeg.

Naar huis peddelen

Er is een muis die ik geweldig vind: Reepicheep, de galante pratende muis uit de Kronieken van Narnia van C. S. Lewis. In een van de verhalen is hij vastbesloten om het ‘uiterste oosten’ te bereiken en zich daar bij de grote leeuw Aslan (die symbool staat voor Jezus) te voegen. In zijn eigen woorden: ‘Zo lang ik kan, vaar ik oostwaarts op de Dawn Treader. Als zij niet verder kan, dan roei ik naar het oosten in mijn coracle [een klein bootje voor één persoon]. Als die zinkt, dan peddel ik met mijn vier poten door naar het oosten. Als ik dan niet meer kan zwemmen, en Aslans land nog niet bereikt heb, dan zink daar de zee in met mijn neus in de richting van de zonsopgang.’

Rusten en wachten

Het was midden op de dag. Jezus, moe geworden van de lange voettocht, rustte uit naast de bron van Jakob. Zijn leerlingen waren naar de nabijgelegen stad Sichar gegaan om eten te kopen. Een vrouw uit de stad kwam naar de bron om water te putten . . . en vond haar Messias. Het verhaal meldt dat ze snel naar de stad terugging en tegen de mensen zei dat ze ook moesten komen luisteren naar ‘iemand alles van mij weet’ (Joh. 4:29).

Stormen aan de horizon

Onze zoon Josh is van beroep zalmvisser in Kodiak (Alaska). Een tijdje geleden stuurde hij me een foto die hij gemaakt had van een piepklein bootje dat door een smalle kloof een paar honderd meter vóór zijn eigen schip voer. Donkere wolken dreigden aan de horizon. Maar een regenboog, het teken van Gods voorzienigheid en liefdevolle zorg, liep van de ene naar de andere kant van de kloof om het bootje heen.

Houd moed

In houd ervan om vogels te zien ronddartelen. Daarom heb ik jaren geleden een soort vogelhuisje in onze tuin gemaakt om ze te lokken. Een aantal maanden kon ik ervan genieten om mijn gevederde vriendjes te zien eten en rondfladderen. Dat wil zeggen, tot er een sperwer kwam die van onze tuin zijn privé jachtterrein maakte.

Op zijn tijd

Toen de Zuid-Afrikaanse prediker Andrew Murray in 1895 een bezoek aan Engeland bracht, kreeg hij last van een oude rugwond. Het bezorgde hem veel pijn, en het duurde even voor hij weer hersteld was. In die periode vertelde zijn hospita hem over een vrouw die flink in de problemen zat en vroeg of hij nog een goed advies voor haar had. Murray zei: ‘Geef haar dit vel papier dat ik voor mijn eigen bemoediging geschreven. Misschien heeft zij er ook wat aan.’ Dit is wat er op stond:

Het uitzicht vanaf een berg

In het dal waarin wij wonen in Idaho kan het ’s winters erg koud zijn. Wolken en mist hangen laag tussen de bergen en bedekken de grond, waardoor de ijskoude lucht onder de warmere lagen erboven vast blijft zitten. Maar je kunt ook omhoog, het dal uit klimmen. Niet ver van ons huis ligt een weg die zich langs de Shafer Butte omhoog slingert, een berg van ruim 2200 meter hoog die boven ons dal uitsteekt. Na een paar minuten rijden kom je boven de mist uit, waar de zon schijnt en het een stuk warmer is. Bovengekomen kijk je neer op de wolken die onderin het dal liggen. Dan zie je alles vanuit een heel ander perspectief.

Je bent kostbaar

Toen mijn schoonmoeder overleed, vonden mijn vrouw en ik in een la van haar klerenkast een voorraadje Indian Head penny’s (oude Amerikaanse muntjes van 1 cent met een Indianenkop erop). Niet dat ze munten verzamelde, maar ze leefde in een tijd waarin die penny’s nog in de omgang waren, en ze had er aardig wat bij elkaar gespaard.

In de duisternis je hand uitsteken

Onze oude hond, een ‘Westie’, slaapt opgerold op het voeteneind van ons bed. Dat is al dertien jaar haar vaste plek.

Het glazen strand

Aan het begin van de twintigste eeuw ontdeden de inwoners van Fort Bragg in Californië zich van hun afval, door het van de rotsen af op een strand in de buurt te gooien. Door de jaren heen vormden blikken, flessen, serviesgoed en huishoudelijk afval enorme stapels op het zand. Zelfs toen de inwoners hun afval niet langer op het strand dumpten, bleef het een beschamende vertoning, een vuilnishoop die nooit meer leek te zullen verdwijnen.