Als ik in onze buurt in Noord-Londen rondloop, dan vang ik delen van gesprekken in alle mogelijke talen op: Pools, Japans, Hindi, Kroatisch en Italiaans, om er maar een paar te noemen. Die verscheidenheid voelt aan als een voorproefje van de hemel, maar ik versta niets van wat ze zeggen. Als ik een Russisch café binnenstap of me op de Poolse markt begeef en de verschillende dialecten en geluiden hoor, dan denk ik er wel eens over na hoe geweldig het op de Pinksterdag geweest moet zijn, toen mensen uit allerlei verschillende landen begrepen wat de discipelen zeiden.

Op die dag had zich in Jeruzalem een grote menigte van pelgrims verzameld om in de stad het oogstfeest te vieren. De heilige Geest rustte op de gelovigen, zodat wat zij zeiden door de toehoorders (die uit de hele toenmalig bekende wereld kwamen), hen in hun eigen taal hoorden spreken en begrepen wat ze zeiden (Hand. 2:5-6). Wat een geweldig wonder, al die vreemdelingen uit allerlei landen die in hun eigen taal Gods lof hoorden! Velen voelden zich aangespoord om meer over Jezus te weten te komen.

Misschien spreken of verstaan wij niet veel vreemde talen, maar we weten dat de heilige Geest ons toerust om ook op andere manieren contact met de mensen te maken. Verbazingwekkend genoeg zijn wij Gods handen en voeten (en mond) waarmee Hij zijn koninkrijk verbreidt. Hoe zou je vandaag (met de hulp van de Geest) met iemand in contact kunnen komen die heel anders is dan jij bent?