Toen mijn vrouw en ik voor het eerst gingen samenwerken aan een schrijfproject, werd het pijnlijk duidelijk wat het grootste probleem ging worden: uitstellen. Haar taak was het om wat ik schreef te redigeren en me aan het schema te houden; mijn taak leek het te zijn om haar gek te maken. Gelukkig wonnen haar organisatievermogen en geduld het meestal van mijn weerstand tegen deadlines en sturing.

Op een dag beloofde ik haar aan het eind van de dag een bepaald aantal woorden geschreven te hebben. Het eerste uur werkte ik stug door. Tevreden met wat ik gepresteerd had besloot ik een kleine pauze te nemen. Voor ik het wist was mijn tijd om. Ik wist zeker dat ik nu een probleem had en probeerde iets te bedenken om me eruit te wurmen. Ik besloot een aantal klusjes te gaan doen waar mijn vrouw een hekel aan had, en die met altijd veel dankbaarheid opleverden als ik ze deed.

Mijn plannetje werkte niet.

Soms bespeur ik de neiging bij mezelf om dergelijke spelletjes ook met God te spelen. Hij brengt bepaalde personen op mijn weg voor wie ik iets kan betekenen, of geeft me een taak waarvan Hij wil dat ik hem uitvoer. Net als Jona, die precies de andere kant op ging toen God hem een opdracht gaf (zie Jona 4:2), moet ik mijn eigen gevoelens aan de kant schuiven. Vaak probeer ik met goede daden of een geestelijke activiteit indruk op God te maken, terwijl Hij alleen maar wil dat ik voorrang geef aan wat Hij prioriteit geeft. Deze plannetjes van mij werken nooit.

Probeert u onder dingen uit te komen waarvan het duidelijk is dat God wil dat u ze op u neemt? Neem dit van me aan: echte tevredenheid krijg je als je de dingen in zijn kracht en op zijn manier doet.