Archief: december 2016

Nu is het moment

Onze kleindochter Maggie, een peuter, en haar zus Katie die kleuter is, sleepten samen dekens naar de achtertuin, waar ze er een tent mee bouwden om in te spelen. Ze waren al een tijdje buiten aan het spelen toen hun moeder hoorde hoe een van haar dochters haar riep.

Een tijd alleen met God

Het was een drukke ochtend in de kerkzaal waar ik meehielp. Meer dan tien kinderen zaten er te spelen en te kwebbelen. Het was zo druk dat het zaaltje erg warm werd, daarom zette ik een deur open. Een jongetje zag dit als een kans om te ontsnappen, en toen hij dacht dat er niemand keek glipte hij de deur uit. Ik ging achter hem aan, en het verbaasde me niet toen ik zag dat hij recht naar de armen van zijn vader liep.

Zegelring

Toen ik voor het eerst kennismaakte met een nieuwe vriend uit het buitenland, viel me zijn bekakte Engelse accent op, en ook het feit dat hij een ring om zijn pink droeg. Later hoorde ik dat dit niet zomaar een sieraad was; het was oud en zijn familiewapen stond erop.

Gekluisterd aan de liefde

In juni 2015 verwijderde de gemeente Parijs 45 ton aan hangsloten van de railing van de Pont des Arts, een voetgangersbrug in de Franse hoofdstad. Als romantisch gebaar krasten stelletjes hun initialen op een slot, bevestigden dat aan de railing, sloten het en gooiden de sleutel in de Seine. Toen dit ritueel duizenden keren herhaald was, kon de brug het gewicht van zoveel ‘liefde’ niet langer dragen. Omdat de gemeente vreesde dat de railing van de brug zou storten, besloot ze de ‘liefdessloten’ weg te halen.

De kracht van een eenvoudig woord

Aan het schorre gelach kon je horen dat mijn vader bezoek had, toen hij in het ziekenhuis lag: twee oude vrachtwagenchauffeurs, een vroegere countryzanger, een ambachtsman, twee vrouwen van naburige boerderijen en ikzelf.

Op tijd

Ik maak wel eens de grap dat ik een boek ga schrijven dat Op tijd heet. Wie mij een beetje kent moet erom lachen, want die weet dat ik vaak te laat kom. Dat verklaar ik dan met de opmerking dat het door mijn optimisme komt, niet doordat ik het niet probeer. Ik houd me optimistisch vast aan de overtuiging dat ik ‘dit keer’ in staat zal zijn om in minder tijd meer dan ooit voor elkaar te krijgen. Natuurlijk lukt dat nooit, en als puntje bij paaltje kom verontschuldig ik me dan maar omdat het weer niet gelukt is om op tijd te komen.

Vreugde voor iedereen

Op de laatste dag van een conferentie voor christelijke uitgevers in Singapore kwamen 280 deelnemers uit 50 landen samen op een terras bij een hotel voor een groepsfoto. Vanaf een balkon op de tweede verdieping maakte de fotograaf vanuit allerlei verschillende hoeken een hele serie foto’s. Ten slotte riep hij: ‘We zijn klaar!’ Een stem uit de groep riep opgelucht: ‘Nou, Joy to the world!’ waarop iemand anders meteen antwoordde door te zingen ‘The Lord is come’. Andere stemmen vielen in en al gauw zong de hele groep dat bekende kerstlied. Het klonk prachtig en harmonieus. Het was een ontroerende uiting van eenheid en vreugde die ik niet snel weer zal vergeten.

Kerst in gevangenschap

Martin Niemöller, een bekende Duitse predikant, bracht bijna acht jaar van zijn leven door in concentratiekampen van de nazi’s omdat hij zich openlijk tegen Hitler verzette. Op kerstavond 1944 sprak Niemöller tot zijn medegevangenen deze woorden van hoop: ‘Lieve vrienden, laten we deze Kerst [. . .] in het kindje van Betlehem Hem zoeken die tot ons gekomen is om alles dat ons terneerdrukt samen met ons te dragen [. . .]. God zelf heeft een brug tussen zichzelf ons gebouwd! Een dageraad die van boven komt is naar ons toegekomen.’

Wat kan ik Hem geven?

Op een keer toen de kersttijd naderde, besloten de mensen die hun kerkgebouw in kerststemming moesten brengen en versieren om als thema ‘verlanglijstjes’ te nemen. In plaats van de gebruikelijke glimmende gouden zilverkleurige versieringen gaven ze iedereen een rood of een groen kaartje. Aan de ene kant moesten ze opschrijven welk cadeau ze graag van Jezus zouden ontvangen, aan de andere kant het cadeau dat ze aan Hem zouden willen geven wiens verjaardag ze vierden.

Het beste cadeau ooit

Tijdens een retraite in de winter in het noorden van New England stelde een van de mannen een vraag: ‘Wat is het mooiste kerstcadeau dat je ooit gekregen hebt?’

Een persoonlijk verhaal

Een baby van een paar uur oud werd achtergelaten in de voerbak in een Kerststal die buiten bij een kerk in New York stond. Een jonge, wanhopige moeder had hem warm ingepakt en daar neergelegd, waar hij vast en zeker gevonden zou worden. Misschien heb je de neiging om haar te veroordelen, maar je kunt er ook dankbaar voor zijn dat die baby nu in ieder geval een kans op een leven heeft.

Vreugde verspreiden

Toen Janet naar het buitenland ging om Engels te geven, viel het haar op hoe somber en deprimerend de sfeer op haar nieuwe school was. De mensen deden hun werk, maar het leek of er niemand gelukkig was. De mensen hielpen of steunden elkaar niet. Maar Janet, die dankbaar was voor alles wat God voor haar gedaan had, liet dat merken bij alles wat ze deed. Ze glimlachte naar iedereen. Ze was vriendelijk. Ze deed haar uiterste best om mensen te hepen. Ze neuriede liedjes en gezangen.

Related Topics

> Ons Dagelijks Brood

De krimpende piano

Voor de derde keer deed mijn zoon mee aan een uitvoering van de muziekschool. Ik keek toe hoe hij het podium opliep, zijn muziekbladen op de piano zette en zijn twee stukken speelde. Toen hij klaar was ging hij weer naast me zitten, en fluisterde: ‘Mam, dit jaar was er een kleinere piano.’ Ik zei: ‘Nee joh, de piano is precies dezelfde als vorig jaar. Jij bent groter geworden. Je bent gegroeid!’

Hij luistert altijd

Mijn vader was een man van weinig woorden. Aan jaren in het leger had hij een gehoorbeschadiging overgehouden, en hij droeg een gehoortoestel. Op een middag zat ik wat langer met mijn moeder te praten dan hij nodig vond, en zei hij met een speels lachje om zijn mond: ‘Als ik rust en stilte wil, hoef ik alleen maar dit te doen.’ In één beweging stak hij zijn twee armen omhoog en zette hij zijn beide gehoorapparaatjes uit. Daarna legde hij zijn armen achter zijn hoofd en sloot met een serene glimlach zijn ogen.

Loslaten

Toen we een bepaald aantal jaren getrouwd waren, huurde mijn man voor de gelegenheid een tandem. Zo konden we samen een romantisch avontuur beleven. Toen we van start gingen, merkte ik al snel dat mijn uitzicht als achterste fietser flink beperkt werd door de brede schouders van mijn man die voor me zat. Ook zat mijn stuur vast, ik kon het niet bewegen of enige invloed op de richting van de tandem uitoefenen. Alleen wie vooraan zat kon onze richting bepalen. Het achterste stuur diende alleen om het gewicht van mijn bovenlichaam te dragen. Ik had de keus om gefrustreerd te raken over mijn gebrek aan controle, of om me aan de tocht over te geven en erop te vertrouwen dat Mike ons veilig bracht waar we heen zouden gaan.