Toen hij overleed liet de grote kunstenaar Michelangelo talloze projecten na die nog niet af waren. Maar van vier van zijn beeldhouwwerken was het ook niet de bedoeling dat ze ooit af zouden komen. Zijn Bebaarde Slaaf, Atlas Slaaf, Ontwakende Slaaf en Jonge Slaaf lijken onaf, maar zijn precies zoals Michelangelo ze bedoeld had. De kunstenaar wilde laten zien hoe het zou kunnen zijn om voor altijd slaaf te zijn.

Daartoe maakte Michelangelo geen beelden die geketend waren, maar figuren die vast leken te zitten in het marmer waaruit ze gehouwen zijn. Lichamen die uit de steen naar boven komen, maar niet volledig. De spieren spannen zich, maar de beelden zullen er nooit in slagen om zichzelf eruit te bevrijden.

Ik voel direct mee met deze gebeeldhouwde slaven. Hun hopeloze toestand heeft veel weg van mijn eigen worsteling met de zonde. Ik kan mezelf er niet uit bevrijden. Net als de beelden zit ik vast, ben ik ‘een gevangene van de wet van de zonde, die in mij leeft’ (Rom. 7:23). Wat ik ook probeer, hoe hard ik ook mijn best doe, ik kan mezelf niet veranderen. Maar Godzijdank hoeven u en ik geen onvoltooide werken te blijven. Pas in de nieuwe wereld zullen we af zijn, maar ondertussen begint de heilige Geest zijn levensveranderende werk al in ons. En God heeft beloofd dat Hij het goede werk dat Hij in ons begonnen is, zal voltooien (Fil. 1:6).