Mijn moeder en haar zussen houden zich bezig met iets wat langzaam maar zeker een verloren kunstvorm aan het worden is: ze schrijven elkaar brieven. Elke week sturen ze persoonlijke handgeschreven epistels naar elkaar. Daarin zijn ze zo trouw dat een van de postbodes zich zorgen maakt als hij een week geen brief af te leveren heeft. Hun brieven staan boordevol levensechte verhalen, alle blijde en verdrietige dingen die ze meemaken naast de dagelijkse beslommeringen van hun gezin en vriendenkring.

Ik geniet er altijd van om over deze wekelijkse bezigheid van de vrouwen in onze familie na te denken. Het helpt me ook om nog beter te beseffen waarop de apostel Paulus doelt, wanneer hij zegt dat de volgelingen van Jezus ‘een brief van Christus’ zijn, ‘niet met inkt geschreven maar met de Geest van de levende God’ (2 Kor. 3:3). In zijn reactie op de valse leraren die zijn boodschap in diskrediet wilden brengen (zie 2 Kor. 11), moedigde Paulus de gelovigen in Korinte aan om de ware en levende God te blijven volgen, precies zoals hij hun onderwezen had. Daarbij noemt hij met een prachtig beeld de gelovigen een ‘brief van Christus’. Door hun veranderde levens zijn zij een krachtiger getuigenis van het feit dat de Geest door Paulus heen werkt, dan welke geschreven brief dan ook zou kunnen zijn.

Is het niet heerlijk dat Gods Geest in ons leven een verhaal van genade en uitredding aan het schrijven is!? Want hoe zinvol geschreven woorden ook kunnen zijn, het is ons leven dat het beste getuigenis van de waarheid van het evangelie is. Het is ons leven dat duidelijke taal spreekt, door ons mededogen, onze dienstbaarheid, onze dankbaarheid en onze blijdschap. Door onze woorden en daden verspreidt de Heer zijn liefde en leven. Welke boodschap zou jij vandaag kunnen afgeven?