Het was in november 2015 dat ik te horen kreeg dat ik een openhartoperatie nodig had. Verbaasd en ietwat geschrokken moest ik als vanzelf aan de mogelijkheid denken dat ik het niet zou overleven. Waren er relaties die ik nog moest herstellen? Waren er financiële zaken waarin ik nog iets voor mijn gezin moest doen? Zelfs als de operatie slaagde, dan zou het nog maanden duren voor ik weer aan het werk kon. Waren er dingen die ik nu alvast kon doen? Het was tijd om te bidden en in actie te komen.

Maar geen van beide lukte.

Mijn lichaam was zo uitgeput en mijn hoofd zo vermoeid dat zelfs de eenvoudigste taak te zwaar leek. Wat me misschien nog wel het meest verraste, was dat ik probeerde te bidden maar mijn gedachten voortdurend afdwaalden naar het ongemak dat ik ervoer, of dat ik door de oppervlakkige ademhaling die door mijn beschadigde hart veroorzaakt werd in slaap viel. Enorm frustrerend. Ik kon niet werken en ik kon zelfs niet aan God vragen om me te bewaren zodat ik meer tijd met mijn gezin zou kunnen doorbrengen.

Het feit dat het me niet lukte om te bidden, verontrustte me nog het meest. Maar net als van elke menselijke behoefte wist de Schepper precies wat ik op dat moment doormaakte. Uiteindelijk herinnerde ik me de twee dingen waarmee Hij ons voor dergelijke situaties in het leven voorbereidt: het gebed van de Heilige Geest wanneer bidden ons niet lukt (Rom. 8:26), en het gebed van anderen voor ons (Jak. 5:16; Ga. 6:2).

Het troostte me enorm om te weten dat de Heilige Geest ook op dat moment mijn moeiten voor me bij de Vader bracht. En wat een geschenk was het om te horen dat ook vrienden en familieleden voor me baden. Bovendien wachtte me toen nog een laatste verrassing: wanneer anderen aan me vroegen waarvoor ze moesten bidden, bleek dat ook mijn antwoord op die vraag door God als een gebed aangehoord werd.

Wat een geschenk is het om er in onzekere tijden aan herinnerd te worden dat God ons hart hoort wanneer wij denken dat we het niet tot Hem kunnen uitroepen.