Een van mijn favoriete gemeenten begon een paar jaar geleden als een groep voor ex-gedetineerden, die bezig waren hun weg terug te vinden naar de maatschappij. Tegenwoordig is het een bloeiende gemeente met mensen die allerlei beroepen uitoefenen en allerlei plekken in de samenleving innemen. Ik vind die kerk zo mooi omdat hij me doet denken aan het beeld dat ik van de hemel heb. Een plek met alle mogelijke soorten mensen, allemaal geredde zondaren die een geheel vormen dankzij de liefde van Jezus.

Soms vraag ik me af of de kerk niet meer op een exclusieve club dan op een toevlucht voor vergeven zondaars lijkt. Mensen vormen als vanzelf groepjes ‘gelijkgezinden’ met anderen bij wie ze zich op hun gemak voelen. Vaak voelen mensen die daar niet zo bij horen zich buitengesloten en gemarginaliseerd. Maar dat is niet wat Jezus voor ogen stond toen Hij tegen zijn leerlingen zei dat ze ‘elkaar moesten liefhebben zoals ik jullie heb liefgehad’ (Joh. 15:12). Hij wil dat zijn kerk een verlengstuk is van zijn liefde die we in gelijke mate met iedereen delen.

Als gekwetste, afgewezen mensen bij Jezus liefde en veiligheid, troost en vergeving kunnen vinden, dan zou je van de kerk niet minder moeten verwachten. Laten we de liefde van Jezus dan ook op dezelfde manier als Hij betonen aan iedereen die we tegenkomen, met name aan hen die anders zijn dan wij. We zijn omringd door mensen die Jezus door ons heen wil liefhebben. Wat een vreugde als mensen als een eenheid samenkomen om Hem te aanbidden. Dat is een stukje hemel die we hier op aarde al kunnen genieten.