Maand: november 2017

Onvolmaakt en toch geliefd

In Japan wordt voedsel uiterst zorgvuldig bereid en verpakt. De smaak moet goed zijn, maar het moet er ook perfect uitzien. Vaak vraag ik me af of ik nu het eten koop of de verpakking. Vanwege deze nadruk op kwaliteit, gooien Japanners producten waaraan iets miniems mankeert vaak al weg. De laatste jaren echter zijn ook producten die wakeari zijn steeds populairder aan het worden. Wakeari is Japans voor ‘er is een reden’. Dit zijn producten die niet weggegooid worden, maar tegen reductie verkocht worden omdat ‘er een reden is’, bijvoorbeeld een rijstcracker waarin een barst zit.

De kracht van invoelingsvermogen

Trek de R70 i ‘Age Suit’ aan, en je voelt je direct veertig jaar ouder dan je bent. Je gezichtsvermogen is danig beperkt, je hoort minder en je bent minder mobiel. De Age Suit is bedacht om zorgverleners te helpen hun patiënten beter te begrijpen. Journalist Geoffrey Fowler van het Wall Street Journal heeft er een aangetrokken, en hij schreef: ‘Deze onvergetelijke, bij tijden deprimerende ervaring werpt niet alleen licht op wat het is om ouder te worden, maar laat ook zien hoe een dergelijke ‘virtual reality’ uitrusting je kan leren om mee te voelen en hoe het je waarneming van de wereld om je heen vormt.’

Onze sterke God

Toen ik op een dag aan het strand was, genoot ik van het kijken naar de kitesurfers die, voortgedreven door de wind, over de golven sprongen. Toen een van hen weer het strand op kwam, vroeg ik hem of de sport zo moeilijk was als het eruitzag. ‘Nee hoor,’ antwoordde hij, ‘in feite is het makkelijker dan gewoon surfen omdat je gebruik kunt maken van de kracht van de wind.’

Beter weten

Toen we met onze geadopteerde zoon uit het buitenland thuiskwamen, wilde ik hem heel graag overladen met liefde en alles wat hij in de eerste maanden van zijn leven gemist had. Vooral goede kwaliteit eten, want toen we hem ophaalden leed hij duidelijk aan ondervoeding. Maar hoe we ook ons best deden, en ondanks allerlei specialistische onderzoeken, groeide hij bijna niet. Na bijna drie jaar aanmodderen bleek hij aan een paar zware voedselintoleranties te lijden. Toen we die ingrediënten uit zijn dieet verwijderd hadden, was hij binnen een paar maanden vijftien centimeter gegroeid. Ik had het moeilijk met het feit dat we hem zonder het te beseffen zo lang allerlei eten hadden gegeven waardoor zijn groei vertraagd werd, maar ik was enorm blij dat hij zo met sprongen vooruit ging.

God weet het wel

Toen Denise een jonge vrouw uit haar kerk tegenkwam die het moeilijk had, ging haar hart naar haar uit en besloot ze te kijken of ze iets kon doen om haar te helpen. Elke week ging ze naar haar toe om samen te praten en voor haar te bidden. Ze werd haar mentor. Maar de leiders van de gemeente hadden Denises inspanningen niet opgemerkt, en besloten een pastoraal werker te vragen als mentor voor de jonge vrouw op te treden. Het leek alsof er niemand was die voor haar zorgde, zo was hun redenering.

Waarlijk mens zijn

Een sheriff werd gevraagd hoe hij zijn rol in een gemeenschap zag, die niet altijd van harte met het gezag meewerkte. Als antwoord zwaaide hij niet met zijn politiepenning of begon hij over zijn rang. Hij zei: ‘We zijn mensen die werken met mensen die in een crisis verkeren.’

Het ware thuis voor ons hart

Een jaar of wat hebben we een West Highland Terrier gehad. Dat is een kleine, taaie hond die gefokt wordt om door de tunnels van dassen te kruipen en de ‘vijand’ in zijn eigen hol te grazen te nemen. Bij onze ‘westie’ was dat vele generaties geleden, maar dankzij de jaren waarin het erin gefokt was, had ze nog iets van dat instinct behouden. Op een keer zat er onder een rots in onze achtertuin een of ander schepsel, en ze raakte er volkomen geobsedeerd door. Niets kon haar ervan af brengen. Ze groef en groef tot ze bijna een meter diep onder de rots zat.

Oogstfeest

Enkele duizenden jaren geleden sprak God direct tot Mozes, en stelde Hij onder andere een nieuw feest voor zijn volk in. Mozes schreef op wat God had gezegd: ‘Verder moeten jullie het Oogstfeest vieren, het feest van de eerste opbrengst van wat je op de akker gezaaid hebt’ (Ex. 23:16).

Maak een blij geluid

Toen ik lang geleden op zoek was naar een kerk, nodigde een vriendin me uit om bij haar gemeente de dienst bij te wonen. Daar zetten de zangleiders op een gegeven moment een lied in waarvan ik bijzonder veel hield. Ik zong enthousiast mee, ik ‘gooide het eruit’ zoals de dirigent van ons studentenkoor me geleerd had.

Helikoptertjes

Toen onze kinderen jong waren, vonden ze het geweldig om te proberen de ‘helikoptertjes’ te vangen, de zaadjes die uit de witte esdoorn van onze buren vielen. Elk zaadje lijkt op een vleugel of helikopterwiek, en in het late voorjaar vallen ze draaiend naar de grond. Het doel van de zaadjes is niet om te vliegen, maar om naar de grond te vallen en een boom te worden.

Welkom bij de club

Bij ons in de achtertuin staat een oude kersenboom die betere tijden had gekend en eruitzag of hij aan het doodgaan was. Ik belde een boomchirurg om hem laten onderzoeken. Deze verklaarde dat de boom ‘aan te veel stress blootstond’ en onmiddellijk goede verzorging en aandacht nodig had. ‘Welkom bij de club,’ mompelde mijn vrouw Carolyn tegen de boom, terwijl ze tuin uitliep. Het was echt weer zo’n week geweest.

Meesterwerken

Mijn vader maakt met de hand veertjes voor pijlen die boogschutters voor hun sport gebruiken. Ook snijdt hij uitgebreide plaatjes van wilde dieren in stukken leer, die hij vervolgens aan elkaar naait.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.