Maand: januari 2018

Wit als sneeuw

In december vorig jaar bracht ons gezin een tijdje in de bergen door. We hadden heel ons leven in een tropisch klimaat geleefd, en dit was de eerste keer dat we de sneeuw in al zijn pracht konden aanschouwen. Terwijl we gefascineerd naar de witte deken keken die over de velden heen lag, haalde mijn man een uitspraak uit Jesaja aan: ‘Al zijn je zonden rood als scharlaken, ze worden wit als sneeuw’ (Jes. 1:18).

Altijd aanwezig met een luisterend oor

Mijn man was op zijn werk toen ik het nieuws ontving dat mijn moeder met kanker gediagnosticeerd was. Ik liet een berichtje voor hem achter en probeerde met diverse vrienden en familieleden in contact te komen. Ik kreeg geen van hen te pakken. Ik legde mijn gezicht in mijn handen en begon te snikken. ‘Help me, Heer!’ De zekerheid dat God bij me was die ik toen voelde opkomen, troostte mij en hielp me door de momenten heen waarop ik me volkomen alleen voelde.

Als een kind

Op een avond lang geleden had mijn vrouw net onze dochter van twee ingestopt en met haar gebeden, toen ze door een vraag verrast werd: ‘Mammie, waar is Jezus?’

Blijdschap

Ik nader nu snel een nieuwe periode, een nieuw ‘seizoen’ in mijn leven, de ‘winter’ van de ouderdom. Maar ik ben er nog niet. De jaren vliegen voorbij; soms zou ik ze wel willen afremmen, maar ik beschik over een blijdschap die me op de been houdt. Iedere dag is een nieuwe dag die ik van de Heer krijg. Met de psalmdichter zeg ik: ‘Het is goed de HEER te loven . . . in de morgen te getuigen van uw liefde en in de nacht van uw trouw’ (Ps. 92:2-3).

Het laatste woord

Tijdens een les filosofie aan de universiteit maakte een van de studenten een aantal prikkelende, agressieve opmerkingen over iets wat de hoogleraar gezegd had. Tot ieders verrassing bedankte deze hem, en ging hij over op de beantwoording van andere vragen. Toen hem later gevraagd werd waarom hij niet ingegaan was op wat de student gezegd had, zei hij: ‘Ik oefen me in de discipline om niet altijd het laatste woord te hoeven hebben.’

Heilig, heilig, heilig

‘De tijd vliegt als je plezier hebt.’ Dat is een cliché dat misschien niet aantoonbaar waar is, maar dat we wel vaak zo ervaren.

Echte hoop

Niet al te lang geleden bezocht ik samen met een vriend het Empire State Building. We stonden in de rij om binnen te komen, maar die leek niet zo lang. De straat door, de hoek om. Maar eenmaal binnen zagen we dat de rij dwars door de hal liep, de trap op, een of andere zaal in. Bij elke hoek die we om gingen bleek de rij nog verder te gaan.

God van het leven

Een paar jaar geleden maakte de plaats waar ik woon een ongebruikelijk lange periode van lage temperaturen door, voordat het voorjaar de kou met warmer weer verdreef. Twee weken achter elkaar zakte de thermometer in de tuin een flink eind onder de nul graden. Soms was het wel -20°C.

Het ‘ja’ van de liefde

Op 21 augustus 2016 zette Carissa foto’s op diverse sociale media van een verwoestende overstroming die in Louisiana had plaatsgevonden. De volgende ochtend plaatste ze er een berichtje bij van iemand uit het getroffen gebied, die om hulp smeekte. Vijf uur later stuurde ze samen met haar man Bobby een oproep rond om anderen uit te nodigen met hen mee te gaan. Ze hadden er een autorit van bijna tweeduizend kilometer voor over om te gaan helpen. Nog geen vierentwintig uur later waren ze met hun dertienen onderweg om mensen te gaan helpen van wie de huizen zwaar beschadigd waren.

Het is de houding die telt

Uitgeput en ontmoedigd reed Regina van haar werk naar huis. De dag was al begonnen met een tragisch berichtje van een vriendin. Het was er niet beter op geworden toen ze een werkbespreking had en geen van haar collega’s haar ideeën had willen overnemen. In de auto sprak Regina met de Heer, en bedacht ze dat ze het best alle stress van die dag opzij kon zetten en een verrassingsbezoekje aan een oudere vriendin brengen, die in een verzorgingshuis woonde. Op weg daarheen kocht ze nog een bloemetje. Ze voelde zich een stuk beter toen Maria haar vertelde hoe goed de Heer voor haar was: ‘Ik heb mijn eigen bed en stoel, krijg drie keer per dag te eten en de verpleegsters helpen me met alles. En af en toe stuurt God een kardinaalvogel die voor mijn raam komt zitten, gewoon omdat Hij weet hoeveel ik van die beestjes houd, en omdat Hij van mij houdt.’

Beloofd!

Samen met mijn jongste dochter doe ik wel eens spel dat we ‘knijpertje’ noemen. Als zij de trap op loopt ga ik achter haar aan en probeer haar te knijpen. Als regel geldt dat ik haar alleen (zachtjes uiteraard) mag knijpen zolang ze op de trap is. Als ze boven is, mag er niet meer geknepen worden. Maar soms is ze niet in de stemming, en zegt ze als ze de trap oploopt: ‘Geen knijpertje.’ Dan zeg ik: ‘Geen knijpertje, beloofd.’

Mijn hulp

Met hun verfrissende en bemoedigende gospelliederen zegent het Brooklyn Tabernacle Choir al vele decennia lang talloze dorstige zielen. Zo hebben ze een eigen opname van Psalm 121 gemaakt, die ze ‘Mijn hulp’ genoemd hebben.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.