Maand: april 2018

De ketenen verbroken

Ons bezoek aan de Christ Church Cathedral in Stone Town (Zanzibar) raakte ons diep. Hij staat precies op de plek waar vroeger de grootste slavenmarkt van Oost-Afrika lag. Op symbolische wijze wilden de ontwerpers van de kathedraal laten zien dat het evangelie de ketenen van de slavernij doorbreekt. Dit zou niet langer een plek zijn van slechte dingen en vreselijke wreedheden, maar van Gods tastbaar geworden genade.

Kijk goed naar Jezus!

Als er ooit iemand een voorbeeld van trouw was, dan was het broeder Justice. Hij was toegewijd als echtgenoot, trouw in zijn baan als postmedewerker, en elke zondag stond hij op zijn post als leider van onze plaatselijk gemeente. Laatst zocht ik de kerk weer op waarin ik ben opgegroeid, en bovenop de piano lag nog de bel die broeder Justice gebruikte om ons erop te wijzen dat de tijd voor bijbelstudie er bijna op zat. Meer dan wat ook in mijn oude kerkje heeft die bel heeft de tand des tijds doorstaan. En hoewel broeder Justice al weer heel wat jaren bij de Heer is, is ook zijn erfenis van trouw nog springlevend.

Al doende word je veranderd

Toen de onderwijzer van mijn zoon me vroeg om als begeleider met hun wetenschapskamp mee te gaan, moest ik er wel even goed over nadenken. Hoe kon ik als rolmodel fungeren, met mijn verleden vol fouten, de moeiten die ik nog steeds kende, de oude gewoonten waarin ik steeds weer terugviel? God heeft me geholpen om van mijn zoon te houden en hem op te voeden, maar vaak heb ik eraan getwijfeld of Hij me kan gebruiken om anderen te dienen.

De wijsheid spreekt

Malcolm Muggeridge, een bekende Britse journalist en maatschappijcriticus, kwam op zijn zestigste tot geloof in Jezus. OP zijn vijfenzeventigste verjaardag kwam hij met vijfentwintig diepgravende waarnemingen over het leven. Een ervan luidde: ‘Ik ben nog nooit een rijke tegengekomen die gelukkig was, en desondanks maar heel zelden een arme die niet rijk wilde worden.’

Het geloof van de weduwe

Het is nog donker wanneer voor Ah-pi de dag begint. Weldra zullen de andere dorpsbewoners wakker worden om naar de rubberplantage te gaan. De latex-oogst is een van de voornaamste bronnen van inkomen voor de mensen in haar dorp, Hongzhuang in China. Om zo veel mogelijk latex op te vangen moeten de bomen heel vroeg in de ochtend afgetapt worden, nog voor zonsopgang. Ook Ah-pi werkt op de plantage, maar voordat ze daarheen gaat brengt ze tijd met God door.

Geheugenverlies

De hulpdiensten in de Californische plaats Carlsbad schoten een vrouw te hulp die zich niet meer kon herinneren wie ze was. Ze leed aan geheugenverlies en had geen papieren bij zich, daarom kon ze niet vertellen hoe ze heette of waar ze vandaan kwam. Slechts met de hulp van diverse artsen en internationale media werd ze weer beter, en kon ze haar verhaal vertellen en met haar familie herenigd worden.

Rustig wachten

‘Je wacht tot de vis gaat bijten, of tot de wind je vlieger omhoog blaast. Of je wacht tot het eindelijk weer vrijdagavond is . . . Iedereen wacht.’ Dat meent in ieder geval dr. Seuss, schrijver van een groot aantal kinderboeken.

Het geheim van vrede

Grace is een heel bijzondere dame. Als ik aan haar denk, komt er één woord vooral bij me naar boven: vrede. Haar rustige, bedaarde gezichtsuitdrukking is in de zes maanden dat ik haar ken vrijwel nooit weggeweest. Zelfs niet toen haar man aan een zeldzame ziekte bleek te lijden en in het ziekenhuis terechtkwam.

God van de details

Toen mijn donkerbruine labrador-retriever nog een pup van drie maanden was, nam ik hem mee naar de dierenarts voor z’n controle en inentingen. De dierenarts onderzocht hem uitgebreid en zag een kleine plekje op zijn linkerachterpoot. Ze glimlachte en zei tegen het beest: ‘Daar hield God je vast toen Hij je in de chocola doopte.’

Waar dan ook

Ik bladerde door een doos met mijn oude trouwfoto’s, en stopte even bij een foto van mijn man en mij, net uit het stadhuis gekomen. Mijn toewijding aan hem straalde van mijn gezicht. Ik was bereid hem letterlijk overal te volgen.

De kunst van het vergeven

Laatst bracht ik een middagje door op een kunsttentoonstelling met de titel De Vader, zijn twee zoons en de kunst van het vergeven. Alle kunstwerken die daarin te zien waren hadden te maken met Jezus’ gelijkenis van de ‘verloren zoon’ (Luc. 15:11-31). Vooral het schilderij De verloren zoon van Edward Riojas sprak me aan. Op het schilderij is de dolende zoon te zien die naar huis terugkeert. Hij loopt in de vodden en sjokt met zijn hoofd naar de grond. Een doods landschap is achter hem te zien, en hij stapt juist het pad op, waarover de vader al naar hem toe rent. Aan de onderkant staan Jezus’ woorden: ‘Zijn vader zag hem al in de verte aankomen. Hij kreeg medelijden en rende op zijn zoon af’ (vs. 20).

Haast je langzaam

‘Elimineer zonder pardon elke vorm van haast.’ Toen twee vrienden me die uitspraak van Dallas Willard voorhielden, wist ik dat ik er maar eens goed over na moest denken. Waar spoedde ik mij toch steeds weer heen, waaraan spendeerde ik mijn tijd en energie? Belangrijker nog, waar haastte ik me naartoe zonder God om leiding en hulp te vragen? In de weken en maanden die volgden dacht ik steeds weer aan die woorden terug. Dat hielp mij om me weer meer op de Heer en zijn wijsheid te richten. Zo herinnerde ik mezelf eraan om op Hem te vertrouwen, en niet zo veel op mijn eigen wijsheid af te gaan.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.