Maand: mei 2018

Verbroken gemeenschap

De luide, diep treurige kreet snerpte door de donkere middaglucht. Ik stel me zo voor dat het geluid het rouwen van de vrienden en geliefden onderaan het kruis overstemde. Het moet even indrukwekkend zijn geweest als het gekreun van de twee misdadigers die aan Jezus’ weerszijden stervende waren. Sowieso schrok iedereen die het hoorde ervan op.

Als woorden tekortschieten

Laatst wilde ik mijn vrouw Cari een tekstberichtje sturen, dat ik eerst op mijn mobiel insprak. Ik zou juist de deur uitgaan om haar van haar werk op te halen, en wilde het volgende tekstje naar haar sturen: ‘Waar zal ik je ophalen, old gal?’

Naar de horizon blijven kijken

Vrijwel direct toen de veerpont van de kade weg voer, begon ons dochtertje te piepen dat ze zich misselijk voelde. Zeeziekte had haar al in de greep. Al snel begon ik me ook wat gammel te voelen. ‘Blijf naar de horizon kijken,’ hield ik mezelf voor. Zeelui zeggen dat dit helpt om een gevoel voor perspectief terug te krijgen.

Saluut

Nadat hij twintig jaar lang als helikopterpiloot zijn land gediend had, kwam James thuis om als leraar zijn gemeenschap te dienen. Maar hij miste het vliegen wel, daarom ging hij aan de slag als piloot van de ambulance-helikopter van het plaatselijke ziekenhuis. Hij bleef vliegen tot hij oud was.

God in mensengedaante

Mijn man moest voor een maand op reis, en ik zag als een berg op tegen de vele eisen van mijn werk, ons huis en onze kinderen. Een deadline voor iets wat ik moest schrijven naderde met rasse schreden. De grasmaaier stopte ermee. De kinderen hadden vrij van school en verveelden zich. Hoe zou ik in mijn eentje ooit al die dingen aan kunnen?

Niemand geeft om me

Wanneer ik me als kind eenzaam of afgewezen voelde, of last van zelfmedelijden had, dan probeerde mijn moeder me wel eens op te vrolijken door een populair deuntje te zingen: ‘Niemand mag me, iedereen haat me. Ik geloof dat ik maar wormen ga eten.’ Als er dan een flauwe glimlach op mijn gezicht verscheen, dan hielp ze me om te denken aan de vele bijzondere relaties en redenen om dankbaar te zijn, die ik had.

Onvoorziene wijsheid

Een paar jaar geleden hoorde ik een vrouw een verhaal vertellen over haar zoontje van nog geen tien jaar oud, die naar een nieuwsbericht over een geweldsincident op de tv zat te kijken. Uit instinct pakte ze de afstandsbediening en zapte naar een andere zender. ‘Daar hoef je niet naar te kijken,’ zei ze wat kortaf tegen hem. Er volgde een discussie, en aan het eind deelde ze hem mee dat hij beter zijn hoofd kon vullen met ‘alles wat rechtvaardig is, alles wat zuiver is, alles wat lieflijk is . . .’ (Fil. 4:8). Toen ze later na het eten met haar man naar het nieuws zat te kijken, stormde opeens hun dochter van vijf de kamer in en zette de tv uit. ‘Daar hoeven jullie niet naar te kijken,’ verklaarde ze met haar beste ‘mama’-stem. ‘Denk liever aan al die dingen uit de Bijbel!’

Woelen en draaien

Wat zijn de dingen waardoor je ’s avonds niet in slaap kunt komen? De laatste tijd heb ik de nodige moeite met slapen en lig ik tot diep in de nacht in mijn bed te woelen en te draaien, terwijl ik probeer een oplossing voor een bepaald vraagstuk te bedenken. Uiteindelijk begin ik te vrezen dat ik niet genoeg uitrust om de uitdagingen van de dag erna aan te kunnen.

De Babushka Lady

De ‘Babushka Lady’ is een van de mysteries die de moord op president John F. Kennedy in 1963 omgeven. Er zijn beelden van die dag waarop een vrouw staat die met een filmcamera opnamen maakt, maar tot op de dag van vandaag is het onzeker wie deze vrouw is. Op de beelden draagt ze een regenjas en een sjaal (waardoor ze op een babushka, een Russische grootmoeder lijkt), en historici en onderzoekers hebben decennialang gespeculeerd dat angst de ‘Babushka Lady’ weerhield om naar voren te treden en haar verhaal over die donkere dag in november te vertellen.

De boom in

Toen ze de keuken binnenkwam, trof mijn moeder mijn nog jonge katje Velvet boven op het aanrecht aan. Ze was aan het smullen van mijn moeders zelfgemaakte brood. Ze joeg het verontwaardigd blazende beestje de keuken uit. Uren later zochten we de hele tuin door naar het vermiste katje, maar zonder succes. Een zacht miauwtje werd door de wind meegevoerd, en ik keek omhoog. Helemaal bovenin een hoge populier zag ik een zwarte vlek op een van de takken zitten.

Gebed om vergeving

In 1960 was de zesjarige Ruby Bridges het eerste Afro-Amerikaanse kind dat naar een blanke openbare basisschool in het Zuiden van de VS ging. Maandenlang brachten federale politieagenten Ruby veilig de school in langs een menigte boze ouders, die verwensingen, bedreigingen en beledigingen naar het meisje schreeuwden. Als ze veilig en wel in school was, zat ze in haar eentje in een klaslokaal met Barbara Henry, de enige lerares die haar les wilde geven, terwijl andere ouders niet toestonden dat hun kinderen met Ruby samen in de klas zouden zitten.

Een nieuwe gemeenschap

De dochter van mijn vriendin Carrie, Maija van vijf, heeft een interessante manier van spelen. Ze houdt ervan om poppen en figuurtjes van verschillende soorten speelgoed bij elkaar te nemen, en er een heel nieuwe gemeenschap uit te creëren. Zo maakt ze haar eigen fantasiewereld, waarin alles bij elkaar hoort. Dat is haar volkje. Ze gelooft dat deze het gelukkigst zijn wanneer ze allemaal bij elkaar zijn, hoe verschillend van vorm en grootte ze ook zijn.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.