Iemand in onze bijbelstudiegroep kreeg een idee: ‘Laten we allemaal onze eigen psalm schrijven.’ Tegen deze gedachte kwamen eerst wat protesten. Sommigen vonden dat ze niet de flair hadden om zelf te schrijven. Maar na enig aandringen schreven we allemaal een ontroerend poëtisch lied waarin we vertelden wat God zoal in ons leven gedaan had. Uit beproevingen, bescherming, voorzienigheid en zelfs pijn en tranen kwamen indrukwekkende boodschappen voort, waardoor onze psalmen bijzonder boeiend waren. Net als je in Psalm 136 leest, liet elke psalm iets doorschemeren van het feit dat Gods trouw eeuwig duurt.

We kunnen allemaal wel een verhaal vertellen waarin Gods liefde centraal staat, geschreven, gezongen of in welke andere vorm dan ook uitgedrukt. Bij sommigen verhaalt het van dramatische of intense ervaringen, zoals bij de schrijver van Psalm 136, die vertelde hoe God zijn volk uit de gevangenschap bevrijd had en zijn vijanden overwonnen had (vs. 10-15). Anderen bezingen eenvoudig Gods prachtige schepping: ‘Die de hemel maakte, met wijsheid . . . die de aarde uitspreidde, op het water . . . die de grote lichten maakte . . . de zon, om te heersen over dag . . . de maan en sterren, om te heersen over nacht’ (vs. 5-9).

Terugdenken aan wie God is en wat Hij gedaan heeft, leidt tot lofprijzing en dankzegging waardoor Hij groot gemaakt wordt. Dan ‘zingen we met elkaar psalmen, hymnen en liederen die de Geest [. . .] ingeeft’ (Ef. 5:19) over de goedheid van de Heer wiens trouw eeuwig duurt! Maak van je ervaringen met Gods liefde een eigen loflied en geniet van zijn overstromende, nooit eindigende goedheid.