Maand: juli 2018

Zondaars als wij

Ik heb een vriendin, ze heet Edith, die me vertelde over de dag waarop ze besloot om Jezus te gaan volgen.

Uitdagingen te boven komen

We kwamen maandelijks bij elkaar om elkaar rekenschap af te leggen voor de persoonlijke doelen die we onszelf hadden gesteld. Mijn vriendin Mary wilde vóór het eind van het jaar de zittingen van haar eetkamerstoelen opnieuw bekleden. Toen we eind november bij elkaar waren, merkte ze op, gevat als ze is: ‘Het heeft me tien maanden en twee uren gekost om mijn stoelen weer mooi te maken.’ Met een veeleisende baan en een druk gezin had ze maandenlang niet aan de juiste spullen kunnen komen, of de rust kunnen vinden om de klus aan te pakken. Maar toen ze er echt voor ging zitten, was het in twee uur gedaan.

Hoop in de rouw

Toen ik negentien was, kwam een van mijn vrienden om bij een auto-ongeluk. In de weken en maanden die volgden, voelde het alsof ik in een donkere tunnel van rouw leefde. Het verdriet om het verlies van iemand die zo jong en veelbelovend was verduisterde mijn blik, en soms merkte ik nauwelijks wat er om me heen gebeurde. Ik voelde me zo verlamd door pijn en verdriet dat ik God gewoon niet kon zien.

Bijen en slangen

Voor sommige problemen draai je als vader onvermijdelijk op. Laatst ontdekten mijn kinderen bijvoorbeeld een bijennest in een scheur in onze betonnen veranda. Gewapend met een bus insectenverdelger ging ik de strijd met ze aan.

Overvloedig liefdebetoon

Als we onze trouwdag vieren geeft mijn man Alan me altijd een grote bos bloemen. Het jaar waarin hij door een reorganisatie zijn baan kwijt raakte, verwachtte ik niet dat hij deze kostbare traditie zou voortzetten. Maar op de dag waarop we negentien jaar getrouwd waren, werd ik begroet door een enorme, kleurige vaas met bloemen op de eettafel. Omdat hij dit jaarlijkse gebruik zo belangrijk vond, had Alan elke maand wat geld opzij gelegd om er zeker van te zijn dat hij me met dit persoonlijke blijk van liefde kon blijven verrassen.

Onbaatzuchtige dienstbaarheid

Een kleine verzameling mensen stond bij elkaar en verdween bijna in het niet vergeleken bij de enorme boom die op het gras lag. Een oudere dame leunde op haar stok en vertelde hoe ze gezien had dat de storm van de avond ervoor ‘onze majestueuze oude iep’ omvergeblazen had. ‘Het ergste is nog,’ ging ze verder, haar stem krakend van de emotie, ‘dat hij ook onze mooie stenen muur verwoest heeft. Mijn man heeft die muur gebouwd toen we net getrouwd waren. Hij hield van die muur. Ik hield van die muur! En nu is hij weg, net als hij.’

Volmaakte onvolmaaktheid

Toen ik studeerde was ik zo perfectionistisch dat het vaak lang duurde voordat ik dingen inleverde. Een van de professoren gaf me het volgende advies: ‘Laat het perfecte niet de vijand zijn van het goede.’ Daarmee bedoelde hij dat streven naar perfectie je ervan kan weerhouden om de risico’s te nemen die nodig zijn om te groeien. Acceptatie van het idee dat mijn werk nooit voor honderd procent volmaakt zou zijn, kon me de vrijheid geven die ik nodig had om te blijven groeien.

Jezus weet waarom

Ik heb vrienden die gedeeltelijk genezen zijn, maar nog steeds worstelen met sommige pijnlijke kanten van hun vroegere ziekte. Anderen zijn genezen van een verslaving, maar hebben blijvende moeite met minderwaardigheidsgevoelens of afkeer van zichzelf. Soms vraag ik me af waarom God hen niet volledig, eens en voor al geneest.

Gods wakende blik

Voordat hij de deur uit vloog om naar school te gaan, vroeg ik mijn zoon of hij zijn tanden gepoetst had. Ik benadrukte dat het belangrijk is om altijd de waarheid te spreken, en vroeg het nog een keer. Mijn vriendelijke vermaning deed hem weinig, en half voor de grap merkte hij op dat ik eigenlijk een camera in de badkamer moest ophangen. Dan zou ik zelf kunnen controleren of hij zijn tanden had gepoetst en zou hij niet in de verleiding komen om te liegen.

Hoop ondanks alles

Van de honderden artikeltjes die ik sinds 1988 voor Ons Dagelijks Brood geschreven heb, zijn er een paar die me altijd bijgebleven zijn. Een ervan schreef ik halverwege de jaren negentig en ging over een keer waarop onze drie dochters op kamp waren, waardoor ik met onze Steve een mooi ‘mannenmoment’ kon hebben. Hij was toen zes jaar oud.

Schuilplaats tegen de storm

Toen ik in Oklahoma woonde had ik een vriend die op tornado’s ‘joeg’. Door radiocontact met andere stormenjagers en door de plaatselijke radar volgde John precies hoe de stormen zich voortbewogen. Op veilige afstand probeerde hij het verwoestende pad van de storm waar te nemen, zodat hij de mensen kon waarschuwen als de tornado plotseling van richting veranderde.

Oost west, thuis best

‘Waarom moeten we thuis weg? Waarom moeten we verhuizen?’ vroeg onze zoon. Het valt nog niet mee om uit te leggen wat ‘thuis’ is, zeker aan een kind van vijf. Je verlaat een huis, maar niet je ‘thuis’, tenminste, niet als je ‘thuis’ opvat als de plek waar je geliefden zijn. Dát is de plek waar je na een lange reis graag naar terug wilt, of na een vermoeiende dag op het werk.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.