Van de honderden artikeltjes die ik sinds 1988 voor Ons Dagelijks Brood geschreven heb, zijn er een paar die me altijd bijgebleven zijn. Een ervan schreef ik halverwege de jaren negentig en ging over een keer waarop onze drie dochters op kamp waren, waardoor ik met onze Steve een mooi ‘mannenmoment’ kon hebben. Hij was toen zes jaar oud.

We genoten van een uitstapje naar het vliegveld, toen Steve zich opeens omdraaide en zei: ‘Zonder Melissa is het niet zo leuk.’ Melissa was twee jaar ouder, en ze deden altijd alles samen. Op dat moment wisten we nog niet hoe waar die woorden zouden blijken te zijn. Sinds het moment waarop ze als tiener bij een auto-ongeluk om het leven kwam, is het leven inderdaad ‘niet zo leuk’ meer. Met de tijd wordt het minder schrijnend, maar de pijn zal nooit helemaal verdwijnen. De tijd kan die wond niet helen. Maar er zijn dingen die je met zoiets kunnen helpen: de troost die God geeft, waarover je kunt lezen en mediteren, en waarin je je kunt koesteren.

Lezen: ‘Genadig is de HEER: wij zijn nog in leven! Zijn ontferming kent geen grenzen’ (Klaagl. 3:22).

Mediteren: ‘Hij laat mij schuilen onder zijn dak op de dag van het kwaad’ (Ps. 27:5).

Je koesteren: ‘Dit is de troost in mijn ellende: dat uw belofte mij doet leven’ (Ps. 119:50).

Wanneer iemand van wie je houdt voorgoed weg is, is je leven nooit meer hetzelfde. Maar dankzij Gods beloften is er hoop en troost.