Maand: oktober 2018

Hoop in de duisternis

Volgens een oude legende was Qu Yuan een wijze, vaderlandslievende Chinese ambtenaar, die leefde in de periode die bekend staat als de ‘Periode van de Strijdende Staten’ (475-246 v.Chr.). Men zei dat hij herhaaldelijk probeerde zijn koning te waarschuwen voor een dreigend gevaar waaraan het land ten onder zou gaan, maar dat de koning steeds weer zijn advies naast zich neerlegde. Uiteindelijk werd Qu Yuan zelfs verbannen. Toen hij hoorde dat zijn land in puin lag door de vijand waartegen hij gewaarschuwd had, maakte hij een einde aan zijn leven.

Als je het oneens bent

Ik weet nog goed dat ik mijn vader hoorde zeggen hoe moeilijk het is om weg te lopen van de eindeloze discussies over verschillende manieren om de Bijbel te lezen. Bij wijze van contrast onderstreepte hij hoe goed het is als beide kanten het erover eens zijn dat ze het met elkaar oneens kunnen zijn.

Dankbaarheid leren

Alle jaren van vermoeidheid veroorzaakt door de chronische pijn en de frustratie vanwege mijn beperkte mobiliteit werden me eindelijk te veel. In mijn ontevredenheid begon ik dingen te eisen en werd ik ondankbaar. Ik begon te klagen over de tekortschietende zorg van mijn man. Ik maakte me druk over de manier waarop hij het huis schoonmaakte. Hij is de beste kok die ik ken, maar ik mopperde over de maaltijden die altijd maar hetzelfde waren. Toen hij me uiteindelijk vertelde dat mijn al mijn gemopper hem behoorlijk kwetste, nam ik hem dat kwalijk. Hij had geen flauw idee wat ik doormaakte. Ten slotte liet God me zien hoe verkeerd ik bezig was en vroeg ik mijn man en God om vergeving.

Uw wil, niet de mijne

Kamil en Joëlle waren er kapot van toen bij hun achtjarige dochter Rima een zeldzame vorm van leukemie vastgesteld werd. Door de ziekte kreeg ze meningitis en een beroerte, waardoor Rima in een coma raakte. De artsen en verpleegkundigen in het ziekenhuis raadden haar ouders aan om zich op Rima’s begrafenis voor te bereiden. Ze had minder dan één procent kans om dit te overleven, gaven ze aan.

Onverwachte vriendelijkheid

Een vriendin van me stond in de rij voor de kassa toen de man voor haar zich omdraaide en haar een bon gaf waarmee ze £10 korting kon krijgen. Ze had weinig geslapen en barstte in tranen uit om deze daad van vriendelijkheid. Vervolgens moest ze lachen omdat ze in huilen was uitgebarsten. Deze onverwachte goedheid raakte haar en gaf haar nieuwe kracht in een periode waarin ze die goed kon gebruiken. Ze dankte de Heer om zijn goedheid die Hij haar door een ander mens betoond had.

Het grote crescendo

Mijn ouders leerden me om van allerlei soorten muziek te houden, van country tot klassiek. Mijn hart begon dan ook sneller te kloppen toen ik het conservatorium van Moskou binnenliep, een van de grote muziekzalen van Rusland, en ik daar het Moskou Nationaal Symfonieorkest hoorde spelen. De dirigent voerde de musici door een meesterlijk werk van Tsjaikovski heen. Thema’s ontwikkelden zich langzaam maar zeker en werkten toe naar een machtig crescendo, een diepe, dramatische muzikale climax. Het was een magisch moment en het publiek stond op om met luid applaus zijn waardering uiten.

Waar is er vrede?

‘Hoop je nog steeds op vrede?’, vroeg een journalist in 1984 aan Bob Dylan.

Niet te houden

Caitlyn was met vrienden aan het zwemmen in de Golf van Mexico, toen ze een haai tegenkwam die zich in haar been vastbeet en haar weg wilde trekken. Om de aanval tegen te gaan stompte Caitlyn de haai op zijn neus. Het roofdier liet los en zwom verslagen weg. Door zijn beet was haar been op verschillende plekken gewond, zodat er meer dan honderd hechtingen nodig waren. Maar de haai had Caitlyn moeten laten gaan.

Kies je pad

Ik heb een schitterende foto van een jongeman op een paard in de herfst, die in de bergen van Colorado staat en erover nadenkt welk van de paden die voor hem liggen hij zal volgen. Hij doet me denken aan een gedicht van Robert Frost (1874-1963) getiteld ‘The Road Not Taken’. Daarin denkt Frost na over twee paden die voor hem liggen. Beide zien er even uitnodigend uit, maar hij betwijfelt of hij ooit nog op die plek terug zal komen en moet er één kiezen. Uiteindelijk doet hij dat, en in het gedicht zegt hij: ‘I took the one less traveled by, and that has made all the difference.’ Hij koos het pad dat het minst bereisd was, en dat bleek een allesbepalende keus voor de rest van zijn leven te zijn.

Een schat in een pompoen

Als jonge moeder was ik vastbesloten om het eerste levensjaar van mijn dochter vast te leggen. Elke maand maakte ik foto’s van haar om te laten zien hoe ze veranderde en groeide. Op een van mijn lievelingsfoto’s zit ze met een heel tevreden gezicht in een uitgeholde pompoen die ik van een boer in de buurt gekocht had. Daar zat ze, de vreugde van mijn hart, in een overmatig grote vrucht. In de weken erna verrotte de pompoen, maar mijn dochter bleef groeien en bloeien.

Mijn ware gezicht

Jarenlang had ik last van gevoelens van minderwaardigheid en schaamte om mijn niet zo nette verleden. Dit had een negatief effect op praktisch elk aspect van mijn leven. Wat nu als anderen de ware aard van mijn bevlekte imago ontdekten? Hoewel God me hielp om de moed te verzamelen en een vrouw uit de leiding van een christelijke organisatie voor de lunch uit te nodigen, streefde ik ernaar om als een perfect persoontje over te komen. Ik kuiste ons hele huis, bereidde een driegangenmenu voor en trok mijn mooiste jeans en bloes aan.

Altijd geaccepteerd

Nadat ze een paar jaar geworsteld had om op de basisschool bij te blijven, werd Angie ten slotte van haar dure privé-school afgehaald en op een ‘gewone’ school geplaatst. In Singapore, waar de hele onderwijscultuur bijzonder competitief is ingesteld en het feit dat je op een ‘goede’ school zit erg belangrijk is voor je vooruitzichten, zou dit al snel als een mislukking gezien worden.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.