Nadat ze een paar jaar geworsteld had om op de basisschool bij te blijven, werd Angie ten slotte van haar dure privé-school afgehaald en op een ‘gewone’ school geplaatst. In Singapore, waar de hele onderwijscultuur bijzonder competitief is ingesteld en het feit dat je op een ‘goede’ school zit erg belangrijk is voor je vooruitzichten, zou dit al snel als een mislukking gezien worden.

Angies ouders waren teleurgesteld en zijzelf voelde het als een afgang. Maar toen ze eenmaal op haar nieuwe school zat, besefte de negenjarige Angie al snel wat het betekent om in een klas te zitten met allemaal gemiddelde leerlingen. ‘Hier hoor ik thuis, mammie,’ zei ze. ‘Eindelijk wordt ik geaccepteerd zoals ik ben!’

Toen ik hiervan hoorde, moest ik denken aan de belastingman Zacheüs en hoe hij zich gevoeld moet hebben toen Jezus zichzelf bij hem thuis uitnodigde (Luc. 19:5). Onze Heer deelde graag de maaltijd met mensen van wie Hij wist dat ze onvolmaakt waren en die van zichzelf meenden dat ze Gods genade niet verdienden (vs. 10). Wanneer Hij ons vindt zoals we zijn, en ons zijn liefde kan laten voelen, belooft Jezus ook om ons door zijn dood en opstanding volmaakt te maken. Door zijn genade alleen worden wij volmaakt.

Vaak heb ik het gevoel dat mijn geestelijke reis door het leven er een van doorlopende strijd en moeite is. Ik besef maar al te goed dat ik tekortschiet en niet aan Gods ideaal kan voldoen. Wat een troost is het dan om te weten dat je altijd geaccepteerd worden zoals je bent. Want de Heilige Geest is eropuit om ons zo te vormen dat we steeds meer op Jezus gaan lijken.