Mijn ouders leerden me om van allerlei soorten muziek te houden, van country tot klassiek. Mijn hart begon dan ook sneller te kloppen toen ik het conservatorium van Moskou binnenliep, een van de grote muziekzalen van Rusland, en ik daar het Moskou Nationaal Symfonieorkest hoorde spelen. De dirigent voerde de musici door een meesterlijk werk van Tsjaikovski heen. Thema’s ontwikkelden zich langzaam maar zeker en werkten toe naar een machtig crescendo, een diepe, dramatische muzikale climax. Het was een magisch moment en het publiek stond op om met luid applaus zijn waardering uiten.

De Schrift kent een beweging naar een van de sterkste crescendo’s uit de geschiedenis: de kruisdood en opstanding van Jezus Christus. Direct nadat Adam en Eva in de hof van Eden voor het eerst gezondigd hadden, deed God de belofte dat er een Verlosser zou komen (Gen. 3:15). Door het hele Oude Testament heen werkte Hij daarnaartoe. De belofte klonk door in het Paaslam (ex. 12:21), in de hoop van de profeten (1 Pet. 1:10) en in het verlangen van het volk van God.

In 1 Johannes 4:14 onderstreept de schrijver wat het effect van dat verhaal moest zijn: ‘En we hebben zelf gezien waarvan we nu getuigen: dat de Vader zijn Zoon gezonden heeft als redder van de wereld.’ Hoe kon dat gebeuren? Toen Jezus stierf en weer uit de dood opstond om ons te vergeven en onze relatie met de Schepper te herstellen, bracht God de beloofde redding van zijn gebroken wereld tot stand. En er komt een dag waarop Hij terugkeert en zijn hele schepping nieuw maakt.

Als we denken aan wat Gods Zoon voor ons gedaan heeft, dan vieren we het grote crescendo van Gods genade en de redding voor ons en zijn wereld in de persoon van Jezus.