Ik weet nog goed dat ik mijn vader hoorde zeggen hoe moeilijk het is om weg te lopen van de eindeloze discussies over verschillende manieren om de Bijbel te lezen. Bij wijze van contrast onderstreepte hij hoe goed het is als beide kanten het erover eens zijn dat ze het met elkaar oneens kunnen zijn.

Maar is het echt mogelijk om onoverkomelijke verschillen opzij te zetten, wanneer er zo veel op het spel lijkt te staan? Dat is een van de vragen waarop de apostel Paulus ingaat in zijn brief aan de Romeinen. Hij schrijft aan mensen die vastzitten in een sociaal, politiek en religieus conflict. Met dat in gedachten doet hij zijn lezers suggesties aan de hand hoe ze zelfs in de meest gepolariseerde omstandigheden punten kunnen vinden waarover ze het met elkaar eens zijn (14:5-6).

Volgens Paulus kun je het ondanks verschillen eens worden door eraan te denken dat ieder van ons rekenschap aan de Heer zal afleggen, maar niet alleen voor wat je van de dingen vindt, maar ook voor hoe je met elkaar omgaat wanneer je een verschil van mening hebt (vs. 10).

Een conflictsituatie kan veranderen in een gelegenheid om te bedenken dat er dingen zijn die belangrijker zijn dan onze eigen ideeën, ja zelfs belangrijker dan onze interpretatie van de Bijbel. Ieder van ons zal rekenschap afleggen voor de vraag of we elkaar (en zelfs onze vijanden) liefgehad hebben zoals Jezus ons liefhad.

Nu we het er toch over hebben, herinner ik me ook dat mijn vader altijd zei dat het goed is om het erover eens te zijn dat je het met elkaar oneens kunt zijn, maar nog beter om dat ook in wederzijdse liefde en respect te doen.