De Steven Thompson Memorial Centipede (‘duizendpoot’) is een unieke cross-country wedstrijd van 5 km. Deelnemende teams bestaan uit zeven personen die de eerste ruim 3 km met een touw aan elkaar verbonden zijn. Op twee derde laten ze het touw los en rennen ze de rest van het parcours individueel uit. De tijd van elke renner is dus een combinatie van die van het team en van hem of haar persoonlijk.

Vorig jaar had het team van mijn dochter een nieuwe strategie bedacht voor deze wedstrijd: de snelste renner liep vooraan, terwijl de langzaamste direct achter haar liep. Zo hoopten ze dat de snelste van het team de langzaamste moed kon inspreken als het nodig was.

Toen ik van dit plan hoorde, moest ik denken aan een tekst uit de brief aan de Hebreeën. Daarin worden we opgeroepen om ‘zonder te wankelen datgene te blijven belijden waarop we hopen’ terwijl we ‘elkaar ertoe aansporen lief te hebben en goed te doen’ (10:23-24). Ongetwijfeld kan dit op allerlei manieren, maar de schrijver van de brief licht er één uit, namelijk ‘in plaats van weg te blijven van onze samenkomsten, zoals sommigen doen, elkaar juist bemoedigen’ (vs. 25). Het is een wezenlijk onderdeel van het leven van een gelovige om wanneer het kan met andere gelovigen samen te komen.

Soms lijkt het of de wedloop van het leven ons te veel is en kom je in de verleiding om in wanhoop het touw los te laten. Laten we samen blijven rennen en elkaar blijven aanmoedigen om vol te houden en te blijven lopen!