Maand: januari 2019

Algen en diatomeeën

‘Wat zijn diatomeeën?’ vroeg ik aan mijn vriendin. Ik leunde over haar schouder heen om naar de foto’s op haar mobiel te kijken, die ze door een microscoop genomen had. ‘O, dat zijn een soort algen, maar moeilijker te zien. Soms moet je een druppel olie op de lens doen, of moeten ze dood zijn om ze te kunnen zien,’ legde ze uit. Verbaasd zag ik de foto’s langskomen toen ze erdoorheen scrolde. Ik kon er niet over uit hoe oneindig gedetailleerd het leven was dat God gemaakt heeft, soms zo klein dat je een microscoop nodig hebt om het te kunnen zien!

Scheur de hemel open

Toen ik laatst met een vriendin sprak, vertelde ze waarom ze haar geloof vaarwel gezegd had. Daarbij hoorde ik een vaak geuite klacht: Hoe kan ik geloven in een God die nooit iets lijkt te doen? Met deze ongelooflijk lastige vraag worden we allemaal wel eens geconfronteerd, als we over al het geweld horen in het nieuws of onze eigen ellende meemaken. Uit de wanhoopskreet van mijn vriendin bleek haar intense behoefte aan een ingrijpen van God in haar ellende, een gevoel dat we allemaal wel kennen.

Middel tegen een slecht humeur

Terwijl ik stond te wachten op de trein voor mijn gebruikelijke reis, kwamen de negatieve gedachten mijn hoofd binnen als de andere forensen die stonden te dringen op het perron. Stress over een schuld, onaardige opmerkingen die ik te verwerken kreeg, de onmacht toen een gezinslid laatst iets heel onrechtvaardigs werd aangedaan . . . Tegen de tijd dat de trein bij het perron stopte, was mijn humeur ver beneden peil gezakt.

Rechtvaardig onder de volken

Toen mijn man en ik in Yad Vashem waren, het Israëlitische museum over de Holocaust, bezochten we het park van de ‘Rechtvaardigen onder de Volkeren’, waar mensen herdacht worden die tijdens de oorlog hun leven op het spel zetten om Joden te redden. Terwijl we daar waren, kwamen we een groep uit Nederland tegen. Een van hen was daar om de naam van haar grootouders te zien, die tussen de ‘Rechtvaardigen’ genoemd stonden. We vonden het interessant en vroegen haar naar het verhaal achter de vernoeming.

Veilig in de vrieskou

Het was een winterdag en mijn kinderen smeekten of ze mochten gaan sleeën. Buiten vroor het meer dan vijftien graden. De sneeuwvlokken raceten langs de ramen. Ik dacht er even over na en zijn toen ‘ja’. Maar ik vroeg hun wil om zich warm te kleden, bij elkaar te blijven en na een kwartier weer binnen te komen.

Het totaalplaatje

Toen de beëdiging van de eerste Afro-Amerikaanse president van de VS op tv uitgezonden werd, bood de camera een overzicht van de enorme massa van bijna twee miljoen mensen die op de gebeurtenis afgekomen waren. Bob Schieffer, correspondent van CBS News, merkte op: ‘De ster van deze show is het “wide shot”.’ Een wide shot is een breed camerabeeld dat iets in zijn geheel laat zien. In dit geval was dat de enige manier om de massa in beeld te krijgen die zich uitstrekte van het Lincoln Memorial tot het Capitool.

Geen kleinigheid

Een familielid had hulp nodig met de huur voor december. Voor de rest van de familie voelde het als een behoorlijke last, met name gezien al hun eigen onverwachte uitgaven aan het eind van het jaar. Maar ze diepten het geld op uit hun spaarrekeningen, dankten God voor zijn zorg en waren blij met de dankbaarheid van hun verwant. Hij bedankte hen met een kaart, waarop hij schreef: ‘Jullie doen het weer . . . aardige dingen, die je vast weer afdoet als kleinigheid.’

Proberen indruk te maken

Toen een klas met studenten op een culturele excursie ging, herkende de docent een van zijn beste leerlingen bijna niet. In de klas had ze altijd hoge hakken van bijna dertig centimeter aan, die ze onder haar lange broek verstopt hield. Nu had ze wandelschoenen aan en bleek dat ze maar net boven de een meter vijftig uitkwam. ‘Met hakken ben ik zoals ik wil zijn,’ zei ze lachend. ‘Maar met schoenen ben ik zoals ik ben.’

Altijd een kind van God

Tijdens een kerkdienst die ik met mijn ouders bijwoonde, hielden we zoals gebruikelijk elkaars handen vast terwijl we samen hardop het Onze Vader baden. Toen ik daar stond met mijn ene hand in die van mijn moeder en de andere in die van mijn vader, werd ik getroffen door de gedachte dat ik altijd hun dochter zal blijven. Tegenwoordig heb ik al geruime tijd de ‘middelbare leeftijd’ bereikt, maar ik wordt nog steeds wel ‘het kind van Leo en Phyllis’ genoemd. En ik bedacht dat ik niet alleen hun dochter ben, maar ook altijd kind van God zal zijn.

Het lied van de schepping

Door middel van akoestiek zijn astronomen in staat om geluiden en trillingen in de ruimte te observeren en te beluisteren. Ze hebben ontdekt dat een ster niet stil is wanneer hij door de ruimte zijn weg gaat, maar een soort muziek produceert. Net als de geluiden die een bultrugwalvis voortbrengt, kent de resonantie van een ster golflengten of frequenties die door het menselijke oor niet waarneembaar zijn. Toch vormt de muziek die sterren, walvissen en andere schepselen tezamen voortbrengen een prachtige symfonie ter ere van de grootheid van God.

Waarheen ben je op weg?

Wat bepaalt de richting die je leven opgaat? Op een verrassende plek hoorde ik eens een antwoord op die vraag: een trainingscircuit voor motoren. Samen met wat vrienden wilde ik leren motorrijden, daarom besloten we les te nemen. Een deel van de training had te maken met iets dat ‘fixeren op het doel’ genoemd wordt.

De schoonheid van de liefde

De ‘Jarabe Tapatío’, ook wel de ‘Mexicaanse hoedendans’ genoemd, staat in het teken van de romantiek. Tijdens deze snelle dans legt de man zijn sombrero op de grond. Een het eind pakt de vrouw de hoed op en verstoppen ze zich er samen achter om hun liefde met een kus te bezegelen.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.