De eerste keer dat ze elkaar ontmoetten, liet Edwin Stanton duidelijk merken dat hij niet veel van de Amerikaanse president Abraham Lincoln moest hebben, noch als persoon, noch als ‘eerste burger’. Hij noemde de president zelfs een ‘langarmig wezen’. Maar Lincoln had veel waardering voor Stantons vaardigheden en koos ervoor hem te vergeven. Uiteindelijk gaf hij hem zelfs een cruciale post in zijn kabinet ten tijde van de Burgeroorlog. En in de loop van de tijd werden ze goede vrienden. Het was Stanton die ’s nachts naast Lincolns bed bleef waken nadat hij in het Ford’s Theater neergeschoten was, en die toen de president heengegaan was met betraande ogen fluisterde: ‘Nu behoort hij tot de eeuwigheid.’

Verzoening is iets heel moois. In een brief wijst de apostel Petrus de volgelingen van Jezus hierop: ‘Heb elkaar vóór alles innig lief, want liefde bedekt tal van zonden’ (1 Pet. 4:8). Door de manier waarop hij dit schrijft, vraag ik me af of hij hierbij dacht aan de keer waarop hijzelf Jezus verloochende (Luc. 22:54-62), en de vergeving die Jezus hem (en ons) aanbiedt door het kruis.

De diepe liefde waarvan Jezus door zijn dood aan het kruis blijk gaf, bevrijdt ons van de schuld voor onze zonden en maakt de weg vrij voor onze verzoening met God (Kol. 1:19-20). Dankzij deze vergeving zijn wij ook in staat om anderen te vergeven, wanneer we beseffen dat we dit op eigen kracht niet kunnen en Hem vragen ons te helpen. Wanneer we anderen liefhebben omdat onze Redder hen liefheeft, en vergeven omdat Hij ons vergeven heeft, geeft God ons de kracht om het verleden los te laten en samen met Hem een toekomst van genade tegemoet te gaan.