Mijn leven is vaak hectisch en haastig. Ik ren van de ene afspraak naar de volgende, beantwoord telefoontjes en streep voortdurend dingen af van mijn schijnbaar eindeloze lijst van dingen die ik moet doen. Uit pure vermoeidheid stortte ik op een zondag neer in de hangmat in onze achtertuin. Mijn telefoon lag nog binnen, waar ook mijn man en kinderen waren. Eerst was ik van plan hooguit een paar seconden te blijven liggen, maar het was zo stil en ik werd door totaal niets afgeleid, waardoor ik dingen begon op te merken die me uitnodigden om nog wat langer te blijven liggen. Ik hoorde het gekraak van de hangmat die zachtjes heen weer wiegde, het gezoem van een bij die bij de lavendel rondvloog, het geflapper van een vogel ergens in de lucht. De lucht was strak blauw, een paar wolken snelden in de wind.

Ik bedacht wie dat allemaal gemaakt had, en de tranen sprongen me in de ogen. Toen ik lang genoeg stil was om alle prachtige dingen die ik kon zien en horen in me op te nemen, voelde ik de drang om God te loven en te danken om zijn kracht en creativiteit. Dit moest zoiets zijn als wat de dichter van Psalm 104 doormaakte, toen hij het werk van Gods handen aanschouwde, waardoor ‘de aarde verzadigd en vruchtbaar wordt’ (Ps. 104:13).

Te midden van de drukte van het leven kan een moment van rust je aan Gods creatieve kracht doen denken. Hij omgeeft je met de bewijzen van zijn kracht en zorg. Hij heeft zowel de machtige bergen gemaakt, als de takken waarop de volgens landen. ‘Met wijsheid’ heeft Hij alles gemaakt (vs. 24).