Topbasketballer Jordan Bohannon stond op het punt om geschiedenis te schrijven voor zijn team van de Universiteit van Iowa. Hij had de kans om met zijn vrije worp een recordaantal punten te maken en het oude record van vijfentwintig jaar eerder te verbreken. Maar hij miste de worp met opzet. Waarom deed hij zoiets? Vijfentwintig jaar eerder, in 1993, had Chris Street van Iowa zijn record van vierendertig vrije worpen achter elkaar gehaald, maar slechts enkele dagen later kwam hij bij een verkeersongeval om het leven. Bohannon koos ervoor om de herinnering aan Street levend te houden door diens record niet te verbreken.

Daarmee gaf Bohannon er blijk van oog te hebben voor dingen die belangrijker zijn dan zijn eigen carrière. In het leven van de jonge krijger David zie je iets vergelijkbaars gebeuren. Met zijn haveloze legertje hield hij zich verborgen in een grot, maar David verlangde er sterk naar uit de bron van zijn vaderstad Betlehem te drinken. In die tijd was de streek echter bezet door de gevreesde Filistijnen (2 Sam. 23:14-15).

Drie van zijn strijders begingen toen een heldendaad. Ze ‘baanden zich een weg door het Filistijnse kamp’ en haalden water uit de bron, dat ze bij David brachten. David weigerde evenwel van het water te drinken. Hij ‘goot het uit voor de HEER’ en zei: ‘Dit zou zijn alsof ik het bloed dronk van de mannen die hun leven hebben gewaagd om het te halen!’ (vs. 16-17).

Wat kunnen daden van liefde en zelfopoffering een krachtig teken zijn, in een wereld die vaak hen beloont, die alles grijpen wat ze grijpen kunnen. Dergelijke daden zijn meer dan slechts een symbool.