Een van de grootste online community’s in onze eeuw is het Experience Project. Ooit dat was een website waarop tientallen miljoenen personen allerlei verdrietige ervaringen uit de eerste hand met elkaar deelden. Terwijl ik de vele hartverscheurende verhalen doorlas, dacht ik erover na hoe sterk ons hart verlangt naar iemand die je pijn en verdriet ziet en begrijpt.

In Genesis staat het verhaal van een jonge slavin, waarin goed te zien is hoe belangrijk deze gave kan zijn, en hoe je daardoor weer nieuwe hoop kunt vinden.

Hagar was een slavin die Abram waarschijnlijk van de Egyptische farao gekregen had (zie Gen. 12:16; 16:1). Toen Abrams vrouw Sarai geen kinderen kon krijgen, drong ze er bij Abram op aan om bij Hagar een kind te verwekken, een bekend maar toch wat storend gebruik uit die tijd. Maar toen Hagar inderdaad een kind verwachtte, liep de spanning op, wat er uiteindelijk op uitliep dat Hagar de woestijn invluchtte om aan Sarai’s pestgedrag te ontkomen (16:1-6).

Maar Hagars ellendige toestand toen ze alleen en zwanger door de woestenij zwierf, werd wel degelijk gezien. God zelf hield haar in de gaten. Toen een boodschapper uit de hemel haar moed insprak (vs. 7-12), verklaarde Hagar: ‘U bent een God van het zien’ (vs. 13). Hagar loofde Hem die niet alleen maar de naakte feiten ziet. Eeuwen later openbaarde Hij zich door Jezus, van wie gezegd wordt : ‘Toen hij de mensenmenigte zag, voelde hij medelijden met hen, om dat ze er uitgeput en hulpeloos uitzagen, als schapen zonder herder’ (Mat. 9:36). Hagar had een God ontmoet die haar begreep.

Hij die Hagars verdriet zag en begreep, ziet ook dat van ons (Heb. 4:15-16). Voor wie het medeleven van de hemel ervaart, kan het ondraaglijke iets meer dragelijk worden.