Ons jongste kleinkind, een jongen, is nog maar twee maanden oud. Toch neem ik kleine veranderingen waar, iedere keer dat ik hem zie. Toen ik laatst geluidjes naar hem maakte, keek hij me aan en lachte! Opeens moest ik huilen. Misschien was dat de vreugde, vermengd met de herinneringen aan de eerste lachjes van onze eigen kinderen. Dat was zo lang geleden, terwijl het soms lijkt of het pas gisteren was. Sommige momenten die we doormaken zijn niet te verklaren.

Psalm 103 is een gedicht dat David schreef om God te loven, terwijl hij tegelijk dacht aan de snelheid waarmee de blijde momenten van ons leven voorbijgaan: ‘De mens, zijn dagen zijn als het gras, hij is als een bloem die bloeit op het veld en verdwijnt zodra de wind hem verzengt’ (vs. 15-16).

Maar hoe kortstondig het leven ook is, David beschrijft de bloem wel als iets dat bloeit en met zijn geur en kleur en schoonheid op dat moment vreugde brengt. En hoe snel een bloem ook weer vergeten is (‘de plek waar hij stond, kent hem niet meer’, vs. 16), wij mogen leven in de zekerheid dat ‘de HEER trouw is aan wie hem vrezen, van eeuwigheid tot eeuwigheid’ (vs. 17).

Net als de bloemen kunnen we ons verheugen en bloeien, al is het maar een moment; aan de andere kant mogen we ons ook verheugen in het feit dat de momenten van ons leven nooit echt vergeten worden. God houdt elk detail van ons leven in zijn hand, en zijn eeuwige liefde blijft voor altijd bij zijn kinderen.