Ik gluurde over het hek vol wijnranken dat om onze achtertuin heen staat. Aan de andere kant zag ik allerlei mensen die op het pad dat het park achter ons huis omgeeft hardliepen, wandelden, jogden en vooruit schuifelden. Dat deed ik ook toen ik nog de kracht ervoor had, dacht ik. Een golf van ontevredenheid spoelde over me heen.

Toen ik later in de Bijbel las, kwam ik Jesaja 55:1 tegen, waar staat: ‘Hierheen! Hier is water, voor ieder die dorst heeft.’ Het drong tot me door dat ontevredenheid (dorst) in dit leven eerder regel dan uitzondering is. Er is niets dat werkelijk voldoening geeft, zelfs de mooie dingen van het leven niet. Zelfs als ik de sterke benen van een sherpa had (een gids in de bergen), dan zou er wel weer iets anders in mijn leven zijn waarover ik niet tevreden was.

Onze cultuur wil ons voortdurend doen geloven dat iets wat we doen, kopen, opspuiten, als vervoermiddel gebruiken of wat dan ook ons eindeloos genot kan geven. Maar dat is een leugen. Er is niets in het hier en nu dat ons volmaakt gelukkig maakt, wat je ook probeert.

De profeet Jesaja daarentegen nodigt ons uit om steeds weer naar de God van de Bijbel te gaan, en te horen wat Hij ons te zeggen heeft. En wat is dat? Wat Hij ons biedt, is eeuwigdurend als zijn liefde voor David en het verbond dat Hij sluit (vs. 3).