Zoals de meeste woestijnen kent de Mojave-woestijn de te verwachten zandduinen, gortdroge canyons, mesa’s en bergen. De Amerikaanse bioloog Edmund Jaeger heeft echter waargenomen dat er om de paar jaar zo veel regen valt dat ‘er zoveel planten in bloei staan dat elke decimeter zand of grind onder een deken van bloemen verstopt zit’. Deze natuurlijke bloemenshow in de Mojave is echter geen jaarlijks terugkerend verschijnsel. Onderzoekers hebben aangetoond dat de droge aarde op precies de juiste momenten door buien doordrenkt en door de zon verwarmd moet zijn, wil de woestijn met zo’n overvloed aan kleur bedekt worden.

Dit beeld van God die ondanks de droge ondergrond leven laat ontspruiten, doet me denken aan de woorden van de profeet Jesaja. Nadat hij Gods boodschap gedeeld heeft van oordeel over alle volken, schrijft hij over een bemoedigend visioen van hoop (Jes. 35). Bij zijn omschrijving van een toekomst waarin God alles recht zal zetten, zegt de profeet: ‘De woestijn zal zich verheugen, de door vlakte vrolijk zijn, de wildernis zal jubelen en bloeien’ (vs. 1). Hij bezingt de terugkeer van Gods volk: ‘Jubelend komen zij naar Sion, gekroond met eeuwige vreugde. Gejuich en vreugde trekken de stad binnen, gejammer en verdriet vluchten eruit weg’ (vs. 10).

Onze eeuwige toekomst ligt vast in Gods beloften. Op Hem kunnen we vertrouwen gedurende de droge perioden en de zwaarste plensbuien in ons leven. Diep geworteld in zijn liefde groeien we en bloeien we naar zijn evenbeeld tot Jezus precies op het juiste moment terugkeert en alles recht zet.