Op de enkel van mijn vriendin Erin zag ik opeens een intrigerende tatoeage zitten: een bowlingbal die kegels omverwerpt. Ze was tot het laten zetten van deze unieke tatoeage geïnspireerd, toen ze het liedje ‘Setting Up te Pins’ van Sara Grove hoorde. De tekst van dat liedje moedigt de luisteraars aan om vreugde te vinden in herhaalde routineklusjes die soms net zo zinloos lijken als het steeds weer neerzetten van bowlingkegels die voortdurend door anderen worden omgegooid.

De was doen. Koken. Het gras maaien. Het lijkt wel of het leven vol klussen zit die vrijwel direct na het voltooien weer opnieuw gedaan moeten worden. Dat is niet enkel een moderne worsteling, maar is een frustratie die van alle tijden is. In het oudtestamentische boek Prediker worstelt de schrijver er al mee. Aan het begin van dat boek hoor je de schrijver klagen over de eindeloze cyclus van het dagelijkse leven van de mens (1:2-3), die zo zinloos lijkt want ‘wat er was, zal er altijd weer zijn, wat er is gedaan, zal altijd weer worden gedaan’ (vs. 9).

Toch is de schrijver, net als mijn vriendin, in staat om er een gevoel van vreugde en betekenis uit te halen, wanneer hij eraan denkt dat er uiteindelijk voldoening te vinden is wanneer je ‘ontzag hebt voor God’ en ‘zijn geboden naleeft’ (12:13). Je mag troost putten uit de wetenschap dat God zelfs oog heeft voor meest alledaagse, schijnbaar onbeduidendste aspecten van het leven en onze trouw daarin zal belonen (vs. 14).

Welke ‘kegels’ zet jij steeds weer overeind? Als je dreigt moe te worden van de klussen die je steeds weer moet doen, neem dan een moment om ze stuk voor stuk als een offer van liefde bij God te brengen.