Maand: juli 2019

Wie we zijn

Ik vergeet nooit het moment waarop ik mijn toekomstige vrouw voor het eerst meenam om met mijn familie kennis te maken. Met pretlichtjes in hun ogen vroegen mijn twee oudere broers haar: ‘Wat zie je eigenlijk precies in die gast?’ Met een glimlach drukte zij hun op het hart dat ik dankzij Gods genade de man geworden was van wie ze hield.

Klaar voor herstel

Toen ik als soldaat in Duitsland gelegerd was, kocht ik een gloednieuwe VW Kever uit 1969. Het karretje was een schoonheid! De donkergroene buitenkant paste perfect bij de bruine kunstleren bekleding. Maar de jaren verstreken en er gebeurde van alles, inclusief een aanrijding waarbij de treeplank en een van de deuren volledig vernield werden. Met wat meer fantasie had ik kunnen denken: ‘Mijn klassieke wagen is een prima kandidaat om hersteld te worden!’ En als ik meer geld had gehad, dan zou ik dat vast en zeker gedaan hebben. Maar het zat er niet in.

Alles voor niks

Een heroïneverslaving is enorm tragisch. Gebruikers bouwen een zekere tolerantie op, waardoor je een steeds grotere hoeveelheid nodig hebt om dezelfde kick te krijgen. Al snel is de dosis die je nodig hebt groot genoeg om een dodelijk effect te hebben. Bij verslaafden die horen dat iemand aan een uitzonderlijke hoge dosis is overleden, is de eerste gedachte vaak er niet een van angst, maar: ‘Waar kan ik dat ook krijgen?’

Ploeteren voor God

De mensen in het Engelse dorp die samen met William Carey (1761-1834) opgroeiden, dachten waarschijnlijk niet dat hij veel zou bereiken, maar tegenwoordig staat hij bekend als de vader van de moderne zending. Geboren als kind van wevers, werd hij een niet al te succesvolle leraar en rondreizende schoenmaker terwijl hij zichzelf Grieks, Hebreeuws en Latijn leerde. Na jaren slaagde hij erin zijn droom te realiseren en als zendeling naar India te gaan. Daar kreeg hij het niet gemakkelijk. Een kind stierf, zijn vrouw leed aan geestelijke gezondheidsproblemen, en jarenlang zag hij geen enkele vrucht onder de mensen voor wie hij werkte.

Praktijktraining

De manager van een Braziliaans bedrijf verzocht de conciërges in haar gebouw om schriftelijk verslag te doen. Ze wilde precies weten wie welke kamer had schoongemaakt, welke kamers overgeslagen werden en hoeveel tijd iedere werknemer voor elke kamer nodig had. Een week later ontving ze haar eerste ‘dagelijkse’ rapport dat slechts deels was ingevuld.

Dingen heel maken

In de documentaire Look & See: A Portrait of Wendell Berry merkt de schrijver Berry op dat de toestand waarin onze wereld verkeert, door het woord scheiding gekarakteriseerd kan worden. We leven gescheiden van elkaar, van onze geschiedenis, van het land. Dingen die een geheel zouden moeten vormen, zijn uit elkaar gehaald. Als hem gevraagd wordt wat we eraan zouden moeten doen, zegt Berry: ‘We kunnen niet alles weer heel maken. We nemen slechts twee dingen die we weer samenvoegen.’ Twee dingen die van elkaar losgebroken zijn, maken we weer tot een geheel.

Niet meer dan lucht

Het plotselinge overlijden van Bobby doordrong mij diep van de werkelijkheid van de dood en de kortheid van het leven. Mijn oude jeugdvriendin was pas vierentwintig, toen een tragisch ongeluk op een spiegelgladde, ijzige weg een einde aan haar leven maakte. Hoewel ze in een nogal disfunctionerend gezin was opgegroeid, leek ze de laatste tijd vooruit te gaan. Ook had ze recentelijk Jezus als haar Heer en Redder aangenomen. En nu was het zomaar afgelopen.

Iets om over op te scheppen

Wat betekent het om echt te zijn? Dat is de grote vraag die beantwoord wordt in het kinderboek Het fluwelen konijn. Dat gaat over het speelgoed in een kinderdagverblijf, en een konijn van fluweel dat op weg gaat om echt te worden, wat hij doet door zich door een kind te laten liefhebben. Een van de andere speelgoedfiguren is de oude, wijze Skin Horse. Deze ‘had een lange rij mechanische speelgoedfiguren zien langskomen, die trots waren en opschepten, maar stuk voor stuk kapot gingen en weer verdwenen’. Ze zagen er indrukwekkend uit en klonken ook zo, maar al hun opschepperij leidde uiteindelijk tot niets als het erom ging lief te hebben.

Ogen in mijn achterhoofd

Toen ik opgroeide, haalde ik net zo veel kattenkwaad uit als ieder ander kind, en probeerde ik mijn slechte gedrag verborgen te houden om maar niet in de problemen te komen. Toch wist mijn moeder bijna altijd precies wat ik uitgevreten had. Ik weet nog hoe verbaasd ik was dat ze mijn streken zo snel en zo precies doorhad. Als ik er dan naar vroeg hoe ze het wist, zei ze altijd: ‘Ik heb ogen in mijn achterhoofd.’ Daarop bestudeerde ik natuurlijk haar hoofd zo vaak ze me maar de rug toekeerde. Waren die ogen onzichtbaar, of zaten ze alleen maar verstopt onder haar rode haar? Toen ik ouder werd, gaf ik het op om uit te zoeken waar haar ogen verstopt zaten. Uiteindelijk drong het tot me door dat ik de dingen niet zo geheim deed als ik dacht. De blik waarmee ze ons in de gaten hield, was een bewijs van de liefdevolle zorg om haar kinderen.

Trouw in gevangenschap

Harlan Popov had er geen flauw benul van hoe zijn leven verder zou verlopen, toen hij op een dag in 1948 vroeg in de ochtend de deurbel hoorde. Zonder enige waarschuwing voerde de Bulgaarse politie hem vanwege zijn geloof af naar de gevangenis. Dertien jaren lang bracht hij biddend om kracht en moed achter de tralies door. Ondanks de vreselijkste martelingen wist hij dat God bij hem was en deelde hij het goede nieuws van Jezus met zijn medegevangenen. Velen kwamen tot geloof.

Nooit te laat

In de angstige momenten die volgden op de hartaanval die mijn schoonmoeder kreeg, had ze het geluk dat ze vrijwel direct medische zorg kon ontvangen. Later vertelde haar arts me dat behandeling binnen een kwartier na een hartaanval, het gevolg heeft dat drieëndertig procent van de patiënten het overleeft . Als medische zorg langer dan een kwartier duurt, is dat aantal slechts vijf procent.

Onderwijs in de praktijk

Ons zoontje van zes, Owen, vond het geweldig om een nieuw bordspel te krijgen. Maar toen hij al een half uur bezig was om de spelregels door te lezen, raakte hij gefrustreerd. Hij snapte niet goed hoe het spel gespeeld moest worden. Pas later, toen er een vriendje langskwam die het spel al kende, kon Owen echt genieten van zijn cadeau.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.