Als kleine jongen probeerde Benjamin West een tekening van zijn zus te maken, maar het werd een rommeltje. Zijn moeder zag zijn kunstwerk, kuste hem op zijn hoofd en zei: ‘Maar dat is Sally!’ Later zou de grote Amerikaanse schilder zeggen dat het door die kus kwam dat hij kunstenaar was geworden. In bemoediging schuilt enorm veel kracht.

Als een kind dat leert tekenen, genoot Paulus aan het begin van zijn carrière nog weinig geloofwaardigheid, maar het was Barnabas die hem in zijn roeping bevestigde. Dankzij de aanmoedigingen van Barnabas accepteerde de kerk Saulus als mede-gelovige (Hand. 9:27). Barnabas was ook een grote bemoediging voor de jonge gemeente van Antiochië, die mede dankzij zijn hulp een van de meest invloedrijke gemeenten in het boek Handelingen werd (11:22-23). En het was dankzij de aanmoediging van Barnabas (naast die van Paulus), dat de kerk in Jeruzalem de heidense gelovigen als christen aanvaarde (15:19). In veel opzichten is het verhaal van de vroege kerk ten diepste een verhaal van bemoediging.

In ons eigen leven zou dat ook zo moeten zijn. Soms denk je dat bemoediging enkel betekent dat je tegen iemand iets aardigs zegt. Maar dan besef je kennelijk toch niet hoeveel blijvende kracht bemoediging heeft. Ze is een van de dingen waardoor God niet alleen het leven van de kerk vormgeeft, maar ook het individuele leven van ieder van ons.

Laten we God danken voor de momenten waarop we bemoedigd worden, en ernaar streven om het ook aan anderen door te geven.