Als beginnend auteur voelde ik me vaak onzeker, wanneer ik aan workshops schreef. Dan keek ik om me heen en zag een zaal vol reuzen, zogezegd: allemaal mensen die een officiële opleiding hadden gevolgd, of jaren ervaring hadden. Ik had geen van beide. Wat ik wel had was een oor dat gevormd was door het taalgebruik en de toon en de ritmes van de Bijbel, in de King James versie in mijn geval. Dat was mijn wapenrusting, zou je kunnen zeggen. Daar was ik aan gewend, en dat vormde mijn schrijfstijl en mijn stem zodat ik er veel vreugde in vond, en niet alleen ik maar ook anderen, hoop ik.

Je hebt niet de indruk dat David als jonge herder erg onzeker was, toen hij de wapenrusting van Saul aan kreeg om tegen Goliat te vechten (1 Sam. 17:38-39). Hij kon zich er gewoon niet vrij in bewegen. David besefte dat wat voor de ene persoon een wapenrusting is, voor de andere een gevangenis kan zijn ‘Ik kan hier niet mee lopen,’ zei hij tegen Saul (vs. 39). Daarom vertrouwde hij op dat wat hij kende. God had hem voor dat moment klaargemaakt en hij had al precies wat hij nodig had (vs. 34-35). Aan zijn slinger en stenen was hij gewend, die waren zijn wapenrusting. En op die dag gebruikte God ze om het leger van Israël vreugde te brengen.

Heb jij je wel eens onzeker gevoeld en gedacht: Als ik nu maar had wat die en die heeft, dan zou mijn leven er anders uitzien? Denk aan de gaven en ervaringen die God speciaal aan jou gegeven heeft. Vertrouw op de wapenrusting die jij van God gekregen hebt.