Lenore Dunlop was vierennegentig jaar jong, maar haar geest was nog altijd vlijmscherp. Ze had een prachtige glimlach en een besmettelijke liefde voor Jezus die eraf spatte. Je kon haar geregeld aantreffen tussen de jongeren van onze kerk. Haar aanwezigheid en deelname waren een bron van vreugde en bemoediging voor velen. Lenore was zo kwiek dat we totaal verrast werden toen ze overleed. Als een ware atleet sprintte ze over de eindstreep van haar leven. Ze was nog zo energiek en enthousiast dat ze slechts luttele dagen voor haar heengaan nog een cursus van zestien weken had afgerond die erover ging hoe je de boodschap van Jezus aan de volken van de wereld kunt brengen.

Het vruchtbare leven van Lenore waarmee ze God eerde, vormt een mooie illustratie bij wat we lezen in Psalm 92:13-16. In deze psalm gaat het over het bloeien, uitkomen en vrucht dragen van mensen wier leven geworteld is in een goede, pure relatie met God (vs. 13-14). De bomen die verbeeld worden, worden gewaardeerd om respectievelijk hun vrucht en hun hout. Met dit beeld brengt de dichter een gevoel van vitaliteit, voorspoed en nut naar over. Als je in je leven de uitkomende, bloeiende vrucht ziet van het liefhebben, delen, helpen en tot Jezus brengen van anderen, dan mag je je echt verheugen.

Zelfs voor iemand die als ‘senior’ of ‘oudje’ door het leven gaat, is het nooit te laat om wortel te schieten en vrucht te dragen. Het leven van Lenore was door Jezus diep geworteld in God, en vormde één groot getuigenis hiervan en van zijn goedheid (vs. 16). En dat kan voor ons ook zo zijn.