Maand: december 2019

Prachtige vrucht

‘Kinderen moeten de ruimte krijgen om overal waar ze willen [in de tuin] zaad uit te strooien en maar te zien wat er opkomt,’ stelde Rebecca Lemos-Otero voor, oprichters van City Blossoms. Dit is niet echt een voorbeeld van zorgvuldig tuinieren, maar laat wel iets zien van het feit dat elk zaadje het in zich heeft om leven voort te brengen. Sinds 2004 timmert City Blossoms aan de weg om tuinen aan te leggen voor scholen en in wijken waar mensen het niet breed hebben. De kinderen leren een en ander over voeding en krijgen vaardigheden door te tuinieren. Rebecca zegt: ‘Een levende, groene ruimte in een stedelijk gebied (. . .) biedt kinderen de mogelijkheid om buiten iets te doen dat productief en mooi is.’

Een bedoeld gebrek

Aan de |oostkant van Jeruzalem ontspringt een natuurlijke bron. In de oudheid was dit de enige watertoevoer en hij lag buiten de muren van de stad. Het was dan ook de plek waar de stad het kwetsbaarst was. Dankzij deze bron kon de stad die verder vrijwel onneembaar was veroverd worden: de bron kon omgeleid worden of afgedamd worden.

Gewassen in liefde

Een kleine gemeente zag een gelegenheid om Gods liefde op praktische manier te laten zien. Volgelingen van Jezus kwamen samen in een plaatselijke wasserette om iets voor hun gemeenschap te doen door kleren te wassen van mensen die het niet zo breed hadden. Ze maakten ze schoon en vouwden ze op, en soms gave er een warme maaltijd of een tas met wat boodschappen bij.

Nooit vergeten

Aangevuurd door mijn kinderen om te laten zien dat ik ooit jaren geleden piano had leren spelen, waagde ik me weer eens aan toonladder, de C majeur in dit geval. Hoewel ik al bijna twintig jaar nauwelijks een toets had aangeraakt, verraste het me dat ik het nog precies wist. Iets moediger nu speelde ik zeven verschillende toonladders achter elkaar. Het was een schok. Jaren van oefenen hadden de noten en de techniek zo diep in het ‘geheugen’ van mijn vingers gedrukt, dat ik meteen weer wist hoe het moest.

Geleid door zijn woord

Toen hij voor het eerst bij de BBC kwam werken, viel aan Paul Arnold de taak toe om ‘loopgeluiden’ te maken voor drama’s op de radio. Terwijl de acteurs tijdens een loopscène van het script lazen, maakte Paul als stage-manager de bijbehorende loopgeluiden met zijn voeten. Daarbij paste hij er goed op om niet door de stem en de gesproken regels van de acteur heen te lopen. Het geheim. legde hij uit, was om te over te geven aan de acteur in het verhaal ‘zodat je met elkaar samenwerkt’.

Ontkomen aan de hel

In zijn boek The Call of Service verkent schrijver Robert Coles de redenen die we zoal kunnen hebben om te dienen en daarbij vertelt hij het verhaal van wat een wat een oudere vrouw voor een ander deed. Als chauffeur in een schoolbus paste ze erg goed op de kinderen die ze elke dag van en naar school reed. Ze overhoorde hun huiswerk en was blij met goede cijfers. ‘Ik wil niets liever dan zien dat deze kinderen het redden in het leven,’ zei ze over de reden om dat te doen. Maar er was ook nog een andere reden.

Toegroeien naar geven

‘Ik heb een cadeautje voor je meegenomen!’ riep mijn kleinzoon enthousiast terwijl hij een pakje in mijn handen drukte. ‘Hij heeft het helemaal zelf uitgezocht,’ zei mijn vrouw met een brede glimlach.

Een bezoeker met Kerst

Op Kerstavond 1944 lag een man genaamd ‘Old Brinker’ op sterven in het ziekenhuis van de gevangenis. Hij wachtte op een geïmproviseerde kerkdienst van zijn medegevangenen. ‘Wanneer begint de muziek?’ vroeg hij aan William McDougall, de samen met hem gevangen zat in de gevangenis van Muntok op Sumatra. ‘Heel snel,’ antwoordde McDougall. ‘Mooi,’ zei de stervende man. ‘Dan kan ik het straks goed vergelijken met die van de engelen.’

Een ketting van ja’s

Een keer met Kerst gaf mijn grootmoeder mij een prachtige paarlen ketting. De kralen stonden prachtig om mijn hals, dat wil zeggen tot de ketting op een dag brak. Kleine balletjes sprongen alle kanten op, op onze hardhouten vloer. Ik kroop over de plank en wist elke parel weer te vinden. In zijn eentje stelde een parel niet veel voor, maar als ze tezamen aan een ketting zaten was het een prachtig gezicht!

De zegen van de Vader

Laatst is mij door een aantal mensen uit onze kerk gevraagd om als een soort liefdevolle vaderfiguur een zengen over hen uit te spreken. Vaak zijn dit mensen die zelf niet zo’n goede band met hun vader hebben gehad. Met deze zegen wordt vergeving gevraagd voor de manier waarop een vader zijn kinderen kan kwetsen, zoals door te hoge verwachtingen, afstandelijkheid of afwezigheid en gebrek aan bevestiging. In de zegen klinken ook blijdschap, bewondering en overvloedige liefde door. Ik moest huilen toen ik deze zegen met hen deelde. Ik besefte hoezeer ik zelf nog dergelijke woorden nodig had en hoezeer mijn kinderen ze nodig hebben.

Het heerlijke geschenk

Herinner jij je de ‘Tickle Me Elmo’ of de ‘Furby’? Dit zijn zomaar twee van de populairste kerstcadeautjes aller tijden. Op diezelfde lijst staan ook spelletjes als Monopoly, de Nintendo Game Boy en de Wii.

Mislukken is onmogelijk

‘Mislukken is onmogelijk!’ Deze woorden kwamen uit de mond van Susan B. Antony (1820-1906), een bekend voorvechtster van vrouwenrechten in de VS. Ze had te maken met doorlopende kritiek en werd gearresteerd en veroordeeld omdat ze illegaal gestemd had. Maar Anthony had gezworen de strijd voor het vrouwenstemrecht nooit op te geven, want ze streed voor een rechtvaardige zaak. Hoewel ze dat zelf niet meer meegemaakt heeft, bleek ze inderdaad voor een goede zaak te strijden. In 1920 werd het negentiende amendement op de grondwet aangenomen en kregen vrouwen stemrecht.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.