Auteurs

View All

Artikelen door Bill Crowder

De bron waaruit we voorzien worden

In augustus 2010 was de aandacht van de hele wereld gericht op een mijnschacht in de buurt van Copiapó in Chili. Drieëndertig mijnwerkers zaten vast in het donker op zo’n 700 meter onder de grond. Ze wisten totaal niet of er hulp zou komen. Na zeventien dagen wachten hoorden ze het geluid van boormachines. Reddingswerkers maakten een klein gat in het plafond van de mijnschacht, en daarna nog drie van die gaatjes, zodat er een schachtje ontstond waardoor ze water, voedsel en medicijnen konden laten zakken. De mijnwerkers waren afhankelijk van die schachtjes naar het aardoppervlak, waar de reddingswerkers alle voorraden hadden klaarliggen die ze nodig hadden om te overleven. Op de negenenzestigste dag trokken de reddingswerkers de laatste mijnwerker naar boven.

Wie is Hij volgens jou?

In een interview dat in 1929 in de Saturday Evening Post verscheen zei Albert Einstein: ‘Als kind kreeg ik onderwijs in zowel de Bijbel als de Talmoed. Ik ben Joods, maar ik ben ook zeer in de ban van de verlichte figuur van de Nazareeër [. . .]. Niemand kan de evangeliën lezen zonder de werkelijke aanwezigheid van Jezus te voelen. In elk woord is zijn persoonlijkheid voelbaar. Er is geen mythe die vol is van een dergelijk leven.’

Een nieuw doel

De negentiende-eeuwse kleermaker Jacob David had een probleem. Het was tijdens het hoogtepunt van de goudkoorts in Amerika, en de broeken van de goudzoekers en mijnwerkers bleven verslijten. Maar hij bedacht er iets op. Hij ging naar de plaatselijke textielgroothandel van ene Levi Strauss, kocht een partij zeildoek en begon van het zware, stevige materiaal broeken te maken. De blue jeans was geboren. Tegenwoordig is de spijkerbroek (zoals die van Levi’s) een van de populairste kledingstukken van de hele wereld, en dat allemaal omdat iemand bedacht om zeildoek voor een nieuw doel te gebruiken.

De reis

Ik ben opgegroeid in de opstandige jaren zestig en heb toen een tijd de religie de rug toegekeerd. Heel mijn leven was ik al naar de kerk gegaan, maar ik kwam pas tot geloof toen ik begin twintig was en een afschuwelijk ongeluk meemaakte. Sindsdien vertel ik iedereen die het horen wil over Jezus’ liefde voor ons. En dat is een hele reis geweest.

Gevangenen bevrijden

Toen ik samen met mijn vrouw een luchtmachtmuseum bezocht, werden we in het bijzonder geraakt door een tentoonstelling over krijgsgevangenen daar. Een van de onderdelen was een nagebouwde barak van een Duits kamp voor krijgsgevangenen. De vader van Marlene, Jim, had tijdens de Tweede Wereldoorlog veel boven Europa gevlogen. Zijn vliegtuig was neergeschoten en hij was in precies zo’n kamp vastgehouden. Terwijl we door de tentoonstelling liepen, herinnerden we ons wat Jim verteld had over het overweldigende gevoel van vreugde dat hij en zijn medegevangenen voelden op de dag waarop ze bevrijd werden.

Vurige beproevingen

Vuur kan een van de ergste vijanden van bomen zijn. Maar het kan ook zeer nuttig zijn. Deskundigen zeggen dat kleine vuurtjes die geregeld op de grond van een bos voorkomen (‘ koele’ brandjes) de dode bladeren en takken verwijderen zonder de bomen zelf aan te tasten. Er blijft as achter, waarin zaden prima kunnen uitbotten. Verrassend genoeg zijn deze kleine, niet al te hete brandjes nodig om de bomen gezond te laten groeien.

Het allerbelangrijkste

Toen Jezus’ geliefde leerling Johannes ouder werd, spitste zijn onderwijs zich steeds meer toe op één ding, tot hij zich in zijn drie brieven bijna helemaal richtte op de liefde van God. Ik las ergens over een oude legende waarin een van zijn jonge discipelen naar Johannes toekwam en lichtelijk klagend vroeg: ‘Waarom praat u niet eens over iets anders?’, waarop Johannes antwoordde: ‘Omdat er niets anders is.’

Werkelijk vrij

Olaudah Equiano (ong. 1745-1796) was pas elf jaar oud toen hij gekidnapt en als slaaf verkocht werd. Hij doorstond de gruwelijke reis van West-Afrika naar West-Indië, waarna hij als slaaf in Virginia en later in Engeland leefde. Op zijn twintigste wist hij zichzelf vrij te kopen, terwijl hij nog volop leed aan de emotionele en lichamelijke littekens die hij opgelopen had dankzij de onmenselijke wijze waarop hij behandeld was.

Als je er niets van begrijpt

Hoewel ik voor mijn dagelijkse werk behoorlijk afhankelijk ben van de moderne technologie, snap ik er niet veel van hoe deze werkt. Ik zet de computer aan, open een document en schrijf verder waar ik gebleven was. Maar het feit dat ik er weinig of niets van begrijp hoe microchips, hard-drives, wifi-verbindingen en full colour schermen werken, vormt voor mij geen enkele belemmering om van de technologie te profiteren.

Test match

Een test match bij cricket kan een ware beproeving zijn. De deelnemende teams spelen van 11 uur ’s ochtends tot 6 uur ’s avonds, met pauzes voor de lunch en de thee, maar de wedstrijden kunnen soms wel vijf dagen lang duren. Het is niet alleen een test van hun sportieve vaardigheden, maar evengoed van hun uithoudingsvermogen.

Onverwacht

Mijn vrouw en ik reden midden in de zomerhitte dwars door de zuidelijke staten van Amerika heen, toen we stopten om een ijsje te eten. Aan de muur achter de toonbank hing een bordje waarop stond: ‘Absoluut geen snowmobiles toegestaan.’ Op die plek was dit zo onverwacht, dat de humor uitstekend werkte.

Vaste grond onder je voeten

De wandelpaden in het historische wandelgebied langs de rivier in de Amerikaanse stad Savannah zijn geplaveid met een mix van allerhande stenen. Volgens de inwoners van de stad werden die stenen eeuwen geleden als ballast gebruikt in schepen waarmee men de Atlantische Oceaan overstak. In Amerika werd het ruim volgeladen met handelswaar, en daarom waren de stenen niet langer nodig. Ze bleven ter plekke achter, waar ze gebruikt werden om de straten rond het havengebied te plaveien. Die stenen hadden hun primaire taak volbracht: het stabiliseren van een schip tijdens de oversteek van de oceaan.

Related Topics

> Ons Dagelijks Brood

Lange schaduwen

Een jaar of wat geleden logeerde ik met mijn vrouw in een rustieke bed and breakfast in de afgelegen Yorkshire Dales in Engeland. We waren daar met vier Britse echtparen die we daarvoor niet kenden. Toen we na het avondeten samen koffie dronken in de zitkamer, kwam het gesprek al snel terecht bij de vraag ‘wat doe je voor werk?’ In die tijd werkte ik als voorzitter van het Moody Bible Institute, een bijbelschool in Chicago, maar ik ging ervan uit dat niemand dat kende of wist wie de stichter, D. L. Moody, was. Maar toen ik de naam van de school noemde, reageerden ze tot mijn verrassing meteen met: ‘Van Moody en Sankey . . . die Moody?’ Een van de gasten zei: ‘Thuis hebben we nog een liedbundel van Sankye, en we zingen daar vaak uit, samen rond de piano.’ Ik stond versteld. Het was meer dan 120 jaar geleden dat de evangelist Dwight Moody en zijn muzikant Ira Sankey bijeenkomsten op de Britse eilanden hadden gehouden. En nu bleek dat ze nog niet vergeten waren!

Leven vinden

De woorden van Ravi’s vader raakten hem diep. ‘Je bent een totale mislukking. Je bent een schande voor de familie.’ Vergeleken met zijn getalenteerde broers en zussen, werd Ravi als een waardeloze nietsnut gezien. Hij probeerde als sportman succes te hebben, en dat lukte ook wel, maar toch voelde hij zich nog een loser. Wat moet er van me worden, vroeg hij zich af. Kan ik dan helemaal niets? Is er een manier om uit het leven te stappen, liefst zonder pijn? Dit soort gedachten spookten door zijn hoofd, maar hij praatte er met niemand over. In zijn cultuur deed je dat gewoon niet. Hij had geleerd om ‘je privé verdriet privé te houden, het voor jezelf te houden als je wereld instort’.

Het dal van de zegen

De Franse kunstenaar Henri Matisse vond dat het werk dat hij in de laatste jaren van zijn leven maakte hem het best vertegenwoordigde. In die periode experimenteerde hij met een nieuwe stijl waarbij hij niet met verf werkte, maar met papier grote, kleurige werken maakte. Met die heldere afbeeldingen versierde hij de muren van zijn kamer. Voor hem was dat belangrijk omdat bij hem kanker was vastgesteld en hij vaak in bed moest blijven.