Auteurs

View All

Artikelen door Bill Crowder

Liefde voor kinderen

Thomas Barnardo begon in 1865 aan zijn medische opleiding in een Londens ziekenhuis. Zijn droom was om als zendingsarts in China te gaan werken. Maar al gauw zag Barnado hoe hoog de nood in zijn eigen voortuin was: de vele dakloze kinderen die op de straten van Londen leefden en stierven. Hij besloot iets aan die afschuwelijke situatie te doen. Barnardo begon diverse tehuizen voor berooide kinderen in de Londense wijk East End, waarmee hij zo’n 60.000 jongens en meisjes uit hun armoedige omstandigheden redde en hun mogelijk te vroege dood wist te voorkomen. De Engelse theoloog John Stott zei over hem: ‘Vandaag de dag zouden we hem de beschermheilige van de straatkinderen kunnen noemen.’

Levend gemaakt

Toen hij jong was, reisde mijn vader eens met wat vrienden naar een sportevenement in een andere stad, toen hun auto door de regen slipte en van de weg raakte. Door de botsing raakte een van zijn vrienden verlamd, een andere kwam bij het ongeluk om. Mijn vader werd dood verklaard en naar een mortuarium gebracht. Zijn ouders, die diep geschokt en erg verdrietig waren, kwamen om hem te identificeren. Mijn vader bleek echter in een diepe coma te liggen, waaruit hij later ook weer ontwaakte. Hun verdriet veranderde in opluchting en grote blijdschap.

Een klein vuur

Het was een zondagavond in september, en de meeste mensen te in Londen lagen te slapen, toen er in de bakkerij van Thomas Farriner aan de Pudding Lane een klein vuurtje uitbrak. Al snel verspreidden de vlammen zich van huis naar huis en was Londen één grote vuurzee. Deze gebeurtenis staat bekend als de grote brand van 1666. Meer dan zeventigduizend mensen hadden geen dak meer boven hun hoofd, door de brand die viervijfde van de stad in de as legde. Zo veel verwoesting door één klein vuurtje.

Een portret schilderen

De National Portrait Gallery in Londen biedt onderdak aan een schat aan schilderijen uit alle eeuwen, waaronder 166 portretten van Winston Churchill, 94 van William Shakespeare en 20 van George Washington. Vooral bij oudere schilderijen kun je je wel eens afvragen: zag deze persoon er werkelijk zo uit?

Vrije toegang

Een paar jaar geleden nodigde een vriend me uit om samen met hem als toeschouwer een professioneel golftoernooi bij te wonen. Voor mij was dat de eerste keer, en ik had er geen idee van wat ik moest verwachten. Toen we daar kwamen kreeg ik tot mijn verrassing allerlei geschenkjes, informatie en plattegronden van de golfbaan. Maar het allermooiste was dat we toegang kregen tot de VIP-tent achter de achttiende ‘green’, waar we gratis eten kregen en konden zitten. Tot die tent had ik in mijn eentje nooit toegang gekregen. Het was alleen dankzij mijn vriend dat ik daar zomaar mocht komen.

Morgen zien

Ik kan er erg van genieten om naar een blauwe, wolkenloze lucht te kijken. De lucht is een prachtig onderdeel van het meesterwerk van onze grote Schepper, aan ons gegeven om er plezier aan te beleven. Denk u eens in hoe piloten vaak van het uitzicht kunnen genieten. Ze gebruiken allerlei aanduidingen voor een lucht die perfect is om te vliegen, maar de mooiste is deze: ‘Je kunt morgen zelfs zien.’

Ik weet alles

Onze zoon en schoondochter hadden hulp nodig. Onze kleinzoon Cameron had last van bronchitis, en nu kwam er een longontsteking overheen. Hij moest direct naar het ziekenhuis gebracht worden. Dus vroegen ze aan ons of we hun andere zoon, Nathan van vijf, van school konden ophalen en mee naar huis nemen. Mijn vrouw Marlene en ik deden dat graag.

Een schat om te delen

In maart 1974 waren Chinese boeren bezig een put te graven, toen ze een verrassende ontdekking deden: begraven onder de droge aarde van Midden-China stond het Terracotta Leger; levensgrote beelden van terracotta die uit de derde eeuw voor Christus stamden. Deze wel heel bijzondere vondst leverde achtduizend soldaten, honderdvijftig cavalerie-paarden en honderddertig strijdwagens met nog eens vijfhonderdtwintig paarden op! Tegenwoordig is dit Terracotta leger een van de populairste toeristische attracties van China, met jaarlijks meer dan een miljoen bezoekers. Deze wonderbaarlijke schat lag eeuwenlang onder de grond verborgen, maar wordt nu met de hele wereld gedeeld.

De bron waaruit we voorzien worden

In augustus 2010 was de aandacht van de hele wereld gericht op een mijnschacht in de buurt van Copiapó in Chili. Drieëndertig mijnwerkers zaten vast in het donker op zo’n 700 meter onder de grond. Ze wisten totaal niet of er hulp zou komen. Na zeventien dagen wachten hoorden ze het geluid van boormachines. Reddingswerkers maakten een klein gat in het plafond van de mijnschacht, en daarna nog drie van die gaatjes, zodat er een schachtje ontstond waardoor ze water, voedsel en medicijnen konden laten zakken. De mijnwerkers waren afhankelijk van die schachtjes naar het aardoppervlak, waar de reddingswerkers alle voorraden hadden klaarliggen die ze nodig hadden om te overleven. Op de negenenzestigste dag trokken de reddingswerkers de laatste mijnwerker naar boven.

Wie is Hij volgens jou?

In een interview dat in 1929 in de Saturday Evening Post verscheen zei Albert Einstein: ‘Als kind kreeg ik onderwijs in zowel de Bijbel als de Talmoed. Ik ben Joods, maar ik ben ook zeer in de ban van de verlichte figuur van de Nazareeër [. . .]. Niemand kan de evangeliën lezen zonder de werkelijke aanwezigheid van Jezus te voelen. In elk woord is zijn persoonlijkheid voelbaar. Er is geen mythe die vol is van een dergelijk leven.’

Een nieuw doel

De negentiende-eeuwse kleermaker Jacob David had een probleem. Het was tijdens het hoogtepunt van de goudkoorts in Amerika, en de broeken van de goudzoekers en mijnwerkers bleven verslijten. Maar hij bedacht er iets op. Hij ging naar de plaatselijke textielgroothandel van ene Levi Strauss, kocht een partij zeildoek en begon van het zware, stevige materiaal broeken te maken. De blue jeans was geboren. Tegenwoordig is de spijkerbroek (zoals die van Levi’s) een van de populairste kledingstukken van de hele wereld, en dat allemaal omdat iemand bedacht om zeildoek voor een nieuw doel te gebruiken.

De reis

Ik ben opgegroeid in de opstandige jaren zestig en heb toen een tijd de religie de rug toegekeerd. Heel mijn leven was ik al naar de kerk gegaan, maar ik kwam pas tot geloof toen ik begin twintig was en een afschuwelijk ongeluk meemaakte. Sindsdien vertel ik iedereen die het horen wil over Jezus’ liefde voor ons. En dat is een hele reis geweest.

Related Topics

> Ons Dagelijks Brood

Oneindige schoonheid

Ik geniet er altijd zeer van om over de Grand Canyon uit te kijken. Elke keer dat ik bovenaan de rand ervan sta, zie ik weer adembenemende nieuwe penseelstreken van Gods kunstwerk.

Yes, we can!

Ik schrok op van een hard krakend en tikkend geluid. Meteen wist ik wat er aan de hand was, en ik rende naar de keuken. Ik had niet goed nagedacht en het koffie-apparaat aangezet zonder dat er water in zat. Ik trok de stekker eruit en trok de kan aan het handvat uit het apparaat. Daarna voelde ik aan de bodem van de kan om te zien of hij niet te heet was om hem op het aanrecht te zetten. Het gevolg was dat ik mijn vingertoppen flink verbrandde.

Wat stenen kunnen zeggen

Vele eeuwen van oorlog en verwoesting hebben ervoor gezorgd dat de moderne stad Jeruzalem letterlijk op zijn eigen puinhopen gebouwd is. Tijdens een familiebezoek liepen we over de Via Dolorosa (de ‘weg der smarten’), de route waarvan de traditie zegt dat Jezus die op weg naar zijn kruis gelopen is. Het was een hete dag, daarom hielden we pauze in de koele gewelven onder het Klooster van de Zusters van Sion. Daar werd ik getroffen door oud plaveisel dat tijdens een recente verbouwing opgegraven was. Het bestond uit stenen waarin spellen gegraveerd waren die de Romeinse soldaten speelden wanneer ze niks te doen hadden.