Auteurs

View All

Artikelen door David McCasland

Niets blijft verborgen

In 2015 zag een publicatie van een internationaal onderzoeksinstituut het licht, waarin gesteld werd dat er wereldwijd 245 miljoen bewakingscamera’s zijn, en dat dit aantal jaarlijks met 15% groeit. Daarnaast slaan miljoenen mensen met een smartphone elke dag allerlei beelden op, van verjaardagsfeestjes tot bankovervallen. Of je de toegenomen veiligheid nu toejuicht of de verminderde privacy betreurt, we leven in een wereld waar overal camera’s zijn.

Het perfecte cadeau

In sommige delen van de wereld zijn de weken na Kerst de tijd van het jaar waarin winkeliers het drukst zijn met alle spullen die de mensen gekregen hebben, maar die ze willen ruilen voor iets dat ze nog liever willen. Maar kent u ook van die mensen die altijd het perfecte cadeau lijken te kunnen vinden? Bijzonder hoe ze precies weten wat voor de ander waardevol is en wat op dat moment het goede geschenk is. Hoe duur iets is heeft daar niks mee te maken. Wel dat je goed naar de ander luistert en persoonlijke belangstelling hebt voor wat iemand belangrijk vindt en waarvan hij of zij geniet.

Vreugde voor iedereen

Op de laatste dag van een conferentie voor christelijke uitgevers in Singapore kwamen 280 deelnemers uit 50 landen samen op een terras bij een hotel voor een groepsfoto. Vanaf een balkon op de tweede verdieping maakte de fotograaf vanuit allerlei verschillende hoeken een hele serie foto’s. Ten slotte riep hij: ‘We zijn klaar!’ Een stem uit de groep riep opgelucht: ‘Nou, Joy to the world!’ waarop iemand anders meteen antwoordde door te zingen ‘The Lord is come’. Andere stemmen vielen in en al gauw zong de hele groep dat bekende kerstlied. Het klonk prachtig en harmonieus. Het was een ontroerende uiting van eenheid en vreugde die ik niet snel weer zal vergeten.

Kerst in gevangenschap

Martin Niemöller, een bekende Duitse predikant, bracht bijna acht jaar van zijn leven door in concentratiekampen van de nazi’s omdat hij zich openlijk tegen Hitler verzette. Op kerstavond 1944 sprak Niemöller tot zijn medegevangenen deze woorden van hoop: ‘Lieve vrienden, laten we deze Kerst [. . .] in het kindje van Betlehem Hem zoeken die tot ons gekomen is om alles dat ons terneerdrukt samen met ons te dragen [. . .]. God zelf heeft een brug tussen zichzelf ons gebouwd! Een dageraad die van boven komt is naar ons toegekomen.’

Goed nieuws

Via internet, tv, radio en mobiele apparaten worden we met het wereldnieuws gebombardeerd. Het meeste daarvan gaat over alles wat er mis is: misdaad, terrorisme, oorlogen, economische problemen. Maar af en toe zit er opeens goed nieuws tussen alle duisternis, triestigheid en wanhoop. Een verhaal over iemand die iets voor een ander doet, een medische doorbraak, een stap naar vrede op plaatsen die door de oorlog getekend zijn.

De gave van het bemoedigen

Een oud liedje van Merle Haggard heeft als titel ‘If we make it through December’. Dat is het verhaal van een man die zijn baan op de fabriek is kwijtgeraakt, en geen rooie stuiver heeft om voor zijn dochtertje een kerstcadeau te kopen. December heet wel ‘de meest blijde maand van het jaar’, maar het leven van deze man lijkt vooral koud en donker.

Blik vanuit de ruimte

‘Mijn kijk op de aarde is enorm veranderd toen ik voor het eerst in de ruimte was,’ vertelt astronaut Charles Frank Bolden Jr. Vanuit de Space Shuttle op ruim 600 kilometer boven de aarde leek alles vredig en mooi. Maar achteraf herinnerde Bolden zich dat hij over het Midden-Oosten vloog en ‘met beide benen weer op de grond landde’ toen hij dacht aan de doorlopende conflicten die daar aan de gang waren. Tijdens een interview met filmproducer Jared Leto sprak Bolden erover als een moment waarop hij de aarde zag en besefte hoe die zou moeten zijn, waarna hij de uitdaging ervoer om zijn uiterste best te doen om de aarde beter te maken.

Unsend

Hebt u wel eens een e-mail verstuurd, waarna u plotseling besefte dat u hem naar de verkeerde persoon gezonden had, of dat hij onnodig kwetsende dingen bevatte? Was er maar een knop waarmee je hem kon terughalen. Tegenwoordig is die er trouwens: de unsend-knop. Verschillende bedrijven bieden de mogelijkheid dat het even duurt voordat een e-mail je computer verlaat, en tot dat zover is kun je hem terughalen. Maar daarna is hij weg en lijkt hij op een gesproken woord dat nooit meer terug te draaien is. Zo’n ‘terughaalknop’ is dan ook niet echt een oplossing. Veel belangrijker is het om goed te letten op wat je zegt en schrijft.

De twaalfde man

In het American football-stadion van de Texas A&M universiteit hangt een groot bord waarop staat Home of the 12th man: ‘thuisbasis van de twaalfde man’. Per team staan er elf spelers op het veld, en de ‘twaalfde man’ bestaat uit de duizenden studenten die de hele wedstrijd door op de tribunes staan om hun ploeg aan te moedigen. Deze traditie gaat terug op een gebeurtenis in 1922, toen de coach een student die toekeek vroeg om zich om te kleden en klaar te staan om een gewonde speler te vervangen. Hoewel hij toen uiteindelijk het veld niet op hoefde, betekende het feit dat hij aan de zijlijn klaarstond een grote bemoediging voor het team.

Leiden in liefde

In een boek over geestelijk leiderschap benadrukt de Nieuw-Zeelandse zendingsman J. Oswald Sanders de in zijn ogen belangrijke eigenschappen van tact en diplomatie. ‘In de combinatie van die twee woorden,’ schrijft Sanders, ‘komt de gedachte naar voren van de vaardigheid om tegengestelde gezichtspunten met elkaar te verzoenen zonder de partijen voor het hoofd te stoten en zonder de principiële uitgangspunten af te zwakken.’

De biddende patiënt

In het in memoriam voor Alan Nanninga, een man bij ons uit de stad, werd de overledene omschreven als ‘bovenal een toegewijd getuige van Christus’. Na een beschrijving van zijn gezinsleven en carrière, ging het artikel in op de periode van bijna tien jaar waarin zijn gezondheid achteruit ging. ‘Zijn vele verblijven in het ziekenhuis [. . .] leverden hem de eretitel “de biddende patiënt” op, omdat hij altijd voor zijn mede-patiënten bad. Hij was zo iemand die ook als hij het zelf zwaar had het toch op kon brengen om voor de mensen in nood om hem heen te bidden.’

Met een oprecht hart

In veel culturen is het een geaccepteerd gebruik om op persoonlijk verdriet of een grote nationale ramp te reageren met luid geween, gejammer en het scheuren van kleren. Ook voor het oudtestamentische volk van Israël was een soortgelijke uitwendige uitdrukking van diepe rouw en berouw gebruikelijk, als het erover treurde dat het zich van de Heer had afgewend.

Related Topics

> Ons Dagelijks Brood

Lange schaduwen

Een jaar of wat geleden logeerde ik met mijn vrouw in een rustieke bed and breakfast in de afgelegen Yorkshire Dales in Engeland. We waren daar met vier Britse echtparen die we daarvoor niet kenden. Toen we na het avondeten samen koffie dronken in de zitkamer, kwam het gesprek al snel terecht bij de vraag ‘wat doe je voor werk?’ In die tijd werkte ik als voorzitter van het Moody Bible Institute, een bijbelschool in Chicago, maar ik ging ervan uit dat niemand dat kende of wist wie de stichter, D. L. Moody, was. Maar toen ik de naam van de school noemde, reageerden ze tot mijn verrassing meteen met: ‘Van Moody en Sankey . . . die Moody?’ Een van de gasten zei: ‘Thuis hebben we nog een liedbundel van Sankye, en we zingen daar vaak uit, samen rond de piano.’ Ik stond versteld. Het was meer dan 120 jaar geleden dat de evangelist Dwight Moody en zijn muzikant Ira Sankey bijeenkomsten op de Britse eilanden hadden gehouden. En nu bleek dat ze nog niet vergeten waren!

Leven vinden

De woorden van Ravi’s vader raakten hem diep. ‘Je bent een totale mislukking. Je bent een schande voor de familie.’ Vergeleken met zijn getalenteerde broers en zussen, werd Ravi als een waardeloze nietsnut gezien. Hij probeerde als sportman succes te hebben, en dat lukte ook wel, maar toch voelde hij zich nog een loser. Wat moet er van me worden, vroeg hij zich af. Kan ik dan helemaal niets? Is er een manier om uit het leven te stappen, liefst zonder pijn? Dit soort gedachten spookten door zijn hoofd, maar hij praatte er met niemand over. In zijn cultuur deed je dat gewoon niet. Hij had geleerd om ‘je privé verdriet privé te houden, het voor jezelf te houden als je wereld instort’.

Het dal van de zegen

De Franse kunstenaar Henri Matisse vond dat het werk dat hij in de laatste jaren van zijn leven maakte hem het best vertegenwoordigde. In die periode experimenteerde hij met een nieuwe stijl waarbij hij niet met verf werkte, maar met papier grote, kleurige werken maakte. Met die heldere afbeeldingen versierde hij de muren van zijn kamer. Voor hem was dat belangrijk omdat bij hem kanker was vastgesteld en hij vaak in bed moest blijven.