Auteurs

View All

Artikelen door David C. McCasland

Helikoptertjes

Toen onze kinderen jong waren, vonden ze het geweldig om te proberen de ‘helikoptertjes’ te vangen, de zaadjes die uit de witte esdoorn van onze buren vielen. Elk zaadje lijkt op een vleugel of helikopterwiek, en in het late voorjaar vallen ze draaiend naar de grond. Het doel van de zaadjes is niet om te vliegen, maar om naar de grond te vallen en een boom te worden.

Hoeveel te meer

Midden in de Eerste Wereldoorlog, in oktober 1915, kwam Oswald Chambers aan in kamp Zeitoun, een militair trainingscentrum in de buurt van Cairo in Egypte. Daar zou hij namens de YMCA als aalmoezenier voor de soldaten van het Britse Gemenebest aan de slag gaan. Toen hij op een doordeweekse dag een avonddienst aankondigde, kwamen vierhonderd mannen samen in de grote YMCA-hut om naar Chambers te luisteren. Hij zou spreken over de vraag ‘Wat is het nut van bidden?’ Toen hij later persoonlijke in gesprek raakte met mannen die midden in de oorlog God probeerden te vinden, haalde Chambers geregeld de tekst uit Lucas 11:13 aan: ‘Als jullie dus, ook al zijn jullie slecht, je kinderen al goede gaven schenken, hoeveel te meer zal de Vader in de hemel dan niet de heilige Geest geven aan wie hem erom vragen.’

Ontrafelen van de mysteries

Ik beleef altijd veel plezier aan de gevatheid en het inzicht van de maker van Peanuts, Charles Schulz. Een van mijn favoriete cartoons van zijn hand kwam ik tegen in een boek over jongeren in de kerk. Er staat een jongeman op die een bijbel vasthoudt en over de telefoon tegen een vriend zegt: ‘Ik geloof dat ik een van de eerste stappen naar het ontrafelen van de mysteries van het Oude Testament gezet heb . . . ik ben begonnen het te lezen!’

Wat stenen kunnen zeggen

Vele eeuwen van oorlog en verwoesting hebben ervoor gezorgd dat de moderne stad Jeruzalem letterlijk op zijn eigen puinhopen gebouwd is. Tijdens een familiebezoek liepen we over de Via Dolorosa (de ‘weg der smarten’), de route waarvan de traditie zegt dat Jezus die op weg naar zijn kruis gelopen is. Het was een hete dag, daarom hielden we pauze in de koele gewelven onder het Klooster van de Zusters van Sion. Daar werd ik getroffen door oud plaveisel dat tijdens een recente verbouwing opgegraven was. Het bestond uit stenen waarin spellen gegraveerd waren die de Romeinse soldaten speelden wanneer ze niks te doen hadden.

Wakker worden!

Ik heb een periode gekend waarin ik veel moest reizen en iedere nacht in een andere stad sliep. Dan zorgde ik er altijd voor dat de wekservice me op tijd wakker zou maken. Naast een eigen wekkertje had ik altijd het gerinkel van een telefoon nodig om op tijd wakker te worden.

Onderbrekingen van boven

Deskundigen zijn het erover eens dat er elke dag een onthutsende hoeveelheid tijd opgaat aan onderbrekingen. Thuis of op het werk, een belletje of een onverwacht bezoekje kan je gemakkelijk afleiden van wat voor jouw gevoel je hoofdbezigheid op dat moment is.

Kleren voor elke weersomstandigheid

Toen ik het prijskaartje van een winterjas afhaalde die ik zojuist gekocht had, moest ik glimlachen toen ik las wat er op de achterkant stond: ‘WAARSCHUWING: dit vernieuwende product zal ervoor zorgen dat u naar buiten wilt gaan en niet meer terug naar binnen wil.’ Wanneer je je goed aankleedt voor een bepaald klimaat, kun je zelfs in zware en veranderlijke weersomstandigheden in leven blijven.

Let op de dirigent

De wereldberoemende violist Joshua Bell heeft een bijzondere manier om zijn kamerorkest te dirigeren, de uit vierenveertig leden bestaande Academy of St. Martin in the Fields. Hij gebruikt geen dirigeerstokje, maar leidt het orkest terwijl hij met de andere violisten op zijn Stradivarius speelt. In een radioprogramma zei Bell: ‘Ook onder het spelen kan ik hen allerlei aanwijzingen en tekens geven. Waarschijnlijk zijn zij de enigen die ze begrijpen. Ze weten wat elke beweging van mijn viool betekent, of wanneer ik een wenkbrauw optrek, of wanneer ik op een bepaalde manier over mijn snaren strijk. Ze weten precies welk geluid ik van het hele orkest wil horen.’

Blijf nog even hangen

Toen we met de tienergroep over de filmreeks van The Lord of the Rings spraken, vertelde een van de jongeren dat hij liever een boek leest dan een film kijkt. Toen hem gevraagd werd waarom dat zo was, vertelde hij: ‘Met een boek kun je zo lang op één plek blijven als je maar wilt.’ Er is zeker iets te zeggen voor de kracht dat je in een boek of verhaal blijft hangen. Dat geldt al helemaal voor de verhalen in de bijbel.

Rouwen als dienstbetoon

In 2002 werd ik door een gemeentelid uitgenodigd voor een workshop rouwverwerking, die in onze kerk gegeven zou worden. Een paar maanden eerder waren mijn zus Martha en haar man Jim bij een verkeersongeluk om het leven gekomen. Met de nodige tegenzin stemde ik ermee in om de eerste bijeenkomst bij te wonen, al was ik vast van plan om het bij één keer te laten. Maar tot mijn verrassing kwam ik in een uiterst zorgzame groep terecht, met allemaal mensen die een zwaar verlies te verwerken hadden gekregen en met elkaar en met God probeerden dat te verwerken. Daarna miste ik geen week en groeide ik langzaam maar zeker in aanvaarding en rust door het verdriet dat we als groep met elkaar deelden.

Wees eens stil

‘In de laatste vijf jaar hebben we meer informatie voortgebracht dan in de hele geschiedenis ervoor, en het komt voortdurend allemaal op ons af,’ schrijf Daniel Levitin (in The Organized Mind: Thinking Straight in the Age of Information Overload, in het Nederlands vertaald als Een opgeruimde geest. Omgaan met de stortvloed aan informatie die dagelijks op je afkomt). ‘In zekere zin,’ meent Levitin, ‘zijn we verslaafd geworden aan hyperstimulatie.’ De doorlopende stortvloed aan nieuws en kennis kan je denken volledig overheersen. In de huidige wereld waarin je constant vanuit de media gebombardeerd wordt , wordt het steeds moeilijker om de tijd te vinden om stil te zijn, na te denken en te bidden.

Voor iedereen

In de huidige cultuur die zo door beroemdheid geobsedeerd is, hoeft het je niet te verbazen dat bedrijven ‘beroemdheden als producten in de markt zetten [. . .] waarbij zij hun persoonlijke tijd en aandacht kunnen verkopen’. In een artikel in The New Yorker schreef Vauhini Vara dat je voor $15.000 een persoonlijke ontmoeting met de zangeres Shakira kon krijgen, en voor $12.000 een lunch voor twaalf personen, op zijn eigen landgoed verzorgd door de bekende kok Michael Chiarello.