Auteurs

View All

Artikelen door David McCasland

Hardlopen en uitrusten

De kop boven het artikel trok mijn aandacht: ‘Rustdagen belangrijk voor hardlopers’. In dit artikel benadrukte Tommy Manning, oud-lid van het ‘U.S. Mountain Running Team’, een principe dat fanatieke atleten wel eens negeren: na een forse fysieke inspanning heeft het lichaam een periode van rust nodig om zich te herstellen. ‘Fysiologisch gezien vinden de aanpassingen die zich als gevolg van training voordoen, alleen tijdens het rusten plaats,’ schreef Manning. ‘Dat betekent dat rust net zo belangrijk is als oefening.’

Na u!

Er zijn culturen waarin men van een jonger persoon verwacht dat hij een ouder iemand voor laat gaan, als ze ergens naar binnen lopen. In andere is het belangrijk dat de hoogstgeplaatste persoon eerst gaat. Uit welke traditie je ook komt, er zijn altijd wel momenten waarop je het moeilijk vindt om iemand anders eerst te laten kiezen, zeker als het om belangrijke dingen gaat en jij rechtens voor zou mogen gaan.

Mayday!

Een andere versie van het internationale ‘SOS’-teken voor noodgevallen is ‘Mayday’. Dit wordt altijd drie keer achter elkaar uitgezonden (‘Mayday-Mayday-Mayday’), zodat duidelijk is dat het om een levensbedreigende noodsituatie gaat. Het woord is in 1923 bedacht door Frederick Stanley Mockford, die toen aan het hoofd van de radiobedieners van het vliegveld van Croydon in Londen stond. Vanaf dat vliegveld, dat tegenwoordig gesloten is, werd veel op Le Bourget bij Parijs gevlogen. Volgens het Britse Nationale Maritieme Museum baseerde Mockford ‘Mayday’ op het Franse woord m’aidez, wat ‘help mij’ betekent.

Als een van ons

Bij de herdenkingsdienst van Charles Schulz (1922-2000), de bedenker van de bekende Peanuts-stripjes, vertelde zijn vriend en collega-cartoonist Cathy Guisewite over de medemenselijkheid en het mededogen van de overleden striptekenaar. ‘Hij schonk de hele wereld figuurtjes die precies wisten hoe wij ons allemaal voelden, die ons het gevoel gaven dat we nooit alleen waren. En toen gaf hij ons zichzelf als cartoonist, en gaf ons het gevoel dat we nooit alleen waren [. . .]. Hij bemoedigde ons. Hij leed met ons mee. Hij gaf ons het gevoel dat hij precies als ons was.’

Man uit één stuk

Kaleb was een echte ‘man uit één stuk’. Samen met Jozua hoorde hij bij het twaalfkoppige verkenningsteam dat eropuit gestuurd werd om het beloofde land te onderzoeken, en dat aan Mozes en het volk rapporteerde wat ze gezien hadden. Kaleb zei: ‘We kunnen zonder problemen optrekken en het land in bezit nemen. We kunnen dat volk makkelijk aan’ (Num. 13:30). Maar tien van zijn teamleden vonden dat ze onmogelijk konden slagen. Ondanks al Gods beloften, zagen zij alleen maar beren en leeuwen op de weg (vers 31-33).

Het virale evangelie

Bij een project genaamd ‘Viral Texts’ van een universiteit in Boston wordt onderzocht hoe geprinte teksten in de negentiende eeuw zich door middel van kranten, hét sociale medium van die tijd, verspreidden. In de tijd vanaf de industriële revolutie vond men dat een artikel ‘viraal’ was, als het meer dan vijftig keer herdrukt was. In een artikel in de Smithsonian merkte Britt Peterson op dat een nieuwsbericht over een aantal volgelingen van Jezus die om hun geloof terechtgesteld waren in minsten honderdtien verschillende uitgaven was verschenen.

Genie van de vuilnishoop

Noah Purifoy begon zijn carrière als assemblage-kunstenaar toen hij aan de slag ging met drie ton rommel die overbleef nadat de rellen van 1965 in de wijk Watts in Los Angeles overgedreven waren. Van kapotte fietswielen en bowlingballen tot weggegooide banden en beschadigde tv’s (allerhande dingen die niet meer bruikbaar waren) maakte hij met een aantal collega’s kunstwerken die een krachtige stelling vormden over mensen die in de moderne samenleving als ‘vuilnis’ behandeld worden. Door een verslaggever werd Purifoy als het ‘genie van de vuilnishoop’ getypeerd.

Geeft het vreugde?

Van het boek dat een jonge Japanse over opruimen en organiseren schreef, zijn wereldwijd twee miljoen exemplaren verkocht. De kern van Marie Kondo’s boodschap is dat je afstand doet van dingen in je huis en in de kast die je niet nodig hebt, dingen die alleen maar ballast vormen. ‘Bekijk elk ding,’ schrijft ze, ‘en stel jezelf de vraag: “Geeft het me vreugde?”’ Als het antwoord ‘ja’ is, houd het dan. Als het antwoord ‘nee’ is, geef het dan weg.

Zijn nooit aflatende zorg

Toen onze jongste dochter laatst een vlucht van München naar Barcelona maakte, ging ik naar een website waarop je vluchten kunt volgen. Ik wilde een beetje in de gaten houden hoe haar reis vorderde. Nadat ik haar vluchtnummer had ingetoetst, zag ik op mijn scherm dat ze Oostenrijk al gepasseerd was en boven Italië vloog. Vanaf daar zou haar vliegtuig ten zuiden van de Franse Rivièra de Middellandse Zee oversteken. De verwachting was dat het precies op tijd in Spanje zou aankomen. Het enige was ik niet wist, zo leek het, was wat de stewardessen als lunch opdienden!

Herbouwen

Toen Edward Klee na lange tijd weer in Berlijn kwam, was de stad zoals hij zich die herinnerde (en waarvan hij gehouden had) er niet meer. De stad was totaal veranderd, net als hijzelf trouwens. In het tijdschrift Hemispheres zei Klee: ‘Als je terugkeert naar een stad waarvan je eens hield kan het dubbeltje twee kanten op vallen. Het kan een grote teleurstelling opleveren.’ Teruggaan naar plekken uit je verleden kan een gevoel van weemoed en verlies geven. Je bent zelf veranderd, en ook de plek die eens zo belangrijk voor je was, is niet meer wat hij was.

Niet tevergeefs

Van een financieel adviseur die ik ken, hoorde ik een goede omschrijving van hoe het is om geld te investeren: ‘Hoop op het beste en wees voorbereid op het slechtste.’ Er zijn maar weinig beslissingen in ons leven die we moeten nemen, waarvan de afloop voor honderd procent zeker is. Toch is er één weg die we kunnen gaan, waarvan het einde al vast staat en waarvoor de inspanning nooit tevergeefs zal zijn, wat er ook gebeurt.

Niets blijft verborgen

In 2015 zag een publicatie van een internationaal onderzoeksinstituut het licht, waarin gesteld werd dat er wereldwijd 245 miljoen bewakingscamera’s zijn, en dat dit aantal jaarlijks met 15% groeit. Daarnaast slaan miljoenen mensen met een smartphone elke dag allerlei beelden op, van verjaardagsfeestjes tot bankovervallen. Of je de toegenomen veiligheid nu toejuicht of de verminderde privacy betreurt, we leven in een wereld waar overal camera’s zijn.

Related Topics

> Ons Dagelijks Brood

Leven en dood

Ik zal nooit het moment vergeten waarop ik bij het bed van de broer van mijn vriendin zat toen hij stierf; het was alsof iets buitengewoons even in het gewone leven doordrong. Met ons drieën zaten we rustig te praten toen we beseften dat Richard opeens moeilijker ademhaalde. We gingen om hem heen staan en keken toe, wachtten en baden. Toen hij zijn laatste adem uitblies, voelde het als een heilig moment. Overal om ons heen voelden we de aanwezigheid van God, terwijl het verdriet om een geweldige man van in de veertig die juist op dat moment overleed, door ons heen ging.

De vuurproef

In de afgelopen winter bezocht ik een museum voor natuurhistorie in Colorado, waar ik een aantal bijzondere feiten over de esp geleerd heb. Uit één enkel zaadje kan een heel bosje slanke espen met witte bast groeien. Samen hebben ze één wortelsysteem. Zo’n wortelsysteem kan duizenden jaren blijven bestaan zonder dat er bomen uit groeien. Het slaapt onder de grond en wacht tot een bosbrand, overstroming of lawine in het overschaduwde bos ruimte voor hem vrijmaakt. Als een of andere natuurramp de bodem schoongeveegd heeft, dan kunnen de wortels van de esp eindelijk de zon voelen. De wortels sturen jonge scheuten naar boven, die tot bomen uitgroeien.

Goede vrucht dragen

Het uitzicht dat ik van achter mijn vliegtuigraampje had, was geweldig: een smalle strook rijpende tarwevelden en boomgaarden die zich tussen twee kale bergen door slingerde. Midden door het dal liep een rivier. Water dat leven gaf, zonder welk er geen vrucht zou zijn.