Auteurs

View All

Artikelen door David Roper

Willekeurige daden van barmhartigheid

Er wordt wel beweerd dat de Amerikaanse schrijfster Anne Herbert in 1982 op een placemat in een restaurant het volgende zinnetje geschreven heeft: ‘Pleeg willekeurige daden van barmhartigheid en dwaze daden van schoonheid.’ Hoe dat zij, in ieder geval is het een gedachte die in film en literatuur gepopulariseerd is en in Amerika een soort vaste uitdrukking geworden is.

Een kort slaapje

Henry Durbanville, een Schotse predikant uit een andere tijd, vertelde een verhaal over een oudere vrouw in zijn gemeente die op een afgelegen plek in Schotland woonde. Ze wilde graag een keer naar de stad, naar Edinburgh, maar durfde de reis niet goed aan vanwege de lange, donkere tunnel waar de trein doorheen moest om daar te komen.

Onophoudelijke vriendelijkheid

Als kind verslond ik de boeken uit de serie Land of Oz van L. Frank Baum. Laatst kwam ik een exemplaar van het deel Rinkitink in Oz tegen met alle originele afbeeldingen. Ik moest weer lachen om de capriolen van de onverstoorbare, goedgeluimde Koning Rinkitink met zijn nuchterheid en goede hart. De jonge Prins Inga beschreef hem het beste: ‘Zijn hart is vriendelijk en zachtmoedig, en dat is veel beter dan wijsheid.’

De Rode Pluim

Een paar jaar geleden kwam ik in een werk uit de derde eeuw na Christus een passage over vistechniek tegen die ik u niet wil onthouden. In zijn in het Grieks geschreven werk Over de aard van de dieren noteerde de Romeinse auteur Aelianus het volgende: ‘Tussen Boroca en Tessalonika loopt een rivier die de Astracus heet, waarin vissen met een gevlekte huid zitten [forellen].’ Vervolgens beschreef hij hoe de plaatselijke bewoners te werk gingen om deze vissen te vangen, namelijk met ‘een strik voor de vissen. Ze bevestigden wat karmozijnrode wol aan een haak, met twee veren eraan. Dan gooiden ze strik, de vis wordt aangetrokken door de kleur en komt naar boven in de hoop op een lekker hapje.’

Een moeilijke berg

Hoog in de bergen die ten noorden van onze stad liggen, bevindt zich een bevroren meer. De route naar dat meer gaat omhoog langs een steile, kale bergrug bezaaid met stenen en rotsblokken. Het is zeker geen gemakkelijke klim.

Herinneringen

Numeri 33 is zo’n hoofdstuk van de Bijbel waar je snel doorheen leest zonder lang bij de inhoud stil te staan. Het lijkt weinig meer te bevatten dan een lange opsomming van plaatsen waar Israël de tenten opsloeg tijdens hun tocht van Rameses in Egypte naar de vlakte van Moab. Toch moet het wel belangrijker zijn dan het op het eerste gezicht lijkt. Het is het enige gedeelte van het boek Numeri dat begint met de woorden ‘op bevel van de HEER heeft Mozes de plaatsen [. . .] genoteerd’ (vers 2).

Deze gave

Een jaar of wat geleden schreef ik een essay over mijn verzameling wandelstokken. Daarbij kwam ook de gedachte in me op dat ik misschien eens promotie zou maken en een looprek nodig zou kunnen hebben. En nu is die tijd inderdaad gekomen. Vanwege een combinatie van problemen aan mijn rug en mijn zenuwen beweeg ik mij tegenwoordig voort met een driewielige rollator. Echt wandelen gaat niet meer, ook kan ik niet meer vissen. Veel dingen die ik heel mijn leven lang graag deed, kunnen nu niet meer.

De schoonheid van de natuur

Het boek Desert Solitaire van Edward Abbey is het verhaal van de zomers die hij als parkwachter doorbracht in het Arches National Park in Utah. Alleen om Abbeys klare taal en levendige beschrijvingen van dit deel van de Verenigde Staten is het boek al de moeite van het lezen waard.

Hoe je een eend uitsnijdt

Samen met mijn vrouw Carolyn bezocht ik in 1995 Phipps Festus Bourne in zijn atelier in Virginia in de VS. Bourne, die in 2002 overleed, was een meester-houtbewerker wiens werken zeer nauwkeurige kopieën van de werkelijkheid voorstellen. ‘Het is simpel om een eend uit hout te snijden,’ vertelde hij. ‘Je neemt gewoon een stuk hout, houdt het beeld van een eend in gedachten en snijdt alles weg dat er niet op lijkt.’

Reuzen in het land

Nadat ze twee jaar lang bij de berg Sinai gelegerd waren geweest, stond het volk Israël op het punt om het land Kanaän binnen te trekken, het land dat God hun beloofd had. De Heer gaf hun de opdracht om er twaalf verspieders op uit te sturen om het land en de mensen die er leefden te onderzoeken. Toen de verspieders zagen hoe sterk de Kanaänieten waren en hoe groot hun steden waren, zeiden tien van hen: ‘Dat kunnen we niet!’ Twee zeiden: ‘We kunnen het wel!’

Versterk je hart

De sportschool waar ik jarenlang naar toe ging om mijn oefeningen te doen sloot afgelopen maand de deuren, zodat ik een nieuwe moest zoeken. De oude plek was een warme vriendelijke ruimte waar veel mensen kwamen die onder het sporten graag een praatje maakten. Het ging er vrij relaxed aan toe. Mijn nieuwe sportschool is een veel serieuzere aangelegenheid, vol mannen en vrouwen die er vooral op uit zijn om hun lichaam sterker te maken. Ik zie hoe ze zweten en hun best doen. Hun lichaam ziet er sterk uit, maar soms vraag ik me af of hun hart ook door genade gesterkt wordt.

Hoo-ah!

Hoo-ah’ (spreek uit ‘hóe-aa’) is een kreet die in het Amerikaanse leger veel gebruikt wordt, een soort keelklank waarmee de troepen aangeven dat ze het ergens mee eens zijn. De exacte oorsprong ervan is onbekend, maar sommigen beweren dat het van een oud acroniem ‘HUA’ komt: ‘Heard, understood and acknowledged’ (gehoord, begrepen en erkend). Hoe dan ook, ik hoorde het voor het eerst toen ik mijn militaire basistraining kreeg.

Related Topics

> Ons Dagelijks Brood

Lange schaduwen

Een jaar of wat geleden logeerde ik met mijn vrouw in een rustieke bed and breakfast in de afgelegen Yorkshire Dales in Engeland. We waren daar met vier Britse echtparen die we daarvoor niet kenden. Toen we na het avondeten samen koffie dronken in de zitkamer, kwam het gesprek al snel terecht bij de vraag ‘wat doe je voor werk?’ In die tijd werkte ik als voorzitter van het Moody Bible Institute, een bijbelschool in Chicago, maar ik ging ervan uit dat niemand dat kende of wist wie de stichter, D. L. Moody, was. Maar toen ik de naam van de school noemde, reageerden ze tot mijn verrassing meteen met: ‘Van Moody en Sankey . . . die Moody?’ Een van de gasten zei: ‘Thuis hebben we nog een liedbundel van Sankye, en we zingen daar vaak uit, samen rond de piano.’ Ik stond versteld. Het was meer dan 120 jaar geleden dat de evangelist Dwight Moody en zijn muzikant Ira Sankey bijeenkomsten op de Britse eilanden hadden gehouden. En nu bleek dat ze nog niet vergeten waren!

Leven vinden

De woorden van Ravi’s vader raakten hem diep. ‘Je bent een totale mislukking. Je bent een schande voor de familie.’ Vergeleken met zijn getalenteerde broers en zussen, werd Ravi als een waardeloze nietsnut gezien. Hij probeerde als sportman succes te hebben, en dat lukte ook wel, maar toch voelde hij zich nog een loser. Wat moet er van me worden, vroeg hij zich af. Kan ik dan helemaal niets? Is er een manier om uit het leven te stappen, liefst zonder pijn? Dit soort gedachten spookten door zijn hoofd, maar hij praatte er met niemand over. In zijn cultuur deed je dat gewoon niet. Hij had geleerd om ‘je privé verdriet privé te houden, het voor jezelf te houden als je wereld instort’.

Het dal van de zegen

De Franse kunstenaar Henri Matisse vond dat het werk dat hij in de laatste jaren van zijn leven maakte hem het best vertegenwoordigde. In die periode experimenteerde hij met een nieuwe stijl waarbij hij niet met verf werkte, maar met papier grote, kleurige werken maakte. Met die heldere afbeeldingen versierde hij de muren van zijn kamer. Voor hem was dat belangrijk omdat bij hem kanker was vastgesteld en hij vaak in bed moest blijven.