Auteurs

View All

Artikelen door Jennifer Benson Schuldt

Het dal van de zegen

De Franse kunstenaar Henri Matisse vond dat het werk dat hij in de laatste jaren van zijn leven maakte hem het best vertegenwoordigde. In die periode experimenteerde hij met een nieuwe stijl waarbij hij niet met verf werkte, maar met papier grote, kleurige werken maakte. Met die heldere afbeeldingen versierde hij de muren van zijn kamer. Voor hem was dat belangrijk omdat bij hem kanker was vastgesteld en hij vaak in bed moest blijven.

Niet wat het lijkt

Don is een bordercollie en woont op een boerderij in het Schotse South Lanarkshire. Op een dag ging hij met zijn baasje Tom erop uit die bij een aantal dieren wilde kijken hoe het met ze ging. Ze reden samen in een klein vrachtwagentje zoals je die vaker op boerderijen ziet. Toen ze op hun bestemming waren aangekomen, stapte Tom uit, maar vergat hij de wagen op de handrem te zetten. Don was inmiddels op de chauffeursstoel gaan zitten, toen het voertuig van de helling begon af te rollen. Hij reed dwars over een drukke tweebaansweg heen voordat hij stopte. Voor de bestuurders die op de weg reden, moet het geleken hebben dat de hond het vrachtwagentje bestuurde! De dingen zijn niet altijd wat ze lijken . . .

Een tijd alleen met God

Het was een drukke ochtend in de kerkzaal waar ik meehielp. Meer dan tien kinderen zaten er te spelen en te kwebbelen. Het was zo druk dat het zaaltje erg warm werd, daarom zette ik een deur open. Een jongetje zag dit als een kans om te ontsnappen, en toen hij dacht dat er niemand keek glipte hij de deur uit. Ik ging achter hem aan, en het verbaasde me niet toen ik zag dat hij recht naar de armen van zijn vader liep.

Leven in het licht

Het was een donkere ochtend. Laag hangende, donkergrijze wolken bedekten de lucht. Het was zo grauw dat ik een lamp aan moest doen om een boek te kunnen lezen. Ik was net gaan zitten toen de kamer opeens volstroomde met licht. Toen ik naar buiten keek, zag ik dat de wind de wolken in oostelijke richting weg blies. De lucht werd blauw en de zon kwam tevoorschijn.

En nu allemaal tegelijk

Toen Nicholas Taylor in het Australische Perth op de trein stapte, kwam hij met zijn been vast te zitten tussen het perron en een forensenwagon. Te hulp schietende veiligheidsmedewerkers konden hem niet los krijgen, en daarom trommelden ze een kleine vijftig passagiers op. Ze moesten een lange rij vormen en allemaal tegelijk tegen de trein aan duwen. Dankzij hun gezamenlijke inspanning werd de wagon een klein stukje weggeduwd, en kon Taylor zijn been wegtrekken.

Goed kijken

Als je Raleigh ziet, dan denk je dat hij een goede waakhond is. Hij is groot en gespierd en heeft een heel dikke vacht. Hij weegt ook nog eens meer dan 45 kilo. Maar ondanks zijn uiterlijk kan Raleigh het prima met de mensen vinden. Zijn eigenaar neemt hem wel eens mee naar een verpleeghuis of ziekenhuis, waar hij het vermogen heeft de mensen een glimlach om de mond te toveren.

Deze kant op!

Toen ik laatst met mijn kinderen een wandeling door het park maakte, kwamen we een paar heel grote, loslopende honden tegen. Hun baasje leek niet te merken dat een van de beesten het op mijn zoontje gemunt had. De hond had geen kwaad in de zin, maar mijn zoon was toch wat bang voor het beest. Hij probeerde hem weg te jagen, maar de hond werd alleen maar opdringeriger.

Kiezen voor de verandering

Mijn zoon had een robot gekocht en had er veel pret mee om hem allerlei opdrachtjes in te programmeren en te laten uitvoeren. Hij kon hem vooruit laten bewegen, laten stoppen en weer terug laten lopen. De robot maakte biep-geluiden en kon zelfs geluiden opnemen en weer afdraaien. Het ding deed precies wat mijn zoon hem opdroeg. Maar ook niet meer dan dat. Spontaan lachen of zelf een richting kiezen was er niet bij. Hij had geen enkele keuzevrijheid.

Supporter voor het leven

Cade Pope, een twaalfjarig Amerikaans jongetje, stuurde een handgeschreven brief naar alle managers van de teams die aan de National Football League (NFL) deelnamen, 32 in totaal. Hij schreef: ‘In ons gezin zijn wel allemaal gek op [American] football. We fantaseren ons eigen football en kijken elk weekend naar de wedstrijden [. . .]. Ik ben er klaar voor om een NFL-team uit te kiezen waarvoor ik heel mijn leven wil blijven juichen!’

Loven en vragen

Teen Challenge is een christelijke organisatie die speciaal onder probleemjongeren werkt. De oorsprong ervan ligt in New York, en ze kwam voort uit een bijzondere toewijding aan het gebed. Oprichter David Wilkerson had zijn tv verkocht en besteedde de tijd die hij anders voor de tv doorbracht (elke avond zo’n twee uur) aan gebed. In de maanden nadat hij daarmee was begonnen kreeg hij duidelijkheid over een nieuwe taak die hij op zich kon nemen. Bovendien leerde hij veel over het evenwicht tussen het loven van God en het vragen om zijn hulp in het gebed.

Laat je drijven

Het zonlicht schitterde op het zwembad dat voor mij lag. Toevallig hoorde ik wat een zweminstructeur tegen een pupil zei die al een tijdje in het water had gelegen: ‘Ik geloof dat je moe wordt. Als je uitgeput raakt terwijl je in diep water zwemt, laat je dan een tijdje drijven.’

Een 10 door genade

De blauwe ogen van onze zoon schitterden van het enthousiasme toen hij me een papier liet zien dat hij uit school had meegenomen. Het was een wiskundeproefwerk met een rode ster en het cijfer 10 erop. Terwijl we het doorkeken, vertelde hij dat hij nog drie vragen moest beantwoorden toen de juf zei dat het tijd was. Verbaasd vroeg ik hoe het dan kon dat hij een 10 had. Zijn antwoord: ‘De juf was genadig. Ik mocht hem afmaken, al had ik al mijn tijd al opgebruikt.’

Related Topics

> Ons Dagelijks Brood

Lange schaduwen

Een jaar of wat geleden logeerde ik met mijn vrouw in een rustieke bed and breakfast in de afgelegen Yorkshire Dales in Engeland. We waren daar met vier Britse echtparen die we daarvoor niet kenden. Toen we na het avondeten samen koffie dronken in de zitkamer, kwam het gesprek al snel terecht bij de vraag ‘wat doe je voor werk?’ In die tijd werkte ik als voorzitter van het Moody Bible Institute, een bijbelschool in Chicago, maar ik ging ervan uit dat niemand dat kende of wist wie de stichter, D. L. Moody, was. Maar toen ik de naam van de school noemde, reageerden ze tot mijn verrassing meteen met: ‘Van Moody en Sankey . . . die Moody?’ Een van de gasten zei: ‘Thuis hebben we nog een liedbundel van Sankye, en we zingen daar vaak uit, samen rond de piano.’ Ik stond versteld. Het was meer dan 120 jaar geleden dat de evangelist Dwight Moody en zijn muzikant Ira Sankey bijeenkomsten op de Britse eilanden hadden gehouden. En nu bleek dat ze nog niet vergeten waren!

Leven vinden

De woorden van Ravi’s vader raakten hem diep. ‘Je bent een totale mislukking. Je bent een schande voor de familie.’ Vergeleken met zijn getalenteerde broers en zussen, werd Ravi als een waardeloze nietsnut gezien. Hij probeerde als sportman succes te hebben, en dat lukte ook wel, maar toch voelde hij zich nog een loser. Wat moet er van me worden, vroeg hij zich af. Kan ik dan helemaal niets? Is er een manier om uit het leven te stappen, liefst zonder pijn? Dit soort gedachten spookten door zijn hoofd, maar hij praatte er met niemand over. In zijn cultuur deed je dat gewoon niet. Hij had geleerd om ‘je privé verdriet privé te houden, het voor jezelf te houden als je wereld instort’.

Het dal van de zegen

De Franse kunstenaar Henri Matisse vond dat het werk dat hij in de laatste jaren van zijn leven maakte hem het best vertegenwoordigde. In die periode experimenteerde hij met een nieuwe stijl waarbij hij niet met verf werkte, maar met papier grote, kleurige werken maakte. Met die heldere afbeeldingen versierde hij de muren van zijn kamer. Voor hem was dat belangrijk omdat bij hem kanker was vastgesteld en hij vaak in bed moest blijven.