Auteurs

View All

Artikelen door Jennifer Benson Schuldt

Degene die begrijpt

John Babler werkt als kapelaan voor de politie en brandweer in zijn woonplaats in Texas. Tijdens een sabbatical van tweeëntwintig weken bezocht hij de politieacademie met het doel om de situaties waarin agenten terecht kunnen komen beter te begrijpen. Door de tijd die hij doorbracht met de cadetten en door alles wat hij over de ingrijpende uitdagingen van het politiewerk leerde, kreeg Babler een nieuw besef van nederigheid en empathie. In de toekomst hoopt hij politiemensen die met emotionele stress, vermoeidheid en verlies te maken krijgen, nog beter te kunnen begeleiden.

Leven tussen de leeuwen

Tijdens een bezoek aan een museum in Chicago zag ik een van de oorspronkelijke leeuwen van Babylon. Het was een grote afbeelding in reliëf van een gevleugelde leeuw met een woeste uitdrukking op zijn kop. Als symbool voor Isjtar, de Babylonische godin van de liefde en de oorlog, was het beest een van de honderdtwintig gelijksoortige leeuwen die in de jaren 604-562 voor Christus een Babylonische toegangsweg markeerden.

Vragen aan God

Wat zou je doen als de Heer midden op de dag op je werk verscheen en een boodschap voor je had? Dat is wat Gideon overkwam, een Israëliet uit de oudheid. ‘De engel van de HEER vertoonde zich aan hem en zei: “De HEER zij met je, dappere krijgsman.”’ Als reactie had Gideon sprakeloos kunnen knikken en snel iets weg slikken, maar in plaats daarvan zei hij: ‘Mag ik u vragen, als de HEER ons werkelijk bijstaat, waarom overkomt dit ons dan allemaal?’ (Recht. 6:12-13). Gideon wilde weten waarom het er zo op leek dat God zijn volk verlaten had.

Een alternatief voor boosheid

Op een ochtend kwam Fionn Mulholland uit het Australische Perth erachter dat zijn auto verdwenen was. Pas toen besefte hij dat hij hem per ongeluk in een ‘niet parkeren’zone gezet had, en dat hij weggesleept was. Mulholland voelde zich behoorlijk gefrustreerd, al was het alleen al om de forse boete die hij zou krijgen, maar hij besloot ter plekke om niet boos te worden op de persoon met wie hij te maken zou krijgen om zijn auto terug te krijgen. In plaats van zijn boosheid te uiten, schreef Mulholland een grappig gedicht over de situatie, dat hij voorlas aan de man bij wie hij zijn auto moest terugvragen. Die kon de humor van het gedicht wel inzien. Zo werd een mogelijk onaangename confrontatie vermeden.

De krimpende piano

Voor de derde keer deed mijn zoon mee aan een uitvoering van de muziekschool. Ik keek toe hoe hij het podium opliep, zijn muziekbladen op de piano zette en zijn twee stukken speelde. Toen hij klaar was ging hij weer naast me zitten, en fluisterde: ‘Mam, dit jaar was er een kleinere piano.’ Ik zei: ‘Nee joh, de piano is precies dezelfde als vorig jaar. Jij bent groter geworden. Je bent gegroeid!’

Denk terug aan het kruis

In de kerk waar ik naartoe ga staat voorin de kerkzaal een groot kruis. Het symboliseert het oorspronkelijke kruis waaraan Jezus stierf, de plek waar onze zonde zijn heiligheid kruiste. Daar liet God toe dat zijn volmaakte Zoon stierf omwille van alles wat wij ooit verkeerd gedaan, gezegd of gedacht hebben. Aan het kruis voltooide Jezus het werk dat nodig was om ons te redden van de dood die wij verdienden (Rom. 6:23).

Liefdesverklaring

Toen overal in het stadje Welland in Ontario roze briefjes met ‘ik hou van je’ erop verschenen, besloot de plaatselijke verslaggeefster Maryanne Firth op onderzoek uit te gaan. Haar gespeur leverde niets op. Weken later doken er weer nieuwe briefjes op met naam van een park in de stad erop, met een datum en tijdstip.

Beproefd en gezuiverd

In een interview vertelde zangeres en songwriter Meredith Andrews hoezeer het haar soms te veel werd als ze alle balletjes van haar muziek, creatieve werk, huwelijk en moederschap tegelijk in de lucht probeerde te houden. Toen ze erover nadacht hoe moeilijk ze het daardoor soms had, zei ze: ‘Het voelde alsof God me door een periode van zuivering liet heengaan, bijna alsof ik gemangeld werd.’

Het dal van de zegen

De Franse kunstenaar Henri Matisse vond dat het werk dat hij in de laatste jaren van zijn leven maakte hem het best vertegenwoordigde. In die periode experimenteerde hij met een nieuwe stijl waarbij hij niet met verf werkte, maar met papier grote, kleurige werken maakte. Met die heldere afbeeldingen versierde hij de muren van zijn kamer. Voor hem was dat belangrijk omdat bij hem kanker was vastgesteld en hij vaak in bed moest blijven.

Niet wat het lijkt

Don is een bordercollie en woont op een boerderij in het Schotse South Lanarkshire. Op een dag ging hij met zijn baasje Tom erop uit die bij een aantal dieren wilde kijken hoe het met ze ging. Ze reden samen in een klein vrachtwagentje zoals je die vaker op boerderijen ziet. Toen ze op hun bestemming waren aangekomen, stapte Tom uit, maar vergat hij de wagen op de handrem te zetten. Don was inmiddels op de chauffeursstoel gaan zitten, toen het voertuig van de helling begon af te rollen. Hij reed dwars over een drukke tweebaansweg heen voordat hij stopte. Voor de bestuurders die op de weg reden, moet het geleken hebben dat de hond het vrachtwagentje bestuurde! De dingen zijn niet altijd wat ze lijken . . .

Een tijd alleen met God

Het was een drukke ochtend in de kerkzaal waar ik meehielp. Meer dan tien kinderen zaten er te spelen en te kwebbelen. Het was zo druk dat het zaaltje erg warm werd, daarom zette ik een deur open. Een jongetje zag dit als een kans om te ontsnappen, en toen hij dacht dat er niemand keek glipte hij de deur uit. Ik ging achter hem aan, en het verbaasde me niet toen ik zag dat hij recht naar de armen van zijn vader liep.

Leven in het licht

Het was een donkere ochtend. Laag hangende, donkergrijze wolken bedekten de lucht. Het was zo grauw dat ik een lamp aan moest doen om een boek te kunnen lezen. Ik was net gaan zitten toen de kamer opeens volstroomde met licht. Toen ik naar buiten keek, zag ik dat de wind de wolken in oostelijke richting weg blies. De lucht werd blauw en de zon kwam tevoorschijn.

Related Topics

> Ons Dagelijks Brood

Uit elkaar maar niet verlaten

Met een brok in de keel nam ik afscheid van mijn nicht. Het was de avond voordat ze naar Massachusetts zou verhuizen, waar ze aan de universiteit van Boston ging studeren. Daarvoor had ze al vier jaar in een andere stad gestudeerd, maar ze was de staat niet uit geweest. Toen hoefden we maar tweeënhalf uur te rijden om elkaar te zien. Maar nu ging ze meer dan duizend kilometer verderop wonen. We zouden elkaar veel minder zien. Ik moest erop vertrouwen dat God haar zou bewaren.

Wonen in een tent

Ik ben opgegroeid in Minnesota, een staat die bekend is om zijn vele prachtige meren. Daardoor ging ik graag kamperen om te genieten van de schoonheid van Gods schepping. Maar slapen in een dun tentje was niet echt mijn favoriete onderdeel van die ervaring. Dat gold in het bijzonder wanneer het ’s nachts regende en ik met slaapzak en al in het lekke tentje nat werd.

Als u het zegt . . .

In Sri Lanka is een man genaamd Refuge Rabindranath al meer dan tien jaar jeugdwerker. Vaak is hij tot diep in de nacht met jongeren bezig. Hij praat met hen, luistert naar hen, dient hun van advies en onderwijst hen. Hij geniet ervan om met jongeren te werken, maar soms is het ontmoedigend om te zien dat veelbelovende studenten zich van het geloof afkeren. Er zijn momenten waarop hij zich als Simon Petrus in Lucas 5 voelt.