Auteurs

View All

Artikelen door Jennifer Benson Schuldt

Liefdesverklaring

Toen overal in het stadje Welland in Ontario roze briefjes met ‘ik hou van je’ erop verschenen, besloot de plaatselijke verslaggeefster Maryanne Firth op onderzoek uit te gaan. Haar gespeur leverde niets op. Weken later doken er weer nieuwe briefjes op met naam van een park in de stad erop, met een datum en tijdstip.

Beproefd en gezuiverd

In een interview vertelde zangeres en songwriter Meredith Andrews hoezeer het haar soms te veel werd als ze alle balletjes van haar muziek, creatieve werk, huwelijk en moederschap tegelijk in de lucht probeerde te houden. Toen ze erover nadacht hoe moeilijk ze het daardoor soms had, zei ze: ‘Het voelde alsof God me door een periode van zuivering liet heengaan, bijna alsof ik gemangeld werd.’

Het dal van de zegen

De Franse kunstenaar Henri Matisse vond dat het werk dat hij in de laatste jaren van zijn leven maakte hem het best vertegenwoordigde. In die periode experimenteerde hij met een nieuwe stijl waarbij hij niet met verf werkte, maar met papier grote, kleurige werken maakte. Met die heldere afbeeldingen versierde hij de muren van zijn kamer. Voor hem was dat belangrijk omdat bij hem kanker was vastgesteld en hij vaak in bed moest blijven.

Niet wat het lijkt

Don is een bordercollie en woont op een boerderij in het Schotse South Lanarkshire. Op een dag ging hij met zijn baasje Tom erop uit die bij een aantal dieren wilde kijken hoe het met ze ging. Ze reden samen in een klein vrachtwagentje zoals je die vaker op boerderijen ziet. Toen ze op hun bestemming waren aangekomen, stapte Tom uit, maar vergat hij de wagen op de handrem te zetten. Don was inmiddels op de chauffeursstoel gaan zitten, toen het voertuig van de helling begon af te rollen. Hij reed dwars over een drukke tweebaansweg heen voordat hij stopte. Voor de bestuurders die op de weg reden, moet het geleken hebben dat de hond het vrachtwagentje bestuurde! De dingen zijn niet altijd wat ze lijken . . .

Een tijd alleen met God

Het was een drukke ochtend in de kerkzaal waar ik meehielp. Meer dan tien kinderen zaten er te spelen en te kwebbelen. Het was zo druk dat het zaaltje erg warm werd, daarom zette ik een deur open. Een jongetje zag dit als een kans om te ontsnappen, en toen hij dacht dat er niemand keek glipte hij de deur uit. Ik ging achter hem aan, en het verbaasde me niet toen ik zag dat hij recht naar de armen van zijn vader liep.

Leven in het licht

Het was een donkere ochtend. Laag hangende, donkergrijze wolken bedekten de lucht. Het was zo grauw dat ik een lamp aan moest doen om een boek te kunnen lezen. Ik was net gaan zitten toen de kamer opeens volstroomde met licht. Toen ik naar buiten keek, zag ik dat de wind de wolken in oostelijke richting weg blies. De lucht werd blauw en de zon kwam tevoorschijn.

En nu allemaal tegelijk

Toen Nicholas Taylor in het Australische Perth op de trein stapte, kwam hij met zijn been vast te zitten tussen het perron en een forensenwagon. Te hulp schietende veiligheidsmedewerkers konden hem niet los krijgen, en daarom trommelden ze een kleine vijftig passagiers op. Ze moesten een lange rij vormen en allemaal tegelijk tegen de trein aan duwen. Dankzij hun gezamenlijke inspanning werd de wagon een klein stukje weggeduwd, en kon Taylor zijn been wegtrekken.

Goed kijken

Als je Raleigh ziet, dan denk je dat hij een goede waakhond is. Hij is groot en gespierd en heeft een heel dikke vacht. Hij weegt ook nog eens meer dan 45 kilo. Maar ondanks zijn uiterlijk kan Raleigh het prima met de mensen vinden. Zijn eigenaar neemt hem wel eens mee naar een verpleeghuis of ziekenhuis, waar hij het vermogen heeft de mensen een glimlach om de mond te toveren.

Deze kant op!

Toen ik laatst met mijn kinderen een wandeling door het park maakte, kwamen we een paar heel grote, loslopende honden tegen. Hun baasje leek niet te merken dat een van de beesten het op mijn zoontje gemunt had. De hond had geen kwaad in de zin, maar mijn zoon was toch wat bang voor het beest. Hij probeerde hem weg te jagen, maar de hond werd alleen maar opdringeriger.

Kiezen voor de verandering

Mijn zoon had een robot gekocht en had er veel pret mee om hem allerlei opdrachtjes in te programmeren en te laten uitvoeren. Hij kon hem vooruit laten bewegen, laten stoppen en weer terug laten lopen. De robot maakte biep-geluiden en kon zelfs geluiden opnemen en weer afdraaien. Het ding deed precies wat mijn zoon hem opdroeg. Maar ook niet meer dan dat. Spontaan lachen of zelf een richting kiezen was er niet bij. Hij had geen enkele keuzevrijheid.

Supporter voor het leven

Cade Pope, een twaalfjarig Amerikaans jongetje, stuurde een handgeschreven brief naar alle managers van de teams die aan de National Football League (NFL) deelnamen, 32 in totaal. Hij schreef: ‘In ons gezin zijn wel allemaal gek op [American] football. We fantaseren ons eigen football en kijken elk weekend naar de wedstrijden [. . .]. Ik ben er klaar voor om een NFL-team uit te kiezen waarvoor ik heel mijn leven wil blijven juichen!’

Loven en vragen

Teen Challenge is een christelijke organisatie die speciaal onder probleemjongeren werkt. De oorsprong ervan ligt in New York, en ze kwam voort uit een bijzondere toewijding aan het gebed. Oprichter David Wilkerson had zijn tv verkocht en besteedde de tijd die hij anders voor de tv doorbracht (elke avond zo’n twee uur) aan gebed. In de maanden nadat hij daarmee was begonnen kreeg hij duidelijkheid over een nieuwe taak die hij op zich kon nemen. Bovendien leerde hij veel over het evenwicht tussen het loven van God en het vragen om zijn hulp in het gebed.

Related Topics

> Ons Dagelijks Brood

Leven en dood

Ik zal nooit het moment vergeten waarop ik bij het bed van de broer van mijn vriendin zat toen hij stierf; het was alsof iets buitengewoons even in het gewone leven doordrong. Met ons drieën zaten we rustig te praten toen we beseften dat Richard opeens moeilijker ademhaalde. We gingen om hem heen staan en keken toe, wachtten en baden. Toen hij zijn laatste adem uitblies, voelde het als een heilig moment. Overal om ons heen voelden we de aanwezigheid van God, terwijl het verdriet om een geweldige man van in de veertig die juist op dat moment overleed, door ons heen ging.

De vuurproef

In de afgelopen winter bezocht ik een museum voor natuurhistorie in Colorado, waar ik een aantal bijzondere feiten over de esp geleerd heb. Uit één enkel zaadje kan een heel bosje slanke espen met witte bast groeien. Samen hebben ze één wortelsysteem. Zo’n wortelsysteem kan duizenden jaren blijven bestaan zonder dat er bomen uit groeien. Het slaapt onder de grond en wacht tot een bosbrand, overstroming of lawine in het overschaduwde bos ruimte voor hem vrijmaakt. Als een of andere natuurramp de bodem schoongeveegd heeft, dan kunnen de wortels van de esp eindelijk de zon voelen. De wortels sturen jonge scheuten naar boven, die tot bomen uitgroeien.

Goede vrucht dragen

Het uitzicht dat ik van achter mijn vliegtuigraampje had, was geweldig: een smalle strook rijpende tarwevelden en boomgaarden die zich tussen twee kale bergen door slingerde. Midden door het dal liep een rivier. Water dat leven gaf, zonder welk er geen vrucht zou zijn.