Auteurs

View All

Artikelen door Adam Holz

Ernstige vertraging mogelijk

Dat meen je toch niet? Ik was al aan de late kant. En nu stond daar een verkeersbord dat me adviseerde om mijn verwachtingen aan te passen: ‘Ernstige vertraging mogelijk’, stond erop. Het verkeer ging al langzamer rijden.

Waarheen ben je op weg?

Wat bepaalt de richting die je leven opgaat? Op een verrassende plek hoorde ik eens een antwoord op die vraag: een trainingscircuit voor motoren. Samen met wat vrienden wilde ik leren motorrijden, daarom besloten we les te nemen. Een deel van de training had te maken met iets dat ‘fixeren op het doel’ genoemd wordt.

Hoop als strategie

Als ik dit schrijf, heeft mijn favoriete American footballteam acht wedstrijden achter elkaar verloren. Na elk verlies is het moeilijker om hoop te houden dat dit seizoen nog wat voor het team kan worden. Elke week brengt de coach wel veranderingen aan, maar dat heeft nog niet tot winst geleid. Met mijn collega’s maken we er grappen over dat het verlangen naar een andere uitkomst, daar nog geen garantie van is. ‘Hoop is geen strategie,’ zei ik daarover.

Bij de tandarts

Bij de tandarts is het niet de meest voor de hand liggende plek om een diepe les over het Vaderhart van God te leren. Toch kreeg ik die wel. Ik was er samen met onze zoon van tien. Hij had een kies die doorkwam terwijl de melkkies er nog niet uit was. Er zat niets anders op dan die te trekken.

Een vlijmscherpe doorn

De doorn prikte in mijn wijsvinger, die begon te bloeden. Ik slaakte een kreet en begon toen te kreunen en in een reflex trok ik mijn hand terug. Maar ik had niet verbaasd hoeven zijn. Dit was precies wat je kon verwachten als je een struik met doorns probeert de snoeien zonder dat je tuinhandschoenen aantrekt.

Een zingende Vader

Voordat mijn vrouw en ik kinderen kregen had niemand tegen me gezegd hoe belangrijk zingen is. Onze kinderen zijn nu zes, acht en tien jaar oud. Toen ze klein waren, hadden ze alle drie moeite met inslapen. Elke avond zaten mijn vrouw en ik om beurten bij hen om hen in slaap te wiegen en hoopten we dat ze snel in slaap zouden vallen. Honderden uren bracht ik zo door terwijl ik wanhopig slaapliedjes zong om het proces (hopelijk) wat te bespoedigen. Maar terwijl ik avond na avond voor onze kinderen zong, gebeurde er iets bijzonders: mijn band van liefde en blijdschap voor hen verdiepte zich op een ongedachte manier.

Op Gods weg wandelen

‘We gaan déze kant op’, zei ik, terwijl ik de schouder van mijn zoon aanraakte en hem de juiste richting op hielp, achter zijn moeder en zussen aan die tussen de menigte een eindje voor ons liepen. Dat was niet de eerste keer dat ik dit deed, tijdens het dagje in het pretpark dat we met ons gezin hadden. Hij was moe en werd sneller afgeleid. Waarom kan hij niet gewoon achter ze aanlopen? vroeg ik me af.

Werk in uitvoering of klaar?

Het geeft altijd voldoening om een klus af te maken. Elke maand verschuift er wel een van de taken op mijn werk van ‘in ontwikkeling’ naar ‘klaar’. Elke keer weer vind ik het heerlijk om het vakje ‘klaar’ aan te vinken. Toen ik dat de vorige maand deed, schoot deze gedachte door mijn hoofd: als ik lastige punten in mijn geloof nou eens zo gemakkelijk kan ‘afvinken’ . . . Nu lijkt het of het leven als christen nooit voltooid is, of het altijd in ontwikkeling blijft . . .

De man met de glimlach

Naar de supermarkt gaan is niet bepaald een hobby van mij. Het is iets dat gewoon bij het leven hoort, waar je niet aan ontkomt.

Bijen en slangen

Voor sommige problemen draai je als vader onvermijdelijk op. Laatst ontdekten mijn kinderen bijvoorbeeld een bijennest in een scheur in onze betonnen veranda. Gewapend met een bus insectenverdelger ging ik de strijd met ze aan.

Ons anker wanneer we bang zijn

Maak jij je vaak zorgen? Ik wel. Elke dag worstel ik wel met zorgen, groot en klein. Soms lijkt het of ik me over alles zorgen maak. Als tiener heb ik een keer de politie gebeld omdat mijn ouders vier uur later dan ze gezegd hadden nog niet thuis waren.

‘De liefste!!!’

Die uitroep kwam van mijn dochter, toen ze zich op een ochtend aan het aankleden was. Ik had geen idee wat ze daarmee bedoelde. Toen klopte ze op haar trui, een die ze van een nichtje gekregen had voor wie hij te klein geworden was. Dwars over de voorkant stond met grote letters ‘De liefste!!!’ gedrukt. Ik gaf haar een knuffel en ze lachte van pure blijdschap. ‘Jij bent de liefste!’, zei ik om het nog eens te onderstrepen. Ze keek zo mogelijk nog vrolijker en huppelde weg terwijl ze het steeds weer herhaalde: ‘De liefste.’

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.