Auteurs

View All

Artikelen door Adam Holz

Werk in uitvoering of klaar?

Het geeft altijd voldoening om een klus af te maken. Elke maand verschuift er wel een van de taken op mijn werk van ‘in ontwikkeling’ naar ‘klaar’. Elke keer weer vind ik het heerlijk om het vakje ‘klaar’ aan te vinken. Toen ik dat de vorige maand deed, schoot deze gedachte door mijn hoofd: als ik lastige punten in mijn geloof nou eens zo gemakkelijk kan ‘afvinken’ . . . Nu lijkt het of het leven als christen nooit voltooid is, of het altijd in ontwikkeling blijft . . .

De man met de glimlach

Naar de supermarkt gaan is niet bepaald een hobby van mij. Het is iets dat gewoon bij het leven hoort, waar je niet aan ontkomt.

Bijen en slangen

Voor sommige problemen draai je als vader onvermijdelijk op. Laatst ontdekten mijn kinderen bijvoorbeeld een bijennest in een scheur in onze betonnen veranda. Gewapend met een bus insectenverdelger ging ik de strijd met ze aan.

Ons anker wanneer we bang zijn

Maak jij je vaak zorgen? Ik wel. Elke dag worstel ik wel met zorgen, groot en klein. Soms lijkt het of ik me over alles zorgen maak. Als tiener heb ik een keer de politie gebeld omdat mijn ouders vier uur later dan ze gezegd hadden nog niet thuis waren.

‘De liefste!!!’

Die uitroep kwam van mijn dochter, toen ze zich op een ochtend aan het aankleden was. Ik had geen idee wat ze daarmee bedoelde. Toen klopte ze op haar trui, een die ze van een nichtje gekregen had voor wie hij te klein geworden was. Dwars over de voorkant stond met grote letters ‘De liefste!!!’ gedrukt. Ik gaf haar een knuffel en ze lachte van pure blijdschap. ‘Jij bent de liefste!’, zei ik om het nog eens te onderstrepen. Ze keek zo mogelijk nog vrolijker en huppelde weg terwijl ze het steeds weer herhaalde: ‘De liefste.’

Overvloedige hoop

‘Nee, nee, nee, NEE!’, schreeuwde ik. Maar dat hielp natuurlijk geen zier. Met mijn briljante oplossing voor ons verstoppingsprobleem (nog een keer doortrekken), bereikte ik het tegenovergestelde van wat mijn bedoeling was. Zodra ik de knop naar beneden drukte wist ik dat ik een fout beging. Het water stroomde over rand van de pot, en ik stond er hulpeloos bij te kijken.

Onze stormen in

De wind huilde, de bliksem flitste en de golven sloegen tegen ons aan. Ik dacht dat ik dood zou gaan. Met mijn grootouders was ik op een meer aan het vissen, maar we waren te lang op het water gebleven. Toen de zon onderging was er razendsnel een storm komen opzetten. Van mijn grootvader moest ik voorin gaan zitten om ervoor te zorgen dat ons bootje niet zou omslaan. Ik was verschrikkelijk bang. Maar op de een of andere manier lukte het om te gaan bidden. Ik was veertien jaar oud.

Als God je vervult

Wat had ik toch gedaan? Het had een van de meest bijzondere perioden van mijn leven moeten zijn. Maar in plaats daarvan was het een van de meest eenzame. Ik was aan mijn eerste ‘echte’ baan na mijn opleiding begonnen in een stad op honderden kilometers afstand van de plaats waar ik was opgegroeid. Een grote stap, waar de lol al gauw van af was. Ik woonde ik een piepkleine flat, vrijwel zonder meubilair. Ik kende de stad niet. Ik kende er helemaal niemand. Het was een interessante baan, maar de eenzaamheid was verpletterend.

Van spinnen en de aanwezigheid van God

Spinnen. Er is geen kind dat ze leuk vindt, tenminste ik ken er geen. Zeker niet in hun slaapkamer, als het bedtijd is. Terwijl ze haar pyjama aantrok, zag mijn dochter er één die zich gevaarlijk dicht bij haar bed bevond. ‘Pa-ap! Spin!’ riep ze. Maar hoe ik ook mijn best deed, ik kon de achtpotige insluiper niet vinden. ‘Hij doet je niks’, suste ik haar. Het kon haar niet overtuigen. Pas toen ik zei dat ik bij haar zou blijven om de wacht te houden, wilde ze in haar bed stappen.

De gelegenheden aangrijpen

Net als veel mensen moet ik nog wel eens de nodige moeite doen om genoeg lichaamsbeweging te krijgen. Daarom heb onlangs iets aangeschaft dat me daarbij moet helpen: een stappenteller. Het is maar een eenvoudig ding, maar je staat ervan te kijken hoe motiverend het werkt. In plaats van mopperend van mijn luie plek op de bank op te staan, zie ik het als een mooie gelegenheid om weer wat stappen te zetten. Simpele taakjes, zoals een van de kinderen een glas water brengen, bieden me de kans om dichter naar een hoger doel toe te werken. In die zin heeft mijn stappenteller zowel mijn perspectief als mijn motivatie veranderd. Nu grijp ik elke mogelijke gelegenheid aan om een paar extra stappen te zetten.

Beloofd!

Samen met mijn jongste dochter doe ik wel eens spel dat we ‘knijpertje’ noemen. Als zij de trap op loopt ga ik achter haar aan en probeer haar te knijpen. Als regel geldt dat ik haar alleen (zachtjes uiteraard) mag knijpen zolang ze op de trap is. Als ze boven is, mag er niet meer geknepen worden. Maar soms is ze niet in de stemming, en zegt ze als ze de trap oploopt: ‘Geen knijpertje.’ Dan zeg ik: ‘Geen knijpertje, beloofd.’

Het hart van een dienaar

Het was een lange dag op kantoor geweest. Maar toen ik thuiskwam, was het tijd voor mijn ‘andere’ baan: vader zijn, en het liefst een goede. Na een groet van mijn vrouw en kinderen, was het al snel: ‘Pap, wat gaan we eten?’ ‘Pap, mag ik een glas water van je?’ ‘Pap, gaan we voetballen?’