Auteurs

View All

Artikelen door Amy Peterson

Vreemdelingen die andere vreemdelingen welkom heten

Toen mijn man ik naar Seattle verhuisden om dichter bij zijn zus te zijn, wisten we nog niet precies waar ze terecht zouden komen of wat voor werk we konden doen. Een kerkelijke gemeente daar hielp ons aan een plek: een groot huis waar kamers verhuurd werden. Wij konden in een van de kamers wonen en de andere verhuren aan internationale studenten. Drie jaar lang leefden we als vreemdelingen die andere vreemdelingen van een plek voorzagen. We deelden ons huis en onze maaltijden met allerlei mensen uit de hele wereld. Samen met onze huisgenoten ontvingen we ook nog eens tientallen buitenlandse studenten die elke vrijdagavond naar onze bijbelstudiegroep kwamen.

foto’s van liefde

Samen met mijn kinderen ben ik aan een nieuw gebruik begonnen. Elke avond wanneer ik hen in bed stop, pakken we kleurpotloden en steken we een kaars aan. Dan vragen we God om ons te leiden, pakken we onze dagboeken en tekenen of schrijven het antwoord op twee vragen: Wanneer heb ik vandaag iemand liefgehad?, en Wanneer heb ik vandaag iemand mijn liefde onthouden?

God in mensengedaante

Mijn man moest voor een maand op reis, en ik zag als een berg op tegen de vele eisen van mijn werk, ons huis en onze kinderen. Een deadline voor iets wat ik moest schrijven naderde met rasse schreden. De grasmaaier stopte ermee. De kinderen hadden vrij van school en verveelden zich. Hoe zou ik in mijn eentje ooit al die dingen aan kunnen?

Vóór het begin

‘Maar als God geen begin en geen eind kent en altijd al bestaan heeft, wat deed Hij dan voordat Hij ons schiep? Hoe bracht Hij zijn tijd toen door?’ Als je les aan de zondagsschool of catechisatie geeft, is er altijd wel een vroegrijpe jongere die deze vraag stelt, als je het over het wezen van God hebt. Vroeger luidde mijn antwoord steevast dat het eigenlijk een mysterie was. Maar laatst heb ik ontdekt dat de Bijbel op deze vraag wel degelijk antwoord geeft.

Via Dolorosa

In de Stille Week denken we terug aan de laatste dagen van Jezus voordat Hij aan het kruis stierf. De weg door Jeruzalem waarlangs Jezus de tocht naar het kruis maakte, heet tegenwoordig de Via Dolorosa, de ‘weg der smarten’.

Gedenkstenen

Soms als ik ’s ochtends online ga, krijg ik op Facebook ‘herinneringen’ door: dingen die ik op dezelfde dag een jaar eerder gepost heb. Van deze dingen, zoals foto’s van de trouwdag van mijn broer, of een video van onze dochter die met haar oma speelt, moet ik meestal glimlachen. Maar soms hebben ze een veel dieper emotioneel effect. Als ik een opmerking teruglees over een bezoek aan mijn zwager die met chemotherapie bezig was, of een foto doorkrijg van de hechtingen in de schedel van mijn moeder, toen ze drie jaar geleden een hersenoperatie had ondergaan, dan herinnert dat me aan het feit dat God er juist in die moeilijke omstandigheden bij was.

Een boodschap van hoop

Reginald Fessenden had jaren gewerkt aan zijn pogingen om draadloze radiocommunicatie uit te vinden. Andere wetenschappers vonden zijn ideeën maar radicaal en onorthodox; ze twijfelden er aan of het hem ooit zou lukken. Maar hij beweert dat hij op 24 december 1906 de eerste mens was die muziek via een radioverbinding kon beluisteren.

Knipper en denk aan God

‘God lijkt op een ooglid,’ zei mijn vriendin Ryley laatst, waarop ik van verbazing knipperde. Wat zou ze daar nou weer mee bedoelen?

De last van het wachten

In de afgelopen jaren is bij twee van mijn gezinsleden een levensbedreigende ziekte geconstateerd. Het moeilijkste vond ik de voortdurende onzekerheid, toen ik hen tijdens de behandeling bijstond. Ik heb altijd het liefst dat de arts precies weet hoe het gaat, maar in de werkelijkheid is het maar zelden zo eenvoudig. In plaats van duidelijkheid te krijgen, wordt ons vaak gevraagd te wachten.

Verlaten omwille van ons

Wordt pijn draaglijker als er een vriend bij je is? Onderzoekers van de Universiteit van Virginia hebben een fascinerend onderzoek gedaan om die vraag te beantwoorden. Ze wilden zien hoe de hersenen reageerden op het vooruitzicht op pijn, en of iemand zich anders gedroeg wanneer hij de dreiging van pijn alleen het hoofd moest bieden, of wanneer hij de hand van een vreemde of van een goede vriend vasthield.

De vuurproef

In de afgelopen winter bezocht ik een museum voor natuurhistorie in Colorado, waar ik een aantal bijzondere feiten over de esp geleerd heb. Uit één enkel zaadje kan een heel bosje slanke espen met witte bast groeien. Samen hebben ze één wortelsysteem. Zo’n wortelsysteem kan duizenden jaren blijven bestaan zonder dat er bomen uit groeien. Het slaapt onder de grond en wacht tot een bosbrand, overstroming of lawine in het overschaduwde bos ruimte voor hem vrijmaakt. Als een of andere natuurramp de bodem schoongeveegd heeft, dan kunnen de wortels van de esp eindelijk de zon voelen. De wortels sturen jonge scheuten naar boven, die tot bomen uitgroeien.

Gods heerlijke nabijheid

Onze zoon van vier zit vol vragen, en kwebbelt aan één stuk door. Ik geniet er erg van om met hem te praten, maar hij heeft de onhandige gewoonte ontwikkeld om zelfs tegen me te praten als hij met zijn rug naar me toe staat. Geregeld zeg ik tegen hem: ‘Ik kan je niet horen; kijk me alsjeblieft aan als je tegen me praat.’