Auteurs

View All

Artikelen door Amy Boucher Pye

De boodschapper

‘Ik heb een boodschap voor u.’ Een medewerkerster van de conferentie die ik bijwoonde gaf me een papiertje, en ik vroeg me af wat erin kon staan. Het bleek goed nieuws te zijn. ‘U hebt een neefje,’ las ik.

Een kerstbrief

Ik heb een vriend die elk jaar met Kerst een lange brief aan zijn vrouw schrijft, waarin hij op het afgelopen jaar terugblikt en zijn dromen voor de toekomst beschrijft. Elk jaar schrijft hij dat hij veel van haar houdt en waarom. Ook schrijft hij een brief aan elk van zijn dochters. Deze liefdevolle woorden zijn ieder jaar weer een onvergetelijk kerstcadeau.

Verborgen dienstbetoon

Ik zat met een groot academisch project in mijn maag en vreesde dat ik het niet voor de deadline kon afronden. Toen ik daar middenin zat, kreeg ik van drie verschillende vriendinnen een bemoedigend briefje. Een van hen schreef: ‘Toen ik vandaag aan het bidden was, bracht God me jou in gedachten.’ Ik voelde me vereerd en bemoedigd omdat deze vrienden contact met me zochten terwijl ze niet eens wisten waar ik op dat moment doorheen ging. Ik geloof vast en zeker dat God hen gebruikte als zijn boodschappers en me zo liet merken hoezeer Hij van me hield.

Vossen vangen

Toen ik eens een vriendin aan de telefoon had die aan de kust woont, hoorde ik op de achtergrond het geluid van meeuwen. ‘Wat een heerlijk geluid is dat toch,’ merkte ik op. ‘Het zijn maar nare beesten,’ reageerde zij. Voor haar betekenden ze vooral dagelijks ongemak of zelfs gevaar. Als inwoner van Londen denk ik precies zo over vossen. Die zie ik niet als schattige diertjes, maar als rondzwervende beesten die overal een stinkende puinhoop achterlaten.

Onverwachte vriendelijkheid

Een vriendin van me stond in de rij voor de kassa toen de man voor haar zich omdraaide en haar een bon gaf waarmee ze £10 korting kon krijgen. Ze had weinig geslapen en barstte in tranen uit om deze daad van vriendelijkheid. Vervolgens moest ze lachen omdat ze in huilen was uitgebarsten. Deze onverwachte goedheid raakte haar en gaf haar nieuwe kracht in een periode waarin ze die goed kon gebruiken. Ze dankte de Heer om zijn goedheid die Hij haar door een ander mens betoond had.

Aren lezen

Ik heb een Tanzaniaanse vriendin die een visie heeft om een verlaten stuk land in de hoofdstad Dodoma te redden en weer in gebruik te nemen. Met het oog op de noden van een aantal weduwen die daar wonen, is Ruth van plan om het stoffige stuk land te gebruiken om kippen te houden en groenten te kweken. Deze visie om iets voor de armen te doen, wortelt in haar liefde voor God, en is geïnspireerd door haar bijbelse naamgenote Ruth.

In zijn hand gegrift

In de vele jaren waarin Charles Spurgeon in de negentiende eeuw in zijn Londense kerk preekte, sprak hij graag over de rijke tekst die je in Jesaja 49:16 vindt, waar staat dat God ons in de palm van zijn hand gegrift heeft. Spurgeon zei eens: ‘Over zo’n tekst kun je wel honderden preken houden.’ De gedachte die erin verwoord wordt, is zo waardevol dat je er niet genoeg over na kunt denken.

Het huis op de rots

Toen ze een aantal jaren in hun huis gewoond hadden, merkten mijn vrienden opeens dat hun woonkamer aan het verzakken was. De muren vertoonden steeds meer scheuren, en een raam kon niet meer open. De ruimte bleek zonder fundering aan het huis toegevoegd te zijn. Het zou maanden duren om de slordigheid te herstellen en een nieuwe fundering te leggen. Toch lieten ze dat doen, en toen ik hen naderhand opzocht zag ik weinig verschil (behalve dat de scheuren weg waren en het raam weer open kon). Maar ik begreep heel goed wat voor verschil een goede fundering kan maken.

Wij zouden Jezus wel willen ontmoeten

Het was bij een begrafenisdienst, waar ik de voorbeden deed. Ik stond op de preekstoel, en keek naar beneden, waar ik een koperen plaat zag waarop de woorden van Johannes 12:21 stonden: ‘Heer, wij willen Jezus graag zien’ (HSV). Ja, dacht ik, dat is wel passend om erover na te denken hoe we Jezus zagen in de vrouw wier leven we met een traan en een glimlach gedenken. Ze had zo haar moeiten en teleurstellingen gekend, maar had nooit haar geloof in Jezus verloren. Gods Geest had in haar gewoond, daarom konden we Jezus in haar zien.

Moeilijke mysteries

Op een keer toen ik met een vriendin een wandeling maakte, spraken we met elkaar over onze liefde voor de Bijbel. Tot mijn verrassing zei ze: ‘Van het Oude Testament hou ik niet zo erg. Al die moeilijke dingen, al die wraak en dat geweld . . . Geef mij maar Jezus!’

Hoop in de rouw

Toen ik negentien was, kwam een van mijn vrienden om bij een auto-ongeluk. In de weken en maanden die volgden, voelde het alsof ik in een donkere tunnel van rouw leefde. Het verdriet om het verlies van iemand die zo jong en veelbelovend was verduisterde mijn blik, en soms merkte ik nauwelijks wat er om me heen gebeurde. Ik voelde me zo verlamd door pijn en verdriet dat ik God gewoon niet kon zien.

Het allerbeste geschenk

Toen ik mijn koffers aan het inpakken was om terug te gaan naar mijn huis in Londen, kwam mijn moeder naar me toe. Ze wilde me iets geven: een van haar ringen die ik altijd al prachtig had gevonden. Verrast vroeg ik: ‘Waarom is dit?’ Ze zei: ‘Ik vind dat je er nu van moet genieten. Waarom zou je moeten wachten tot ik er niet meer ben? Ik pas hem toch niet.’ Met een brede glimlach nam ik haar onverwachte geschenk aan, een vroege erfenis die me veel plezier deed.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.