Auteurs

View All

Artikelen door Amy Boucher Pye

De Pleitbezorger

Toen ik op het vliegtuig stapte om in een stad te gaan studeren die meer dan duizend kilometer van mijn huis lag, voelde ik me gespannen en alleen. Maar tijdens de vlucht moest ik aan Jezus denken, die zijn discipelen de troostende aanwezigheid van de heilige Geest had beloofd.

Thuis bij Jezus

‘Oost west, thuis best.’ Dit spreekwoord weerspiegelt een diep geworteld verlangen in ons naar een plek waar we kunnen uitrusten en thuishoren. Op dit verlangen naar een plek waar je je kunt wortelen ging Jezus in toen Hij en zijn vrienden hun laatste gezamenlijke maaltijd genoten. Hij sprak met hen over zijn sterven en opstanding, wat stond te gebeuren. Hij beloofde dat Hij weliswaar zou weggaan, maar dat Hij voor hen ook weer zou terugkeren. En Hij zou een plaats voor hen klaarmaken waar ze konden wonen, waar ze thuis konden zijn.

Wat de liefde kost

Onze dochter barstte in tranen uit toen we afscheid namen van mijn ouders. Nadat ze ons in Engeland bezocht hadden, begonnen ze aan de lange reis terug naar waar ze in Amerika woonden. ‘Ik wil niet dat ze weggaan,’ zei ze. Terwijl ik haar troostte, merkte mijn man op: ‘Ik ben bang dat dát is wat de liefde kost.’

Waarom vergeven?

Toen een vriendin me een keer verraadde, wist ik dat ik haar zou moeten vergeven, maar wist ik niet zeker of ik dat kon. Haar woorden hadden me diep gekwetst, en de pijn en boosheid zaten me enorm dwars. Hoewel we er daarna samen over praatten en ik zei dat ik haar vergeven had, voelde ik nog een hele tijd scheuten van pijn als ik haar zag, en zo wist ik dat ik de bitterheid en afkeer op de een of andere manier vasthield. Maar op een dag verhoorde God mijn gebed en gaf Hij me de kracht om het helemaal los te laten. Eindelijk was ik vrij.

Leven en dood

Ik zal nooit het moment vergeten waarop ik bij het bed van de broer van mijn vriendin zat toen hij stierf; het was alsof iets buitengewoons even in het gewone leven doordrong. Met ons drieën zaten we rustig te praten toen we beseften dat Richard opeens moeilijker ademhaalde. We gingen om hem heen staan en keken toe, wachtten en baden. Toen hij zijn laatste adem uitblies, voelde het als een heilig moment. Overal om ons heen voelden we de aanwezigheid van God, terwijl het verdriet om een geweldige man van in de veertig die juist op dat moment overleed, door ons heen ging.

Verfrissende voorjaarsbuien

Ik had even moment van rust nodig en wandelde naar een park in de buurt. Toen ik daar liep, trok iets dat fris en groen was mijn aandacht. Uit de modder kwamen scheuten van leven op die over een paar weken vrolijke narcissen zouden worden, voorboden van de lente en de warmte. We hadden weer een winter overleefd.

De gave van de gastvrijheid

De maaltijd waarbij we gezinnen uit vijf verschillende landen te gast hadden blijft een geweldige herinnering. Op de een of andere manier liep het niet zo dat iedereen alleen met zijn buurman of—vrouw sprak, maar had iedereen zijn bijdrage aan een gezamenlijk gesprek over het leven in Londen vanuit het gezichtspunt van verschillende delen van de wereld. Aan het eind van de avond hadden mijn man en ik het erover dat we veel meer ontvangen hadden dan we gegeven hadden, inclusief de warme gevoelens van nieuwe vriendschappen en het leren over verschillende culturen.

De Vuurtoren

In Rwanda is er een christelijk centrum dat alleen door het feit dat het daar staat al een symbool van hoop en redding is. Het heet de ‘Vuurtoren’ en bevindt zich op de plek waar de toenmalige president van het land tijdens de volkerenmoord van 1994 een prachtig huis had staan. Het nieuwe gebouw is daar door christenen neergezet als een teken van licht en hoop. In het gebouw bevindt zich een bijbelschool waar een nieuwe generatie christelijke leiders onderwezen wordt, en daarnaast een hotel, een restaurant en andere instellingen die ten dienste van de gemeenschap staan. Uit de as herrijst nieuw leven. De bouwers van de Vuurtoren kijken naar Jezus als bron van hoop en uitredding.

Ik heb je gezien

‘Ik heb je gezien,’ zei een vriendin in een online-schrijversgroep, waarin we elkaar proberen te steunen en bemoedigen. Ik was gestrest en bezorgd, maar dankzij haar woorden voelde ik een bepaalde rust en vrede over me neerdalen. Zij had me ‘gezien’, iets opgemerkt van mijn hoop, angst, worstelingen en dromen, en ze toonde me haar liefde.

Onzichtbare helden

Verhalen in de Bijbel kunnen je stilzetten en verwonderd doen staan. Neem Mozes bijvoorbeeld. Toen het volk van God naar het beloofde land bracht en ze door Amalekieten aangevallen werden, hoe wist hij dat hij naar de top van de heuvel moest aan om Gods staf omhoog te houden (Ex. 17:8-15)? Dat staat er verder niet, maar je leest wel dat als Mozes zijn armen opgeheven hield, de Israëlieten aan de winnende handwaren, en als hij ze liet zakken, de Amalekieten wonnen. Toen Mozes moe werd kwamen zijn broer Aäron en ene Hur naast hem staan om zijn armen omhoog te houden, zodat de Israëlieten uiteindelijk de overwinning behaalden.

Levensadem

Op een koude, ijzige ochtend liep ik met mijn dochter naar school. We vonden het leuk om te zien hoe onze adem wit werd als we hem uitbliezen. We giechelden om de witte wolkjes die we konden maken. Het was een kostbaar moment, waarop we ervan genoten dat we leefden en samen waren.

Opgeven om te behouden

Toen ik met mijn Engelse verloofde trouwde en naar het Verenigd Koninkrijk verhuisde, dacht ik dat het misschien een avontuur van vijf jaar in een vreemd land zou worden. Ik had niet kunnen bevroeden dat ik hier bijna twintig jaar later nog zou wonen, of dat ik af en toe het gevoel zou hebben dat ik mijn leven kwijtgeraakt was toen ik van familie en vrienden en alles wat vertrouwd was afscheid nam. En toch, door mijn oude leven op te geven, heb ik een beter leven gevonden.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.