Auteurs

View All

Artikelen door Amy Boucher Pye

Het laatste woord

Tijdens een les filosofie aan de universiteit maakte een van de studenten een aantal prikkelende, agressieve opmerkingen over iets wat de hoogleraar gezegd had. Tot ieders verrassing bedankte deze hem, en ging hij over op de beantwoording van andere vragen. Toen hem later gevraagd werd waarom hij niet ingegaan was op wat de student gezegd had, zei hij: ‘Ik oefen me in de discipline om niet altijd het laatste woord te hoeven hebben.’

De kracht van het gebed

Toen ik me eens grote zorgen maakte over het welzijn van iemand die dichtbij me stond, werd ik bemoedigd door het oudtestamentische verhaal van Samuël, een wijze leider van de Israëlieten. Ik las hoe Samuël voor het volk van God bad toen ze een moeilijke fase door gingen, en werd gesterkt in mijn wens om voor die persoon van wie ik hield te bidden.

God met ons

‘Christus bij mij, Christus voor mij, Christus achter mij, Christus in mij, Christus onder mij, Christus boven mij, Christus aan mijn rechterzij, Christus aan mijn linkerzij . . .’ De tekst van dit gebed, geschreven door de vijfde-eeuwse Keltische St. Patrick, klinken in mijn hoofd wanneer ik Matteüs’ verslag van de geboorte van Jezus lees. Het voelt als een warme omhelzing die me eraan herinnert dat ik nooit alleen ben.

Wachten

‘Hoe lang duurt het nog tot Kerst?’ Toen onze kinderen klein waren, was dat een vraag die ze geregeld stelden. We hadden een adventskalender om naar Eerste Kerstdag af te tellen, maar toch vonden ze het wachten ondraaglijk.

Onze sterke God

Toen ik op een dag aan het strand was, genoot ik van het kijken naar de kitesurfers die, voortgedreven door de wind, over de golven sprongen. Toen een van hen weer het strand op kwam, vroeg ik hem of de sport zo moeilijk was als het eruitzag. ‘Nee hoor,’ antwoordde hij, ‘in feite is het makkelijker dan gewoon surfen omdat je gebruik kunt maken van de kracht van de wind.’

Een goede afloop

De zaal werd donker en we maakten ons klaar om de film Apollo 13 te zien. ‘Zonde dat ze allemaal doodgingen,’ fluisterde mijn vriendin. Vol spanning keek ik naar de film over de ruimtevlucht van 1970, wachtend op de tragedie die moest plaatsvinden. Pas toen de aftiteling bijna zou beginnen drong het tot me door dat ik voor de gek was gehouden. Daarvoor wist ik totaal niet meer hoe het verhaal in werkelijkheid afgelopen was. De astronauten hadden het zwaar gehad, maar ze waren uiteindelijk weer veilig en wel thuisgekomen.

Jezus in vermomming

Een vriendin moest voor haar schoonmoeder zorgen die aan huis gebonden was. Ze vroeg haar wat ze het liefst wilde, en de schoonmoeder zei: ‘Dat mijn voeten gewassen worden.’ Mijn vriendin vond het vreselijk: ‘Ik had er een verschrikkelijke hekel aan om dat te doen. Elke keer dat ze erom vroeg haatte ik het en vroeg ik aan God om mijn gevoelens voor haar te verbergen.’

De goede herder

Samen met mijn man zat ik zenuwachtig te in de wachtkamer van het ziekenhuis. Onze jongste zoon onderging een correctieve oogoperatie, en mijn maag deed pijn van de bezorgdheid en angst. Ik probeerde te bidden, en vroeg God me zijn rust te geven. Terwijl ik mijn bijbeltje doorbladerde, moest ik aan Jesaja 40 denken. Ik sloeg het bekende gedeelte op en vroeg me af of mij nog iets nieuws zou opvallen.

Hij waakt over ons

Toen Betty’s dochter thuiskwam van een buitenlandse reis, voelde ze zich niet lekker. Later werd de pijn ondraaglijk en brachten Betty en haar man hun dochter naar de EHBO-post. De artsen en verpleegkundigen gingen aan het werk, en na een paar uur kwam een van de verpleegkundigen naar hen toe. ‘Het komt helemaal goed met je dochter. We gaan goed voor haar zorgen en haar erbovenop helpen.’ Op dat moment voelde Betty een golf van liefde over zich heen stromen. Het drong tot haar door dat zij misschien bezorgd wachtte, maar dat de Heer de volmaakte ouder is die voor zijn kinderen zorgt, en ons troost wanneer we het zwaar hebben.

Wonen in een tent

Ik ben opgegroeid in Minnesota, een staat die bekend is om zijn vele prachtige meren. Daardoor ging ik graag kamperen om te genieten van de schoonheid van Gods schepping. Maar slapen in een dun tentje was niet echt mijn favoriete onderdeel van die ervaring. Dat gold in het bijzonder wanneer het ’s nachts regende en ik met slaapzak en al in het lekke tentje nat werd.

Brieven schrijven

Mijn moeder en haar zussen houden zich bezig met iets wat langzaam maar zeker een verloren kunstvorm aan het worden is: ze schrijven elkaar brieven. Elke week sturen ze persoonlijke handgeschreven epistels naar elkaar. Daarin zijn ze zo trouw dat een van de postbodes zich zorgen maakt als hij een week geen brief af te leveren heeft. Hun brieven staan boordevol levensechte verhalen, alle blijde en verdrietige dingen die ze meemaken naast de dagelijkse beslommeringen van hun gezin en vriendenkring.

Gereinigd

Toen ik de afwasmachine opende, vroeg ik me af wat er verkeerd gegaan was. In plaats van een stralend schone afwas haalde ik er glazen en borden uit die met een laagje kalkachtig stof bedekt waren. Ik vroeg me af of het harde water dat bij ons uit de kraan komt er debet aan was, of dat de machine misschien stuk was.