Auteurs

View All

Artikelen door Amy Boucher Pye

Wonen in een tent

Ik ben opgegroeid in Minnesota, een staat die bekend is om zijn vele prachtige meren. Daardoor ging ik graag kamperen om te genieten van de schoonheid van Gods schepping. Maar slapen in een dun tentje was niet echt mijn favoriete onderdeel van die ervaring. Dat gold in het bijzonder wanneer het ’s nachts regende en ik met slaapzak en al in het lekke tentje nat werd.

Brieven schrijven

Mijn moeder en haar zussen houden zich bezig met iets wat langzaam maar zeker een verloren kunstvorm aan het worden is: ze schrijven elkaar brieven. Elke week sturen ze persoonlijke handgeschreven epistels naar elkaar. Daarin zijn ze zo trouw dat een van de postbodes zich zorgen maakt als hij een week geen brief af te leveren heeft. Hun brieven staan boordevol levensechte verhalen, alle blijde en verdrietige dingen die ze meemaken naast de dagelijkse beslommeringen van hun gezin en vriendenkring.

Gereinigd

Toen ik de afwasmachine opende, vroeg ik me af wat er verkeerd gegaan was. In plaats van een stralend schone afwas haalde ik er glazen en borden uit die met een laagje kalkachtig stof bedekt waren. Ik vroeg me af of het harde water dat bij ons uit de kraan komt er debet aan was, of dat de machine misschien stuk was.

Rijp voor de oogst

In de nazomer maakten we een wandeling door de bossen van New Forest in Engeland, waar we heerlijk bramen plukten die daar in het wild groeiden, terwijl we naar de paarden keken die vlakbij heen en weer draafden. Terwijl ik genoot van de overvloed aan zoete vruchten die daar misschien jaren eerder door anderen waren geplant, moest ik denken aan iets wat Jezus tegen zijn discipelen zei: ‘Ik stuur jullie erop uit om een oogst binnen te halen waarvoor je geen moeite hebt hoeven doen’ (Joh. 4:38).

Gaan angst maar vertrouwen

‘Mijn man kon promotie maken, maar dan moest hij in het buitenland gaan werken. Ik durfde dat niet aan, en daarom sloeg hij het aanbod af, hoewel hij het erg jammer vond,’ vertelde een vriendin me. Ze legde uit dat de angst voor zo’n grote verandering haar ervan weerhield om aan een nieuw avontuur te beginnen, en dat ze zich soms wel eens afvroeg wat ze misten doordat ze bleven waar ze waren.

Voor alles is er een tijd

Toen ik laatst in het vliegtuig zat, keek ik naar een moeder en haar kinderen die een paar rijen voor me zaten. De kleuter speelde tevreden terwijl de moeder liefdevol naar haar pasgeboren baby keek. Ze glimlachte voortdurend en streek hem over de wang. De baby staarde terug met grote ogen van verwondering. Ik genoot van het moment, hoewel het me ook een klein beetje verdrietig maakte toen ik aan mijn eigen kinderen dacht die ooit zo klein waren, en hoe snel de jaren omgevlogen waren.

Van aangezicht tot aangezicht

Hoewel vrijwel de hele wereld op een voorheen ongekende elektronische manier met elkaar verbonden is, gaat er nog steeds niets boven persoonlijk contact. Als je samen dingen deelt en samen om dingen lacht, dan voel je vaak (bijna onbewust) al hoe de ander zich voelt, als je alleen al naar zijn of haar gezicht kijkt. Mensen die elkaar liefhebben, als familieleden of vrienden, houden ervan om elkaar van aangezicht tot aangezicht te ontmoeten.

Een rustdag

Op een zondag stond ik bij de borrelende stroom die zich door onze gemeenschap in Noord-Londen heen kronkelt, en verheugde ik me over zijn schoonheid in ons verder vol gebouwde gebied. Ik voelde hoe ik me ontspande terwijl ik naar het water keek dat over de stenen stroomde, en hoorde hoe de vogels floten. Ik werd helemaal stil en dankte de Heer dat Hij ons helpt om rust voor onze geest te vinden.

Geloof in actie

Toen een vriendin van me naar de groentewinkel reed, zag ze een vrouw langs de kant van de weg lopen. Ze kreeg het sterke gevoel dat ze moest omkeren om haar een lift aan te bieden. Toen ze dat deed, hoorde ze dat de vrouw geen geld voor de bus had en daarom vele kilometers door het hete, vochtige weer naar huis liep. Daarnaast had ze ook vroeg in de ochtend vele uren gelopen zodat ze om vier uur op haar werk kon zijn.

De samenbindende kracht van de vrede

Toen ik mijn vriendin een e-mail gestuurd had over iets waarover we van mening verschilden, kreeg ik geen reactie terug. Was ik te ver gegaan? Ik wilde de situatie niet erger maken door er over door te zeuren, maar ik wilde het ook niet tussen ons in laten staan. Binnenkort zou zij naar het buitenland gaan, en voor die tijd moest het uit de lucht zijn, vond ik. Als ik in de dagen die volgden aan haar dacht, dan bad ik voor haar en voor de situatie, waarvan ik niet wist hoe die verder zou gaan. Dat duurde tot ik haar op een ochtend in het park zag, toen ik er een wandelingetje ging maken. Haar gezicht betrok toen ze me zag. ‘Dank U Heer, dat ik de gelegenheid heb om met haar praten,’ zei ik zachtjes in mezelf, toen ik met een warme glimlach naar haar toe stapte. We praatten open over alles en konden het uit de weg ruimen.

Volmaakte vrede

Een vriendin vertelde me dat ze jarenlang op zoek was geweest naar rust en tevredenheid. Zij en haar man hadden een succesvol bedrijf opgezet, en ze kon zich een groot huis, mooie kleren en dure sieraden veroorloven. Al die spullen konden echter haar innerlijke verlangen naar vrede niet vervullen. Datzelfde gold voor haar vriendschap met allerlei invloedrijke mensen. Maar op een dag, toen ze zich behoorlijk terneergeslagen en wanhopig voelde, vertelde een vriendin haar over het goede nieuws van Jezus. In Hem vond ze haar Prins van Vrede, en haar opvattingen over wat echte rust en tevredenheid inhoudt, veranderde voorgoed.

Door God in het nieuw gestoken

Toen onze kinderen nog klein waren, speelden ze vaak buiten in onze drassige Engelse tuin, waar ze al snel onder de modder en het vuil zaten. Voor hun bestwil en die van mijn vloer trok ik hen dan bij de deur hun kleren uit en sloeg een handdoek om hen heen, voordat ik hen in bad stopte. Met behulp van water, zeep en knuffels waren ze dan binnen de kortste keren weer schoon.

Related Topics

> Ons Dagelijks Brood

Uit elkaar maar niet verlaten

Met een brok in de keel nam ik afscheid van mijn nicht. Het was de avond voordat ze naar Massachusetts zou verhuizen, waar ze aan de universiteit van Boston ging studeren. Daarvoor had ze al vier jaar in een andere stad gestudeerd, maar ze was de staat niet uit geweest. Toen hoefden we maar tweeënhalf uur te rijden om elkaar te zien. Maar nu ging ze meer dan duizend kilometer verderop wonen. We zouden elkaar veel minder zien. Ik moest erop vertrouwen dat God haar zou bewaren.

Wonen in een tent

Ik ben opgegroeid in Minnesota, een staat die bekend is om zijn vele prachtige meren. Daardoor ging ik graag kamperen om te genieten van de schoonheid van Gods schepping. Maar slapen in een dun tentje was niet echt mijn favoriete onderdeel van die ervaring. Dat gold in het bijzonder wanneer het ’s nachts regende en ik met slaapzak en al in het lekke tentje nat werd.

Als u het zegt . . .

In Sri Lanka is een man genaamd Refuge Rabindranath al meer dan tien jaar jeugdwerker. Vaak is hij tot diep in de nacht met jongeren bezig. Hij praat met hen, luistert naar hen, dient hun van advies en onderwijst hen. Hij geniet ervan om met jongeren te werken, maar soms is het ontmoedigend om te zien dat veelbelovende studenten zich van het geloof afkeren. Er zijn momenten waarop hij zich als Simon Petrus in Lucas 5 voelt.