Auteurs

View All

Artikelen door Amy Boucher Pye

Verduisterd door de wolken

In november 2016 stond er een uiterst zeldzame ´supermaan´ aan de hemel. De maan bereikte haar hoogste punt boven de aarde in zestig jaar, en leek daardoor groter en helderder dan anders. Helaas was het bewolkt en grijs op de plek waar ik op dat moment was. Ik heb prachtige foto´s gezien die gemaakt zijn door vrienden die ergens anders waren, terwijl ik alleen maar naar boven kon staren en er maar op moest vertrouwen dat er achter de wolken een supermaan stond.

Vreemdelingen welkom heten

Moldavië staat bekend als een van de armste landen van Europa. En toch, toen vrienden van ons daar woonden, ervoeren ze het warme welkom dat ze daar kregen als overweldigend, vooral dat van andere christenen. Op een keer brachten ze wat kleren en voedsel naar een zeer arm echtpaar uit hun kerk, dat toch diverse pleegkinderen verzorgde. Het echtpaar behandelde onze vrienden als geëerde gasten en boden hun zoete thee en van alles te eten aan, hoe hard ze daartegen ook protesteerden. Met watermeloenen en ander fruit dat ze kregen, vertrokken ze weer bij het gezin en verbaasden ze zich over de gastvrijheid die ze ervaren hadden.

Een levend offer

Een oudtante van me had een leuke baan in de reclamewereld en reisde heel wat heen en weer tussen Chicago en New York City. Ze gaf die carrière evenwel op om voor haar ouders te zorgen, die in Minnesota woonden. Haar beide broers waren onder tragische omstandigheden al jong overleden, en zij was het enige nog levende kind van haar ouders. De keus om voor haar ouders te zorgen, was voor haar een uiting van haar liefde en geloof.

Altijd een kind van God

Tijdens een kerkdienst die ik met mijn ouders bijwoonde, hielden we zoals gebruikelijk elkaars handen vast terwijl we samen hardop het Onze Vader baden. Toen ik daar stond met mijn ene hand in die van mijn moeder en de andere in die van mijn vader, werd ik getroffen door de gedachte dat ik altijd hun dochter zal blijven. Tegenwoordig heb ik al geruime tijd de ‘middelbare leeftijd’ bereikt, maar ik wordt nog steeds wel ‘het kind van Leo en Phyllis’ genoemd. En ik bedacht dat ik niet alleen hun dochter ben, maar ook altijd kind van God zal zijn.

De boodschapper

‘Ik heb een boodschap voor u.’ Een medewerkerster van de conferentie die ik bijwoonde gaf me een papiertje, en ik vroeg me af wat erin kon staan. Het bleek goed nieuws te zijn. ‘U hebt een neefje,’ las ik.

Een kerstbrief

Ik heb een vriend die elk jaar met Kerst een lange brief aan zijn vrouw schrijft, waarin hij op het afgelopen jaar terugblikt en zijn dromen voor de toekomst beschrijft. Elk jaar schrijft hij dat hij veel van haar houdt en waarom. Ook schrijft hij een brief aan elk van zijn dochters. Deze liefdevolle woorden zijn ieder jaar weer een onvergetelijk kerstcadeau.

Verborgen dienstbetoon

Ik zat met een groot academisch project in mijn maag en vreesde dat ik het niet voor de deadline kon afronden. Toen ik daar middenin zat, kreeg ik van drie verschillende vriendinnen een bemoedigend briefje. Een van hen schreef: ‘Toen ik vandaag aan het bidden was, bracht God me jou in gedachten.’ Ik voelde me vereerd en bemoedigd omdat deze vrienden contact met me zochten terwijl ze niet eens wisten waar ik op dat moment doorheen ging. Ik geloof vast en zeker dat God hen gebruikte als zijn boodschappers en me zo liet merken hoezeer Hij van me hield.

Vossen vangen

Toen ik eens een vriendin aan de telefoon had die aan de kust woont, hoorde ik op de achtergrond het geluid van meeuwen. ‘Wat een heerlijk geluid is dat toch,’ merkte ik op. ‘Het zijn maar nare beesten,’ reageerde zij. Voor haar betekenden ze vooral dagelijks ongemak of zelfs gevaar. Als inwoner van Londen denk ik precies zo over vossen. Die zie ik niet als schattige diertjes, maar als rondzwervende beesten die overal een stinkende puinhoop achterlaten.

Onverwachte vriendelijkheid

Een vriendin van me stond in de rij voor de kassa toen de man voor haar zich omdraaide en haar een bon gaf waarmee ze £10 korting kon krijgen. Ze had weinig geslapen en barstte in tranen uit om deze daad van vriendelijkheid. Vervolgens moest ze lachen omdat ze in huilen was uitgebarsten. Deze onverwachte goedheid raakte haar en gaf haar nieuwe kracht in een periode waarin ze die goed kon gebruiken. Ze dankte de Heer om zijn goedheid die Hij haar door een ander mens betoond had.

Aren lezen

Ik heb een Tanzaniaanse vriendin die een visie heeft om een verlaten stuk land in de hoofdstad Dodoma te redden en weer in gebruik te nemen. Met het oog op de noden van een aantal weduwen die daar wonen, is Ruth van plan om het stoffige stuk land te gebruiken om kippen te houden en groenten te kweken. Deze visie om iets voor de armen te doen, wortelt in haar liefde voor God, en is geïnspireerd door haar bijbelse naamgenote Ruth.

In zijn hand gegrift

In de vele jaren waarin Charles Spurgeon in de negentiende eeuw in zijn Londense kerk preekte, sprak hij graag over de rijke tekst die je in Jesaja 49:16 vindt, waar staat dat God ons in de palm van zijn hand gegrift heeft. Spurgeon zei eens: ‘Over zo’n tekst kun je wel honderden preken houden.’ De gedachte die erin verwoord wordt, is zo waardevol dat je er niet genoeg over na kunt denken.

Het huis op de rots

Toen ze een aantal jaren in hun huis gewoond hadden, merkten mijn vrienden opeens dat hun woonkamer aan het verzakken was. De muren vertoonden steeds meer scheuren, en een raam kon niet meer open. De ruimte bleek zonder fundering aan het huis toegevoegd te zijn. Het zou maanden duren om de slordigheid te herstellen en een nieuwe fundering te leggen. Toch lieten ze dat doen, en toen ik hen naderhand opzocht zag ik weinig verschil (behalve dat de scheuren weg waren en het raam weer open kon). Maar ik begreep heel goed wat voor verschil een goede fundering kan maken.

We gebruiken cookies voor een betere brows-ervaring. Door deze website te blijven gebruiken stemt u hiermee in. Hier vind u meer informatie over ons gebruik van cookies en hoe u ze kunt uitschakelen.